Summer 2013

Kabanata 1

Before the summer

Those who are destined to meet eventually do so. The person I have to meet is here. Death is not a surprise at this place. However, death might be surprising regardless of the location. The person I have to meet... doesn't get surprised by death.

Payapang nakikinig si Henziel ng music sa kan'yang bagong earphone. Nandito siya ngayon sa faculty room, muli na naman siyang pinatawag dahil sa kalokohang ginawa niya.

“Take those out!” utos ng adviser niya nang makapasok ito sa Faculty.

Habang siya kampanteng nakaupo lang sa upuan. Tiningnan lang niya ito nang walang ka-emosyon-emosyon na mukha.

“You heard me?” bagama't malumanay na tanong nito sa kan'ya pero batid nito ang galit sa tono ng boses nito.

Hindi parin niya ito pinansin at nagpatuloy lang sa kan'yang ginagawa.

“Why you..” sabay palo nito sa kan'ya.

Pinaghahampas siya nito ng isang makapal na notebook hanggang sa matumba ito at mahulog sa kinaupuan niya.

“What's wrong with you?!” galit na tanong sa kan'ya ng adviser niya.

“I told you to kneel and wait! Don't stare!” pinagpapalo na naman siya nito.

“This is my last gift to you!” saad nito sa kan'ya.

Binalewala ang mga sinasabi nito. Pasok sa kanang tainga labas sa kaliwang tainga. Naiirita siya sa presensya ng guro niya.

“Masaya ako dahil ma-e-expelled ka na! At ito pa, pumunta ang tatay mo rito para lang magmakaawa sa'min sa isang walang kuwentang anak na katulad mo! So I'll leave it at that go!” Nanlilisik na mata at galit na sabi ng kan'yang guro na may kasamang duro sa kan'ya.

She rolled her eyes and get her things on the floor saka pasiring na lampasan sana niya ang guro.

“Stop! Shouldn't say thank you to me?” sarkastikong tanong ng guro niya.

Dahilan para matigilan si Henziel na umalis sa silid na iyon at muling hinarap itong walang ka-emo-emosyon na mukha.

“I hope you'll live until you paint the wall with your faeces.” pagbabanta niya sa guro.

“How dare you to talk to me like that!” sasampalin sana siya nito pero pinigilan niya ito.

“I'm not your student anymore.” malumanay na sabi niya sa guro, habang ang kamay niya ay nakahawak parin sa pulupulsuhan ng guro.

“I guarantee this!” galit at mapanghamon na sabi ng kan'yang guro. “You will end up behind bars within next year!” paniniguro ng kan'yang guro rito.

“Watch your back at night. Even a healthy person...” bitin na sabi niya rito while look at her, from head to toe saka nag-angat muli ng tingin rito. “End up being dead after a small accident.” huling pagbabanta niya rito.

“You're pure evil!” hindi makapaniwalang saad ng guro nito sa kan'ya.

Hindi na niya ito sinagot pa sa huling sinabi nito, at umalis na palabas ng faculty room. Nang makalabas na siya ay hindi niya akalain ang makasalubong niya. Natigilan siya sandali saka nilampasan ang ama.

“Henziel!” galit na tawag ng ama sa kan'ya na hindi niya naman pinakinggan.

Sinundan lang siya nito, habang may mga estudyante siyang na dadaanan sa hallway, pinag-uusapan siya.

“I'm going home,” sabi niya habang naglalakad parin.

Nagpatuloy lang siya sapag-ignora ng kan'yang ama at naglakad.

“Kailan ka ba titigil?!” sigaw na tanong sa kan'yang ama.

Kaagad nakuha ng mga estudyante ang atensyon nila dahil sa sigaw ng kaniyang ama.

“How long do you think I can look after you!” sigaw ulit nito sa kan'ya.

“People would probably think you're a great dad. You came here and beg to my teacher...Just to make yourself think you're being a dad.” sarkastikong sabi niya sa ama saka tinalikuran.

Habang nasa loob ng sasakyan, binuksan niya ang bintana at inamoy ang hangin na tila'y ito ang kailangan niya sa mga oras na iyon. Habang nakabukas ang bintana ay pasiring naman itong sinara ng ama sa kabilang window shield. Napabuntong hininga nalang siya. At binalewala ang inasta ng ama. Tinuon niya ang atensyon sa harap ng daan saka bumuntong ulit ng hininga.

“Ano ang gagawin mo ngayon?”

pagbubukas ng usapan ng kan'yang ama.

“Ano pa nga ba, waste my life?” sabay pasok ng kan'yang earphone sa tainga saka umayos sa pagkaupo.

“I'm trying to be nice and have a chat with you.” sabi ng kan'yang ama.

Samantalang mahinang iniindak ni Henziel ang kan'yang ulo sa narinig niyang musika mula sa kan'yang earphone.

Nakikita niya sa gilid ng kan'yang mata, ang mga galit na tingin ng ama tila ba'y nagpapasensya ito sa kan'ya. Akala niya ay lulubayan siya nito pero bigo siya sa inakala niyang iyon, dahil bigla itong nag-preno saka hinablot ang earphone na suot niya. Pinaghahampas siya nito ng ama. Bugbog dito, bugbog do'n hanggang sa makontento ito.

“Huwag mo akong tingnan ng ganiyan!” muling sapak sa kan'ya nito. “Don't give me that look!” bugbog muli ng ama sa kan'ya. “Do you know how much of a hard time you're giving to everyone?!”

“You. Brat...” sasampalin sana siya ng ama nang pasiring niya itong tiningnan.

Kung kanina ay nagawa niya pang bigyan nang tingin na walang emosyon ngayon ay lumalabas na sa kan'yang mukha ang galit.

“Just kill me! Like you did to mom! Clean up your mess! Make it go away!” sigaw niya sa kan'yang ama. Habang ang mga kamay nito ay nakalutang parin sa ere. Maluha-luha siyang tiningnan ng ama.

“Why don't you even cry?” malumanay na tanong ng ama.

“I'm dead inside.” salpak muli ng earphone sa tainga niya saka inayos ang magulong buhok dahil sa bugbog ng ama. Bumuntong hinihanga siya saka muling tinuon ang atensyon sa harap ang tingin.

Nagising si Henziel nang maramdaman niyang tumigil ang sasakyan nito. Bigla siya napabalikwas ng upo sa nakita niya kung saan siya dinala ng ama. Bumaba ang ama at kinuha ang mga gamit sa back seat.

Dali-dali siyang bumaba sa kotse saka hinarap ang ama. “Why I am here in a small town like this?!” sigaw niya at ngayon ay napaluha na dahil sa galit.

Hindi ko lubos maisip na gano'n nalang ang pagkamuhi ng aking ama sa'kin. Why my life being like this? I just want a simple life with him but he make it difficult for me. Life isn't supposed to be this way. Why my life being miserable this way? Am I that hard to love?

“I've had enough of you,” malumanay pero batid parin ang galit nito sa boses. Tila ba'y nauubusan na ito ng pasensya sa kan'ya.

“It's over between us, ever since that witch moved in!” sigaw niya sa kan'yang ama dahilan para matigilan ito.

“Don't call your stepmother like that! This is why she's scared of you!” saka ito sumakay muli sa sasakyan at hinagis ang isang envelope na naglalaman ng pera.

“Don't call me again!” sabi ng ama sa kan'ya, saka pinaharurot ang sasakyan nito.

Wala siyang ibang nagawa kundi ang humikbi habang nakatingin sa sasakyang paalis.

“Do you think you can pay me off? I won't let you! No way! You...took your time I wondered how long would take you to leave me!” Humihikbing sigaw niya sa sasakyang umalis. Nagbabadyang mga luha at naninikip na ang dibdib niya.

“Today's the day.” pagbabanta niya bago nawala sa paningin niya ang sasakyan.

“Mom!” nasapo niya ang kan'yang mukha, tinatakpan ang umiiyak na mata.

Naiwan siyang nakatayo sa daan habang umiiyak parin. Lingid sa kan'yang kaalaman tinitingnan na siya ng lola niya sa malayo. Nagpapadyak sa galit ito habang humagulhol ng iyak.

“Why are you still out there?” tanong ng lola niya dahilan para matigil siya sa paghikbi.

“I was about to go in.” pagsisinungaling niya, sabay punas ng luha niya.

Kung meron man nagmamalasakit sa kan'ya ay 'yon ang Lola niya lang. Simula noong nawala ang Ina nito ay ang Lola na niya ang tumatayong Ina't ama sa kan'ya.

“Where's your dad?” tanong ng lola niya sabay pulot sa mga gamit niya sa lupa.

“He left.” maikling sagot niya rito saka tumulong sa pagpulot ng mga gamit niya.

“He should know better. He came this far and left without saying hi or eating dinner. He's setting a terrible example. What a jerk!” reklamo ng lola niya habang pinupulot parin ang mga gamit niya.

“Akin na.” sabay hablot ng maleta na bitbit niya.

“No. I can manage.” sabi niya rito habang iniiwasan ang tingnan ang Lola nito.

“Ano ka bang bata ka! Mas malakas pa ako sa'yo,” mayabang na sabi ng lola sa kan'ya saka naunang pumasok. “Come in.”

Habang kumakain sila ay panay ang sulyap ng lola nito. Parang gusto magtanong ito sa kan'ya.

“How about your school?” tanong ng lola niya.

“Hay naku, Lola! Don't mention school” sabi niya habang sumusubo ng pagkain.

“Why not? You're a student,” nakangising tanong ng lola sa kan'ya “Kailangan mong mag-aral,”

“Ayaw ko, mapapaaway lang ako roon!” pagtatangi niya.

“Well, it's okay for me, though. As long as you're at school. Will you kick me out? If you cause trouble again...will you kick me out?” naroon ang lambing at panunuya sa boses na tanong ng kan'yang lola.

Tumingin siya at tumigil sandali sa pagsubo ng pagkain.

“I'm not safe inside the school just you knew, lola. Palagi akong dinadalaw ng kaguluhan doon. Ayaw ko na mag-aaral!” bawi agad sa sinabi nito.

“Huwag mong itakwil ang pag-aaral mo, Apo. Dahil sa bandang huli 'yan lang at 'yan lang ang panghahawakan mo para makaraos sa buhay. Gusto mo bang walang marating sa buhay?”

“I'm used to being abandoned, so that doesn't scare me, lola” taas noo niyang sagot sa lola niya.

Sanay na ako palaging tinatakwil. Sanay na ako maging abandonado. Abandoned by own family. Ever since my mom die, I feel strange. I feel listless. I think a part of me is broken. I feel like something is pressing my heart.

“Quit showing off,” saway ng Lola niya. "I've never heard anyone say they're used to being abandoned.” dagdag ng Lola niya.

“Can I have some more food?” pag-iiba niya ng usapan.

She's felt uncomfortable to talk about her student life. Especially to her grandmother, she can't lie to her because her grandmother know her better than she thinks.

“No. Do you even have to ask? Just ask for more!” sabi ng Lola niya habang nakangisi sa kan'ya. Habang siya sumimangot sa sinabi ng Lola niya.

Tumayo ito saka kumuha ng pagkain.

“I won't kick you out. Even if you get into trouble. Just don't say you'll leave. 'You're so complicated.' You can say that to me, but not to anyone else.” dagdag na pangangaral pa nito habang nilalagyan siya ng sabaw sa kanin niya.

“Why not?” taas kilay niyang tanong sa Lola niya.

“You sound like a lost kid. People will look down on you.” pangangaral ng Lola niya.

“I already meet all the reasons they need to do. So I prefer to show my hand.” taas noo niyang sagot sa lola niya.

“Why would you want to do that? Some things are best when it's hidden.”

“Lalong sasama kapag nalaman nila kalaunan. No one can bug me if I'm confident.”

“Well, that's true. I prefer to show my hand rather than hide it.” sang-ayun nitong sabi sa kan'ya.

“You're the first adult to agree with me.” puri niya sa kan'yang Lola.

“Who have you been hanging out with? You have to meet good people.”

“Nah! I've been living and breathing in this world for seventeen years but I've never seen or heard one.”