Dahan dahan kong idinilat ang mga mata ko. I blinked many times. Hindi ako makadilat ng mabuti dahil sa liwanag. All I can see from my blurred vision was white ceiling and walls. I can hear sounds coming from some machine. Hindi rin ako makagalaw. I feel so numb.
Iyong ingay sa paligid ko. Hindi ko maintindihan ang mga sinasabi nila. Lahat sila ay mga nakaputi. Nasa langit na ba ako?
Pero bago ko pa masagot ang tanong ko sa sarili ay napapikit nalang ulit ako.
"Babe! Babe!"
I open my eyes. Sumalubong sa akin ang isang ngiti na habang buhay kong mamahalin. Iyong napakaamong muka na laging nagpapakalma sa akin. Iyong malamyos niyang boses na para kang ipinaghehele. Ang napakagandang muka ng babaeng pinakamamahal ko.
"Hindi ka naman nakikinig sa akin. Kanina pa kita kinakausap! Ano ka ba
