Matapos ang pagkakaroon ng tensyonadong pag-uusap kay Manuel at Carmela, nanatili si Romina sa kanyang silid, nag-iisa, ang puso'y puno ng kalituhan at sakit. Minsan ay hindi pa rin niya matanggap ang ideya na ang mga magulang niya, na dapat sana’y nagbibigay ng pagmamahal at gabay, ay ang mga nagbenta sa kanya. Hindi niya alam kung paano magsisimula at kung saan ipapadama ang sakit ng pagkatalo sa mga kamay ng mga taong dapat sana’y nagmamahal sa kanya nang walang kondisyon.
Habang nakaupo siya sa kama, ang kanyang mga kamay ay nakayakap sa kanyang sarili, tila ang katawan ang gumagapos sa mga alaala ng nakaraan. Ang malamlam na liwanag mula sa bintana ng kanyang silid ay nagsilbing saksi sa kanyang mga luha. Mabilis at tahimik ang mga patak na umagos mula sa kanyang mga mata, kasabay ng
