Summer 2013

‘Hindi na kita ginising, may pagkain sa baba, punta lang kami sa palengke.’ -Lola Laman ng isang maikling papel na idinikit pa talaga sa noo ko. Si lola talaga. Panahon ng tag-init, panahon para huminga, panahon na dapat saya lang ang tanging nararamdaman at sa aking pagtapak sa buhangin, ang tag-araw na iyon ay naiiba, tulad ng magiging tag-init ay may hangganan din na magbabago sa aking buhay. Tag-init ng kalayaan, tag-araw ng walang katapusang mga posibilidad, mga posibilidad na maaaring matutunan kong magmahal pero sakit ang idinulot nito sa akin. Nakadungaw ako sa labas ng aking bintana ng aking kuwarto, maaga ako nagising dahil sa naramdaman kong excitement. I spread my wide arms and close my eyes concurrent the provincial stench. Matagal ako nasa gano'ng posisyon bago tuluyang idilat ang aking mga mata ngunit hindi ko inaasahan ang makikita ko..ang lalaking gusto ko, nakangiting nakadungaw sa akin, may hawak ng isang bugkos na rosas sabay kaway sa'kin. Davis is a mestizo boy with hair that matches the tangerine sitting on his desk. When he looks my way it's with a grin that tells me he's gonna be with me all day. It's that sort of half smile that ticks up on one side. He looks away again, pale blue eyes to the desk, but not in shyness. With that withdrawn gaze I have been dismissed. Pagkababa ko kaagad kong tinalon siya nang yakap, hindi ko mapigilan ang sayang nararamdaman ko ngayon. Ang makita ko lang siya ay buo na ang araw ko, paano pa kaya kung araw-araw na kaming magkasama? Jusko mababaliw ako sa saya n'to! “Miss mo na agad ako?” tanong niya sa kalagitnaan ng yakap naming 'yon. “Sobra,” sabi ko habang nakapulupot ang mga binti ko sa bewang niya, samantala ang braso ko naman ay nakayakap sa kan'yang leeg. Hindi siya nagsalita bagkus hinaplos niya lang ang likuran ko at tuluyan na rin yumakap sa akin. Bumaba ako sa yakap naming iyon at ngumingiting tumingin sa kan'ya. “Ano 'yang ngiting iyan?” Naniningkit niyang mga matang tanong sa akin. “Malalaman mo na ang sagot ko mamayang hapon sa tabing dagat,” nakangiti kong sabi sa kan'ya, dahilan para umusbong sa kan'yang mga mata ang mga halong-halong emosyon. I think I'm ready for this, I'm ready to be with him, I'm ready to take a risk. I'm ready to be his summer. And I know he is. “T-Talaga? Sasagutin mo na ako?!” naroon ang tuwa sa kan'yang boses nang tanungin niya ako. “Basta sikreto na lang! Malalaman mo na mamaya. Magkikita tayo mamayang hapon mga alas singko sa tabing dagat.” “Sige ba na-eexcite naman ako d'yan!” Ngumiti na lang ako sa sinabi niya. Sigurado na ako sa desisyon kong ito, handa na ako para kilalanin ang pag-ibig, handa na akong masaktan, handa na akong maiwan, handa na ako malunod sa pagmamahal. Nakangiti akong naghihintay sa kan'ya sa tabi ng dagat, na may pinaghalong dilaw at kahel na mga ulap. Hindi pa siya dumarating, maaga pa naman kaya hihintayin ko siya, baka may ginagawa lang siya. Ngunit nagdaan ang ilang minuto walang Davis ang dumating, hindi ako nawalan ng pag-asa kaya tinawagan ko na. Toot..toottt...toottt...Toot..toottt...toottt Toot..toottt...toottt...Toot..toottt...toottt Tanging iyon lang ang naririnig ko sa linya ni Davis, ngunit hindi parin ako nawawalan ng pag-asa at paulit-ulit ko itong tinatawagan pero gano'n parin ang bubungad sa akin sa linya. 'Wag kang sumuko Henziel baka na lowbat lang siya. Habang nasa gano'n akong sitwasyon hindi ko mapigilan ang kabahan at mangingilid ang mga luha. Hindi ko alam kung bakit ako nagkaroon nang gano'ng klasing pakiramdam bagkus wala dapat akong ikabahala dahil maayos kami nag-usap, at naghiwalay kanina kaya there's nothing to be afraid of. Ilang oras pa ang dumaan, lumalalim na ang gabi, kumukulog na, at nagsimula nang pumatak ang mga ulan ngunit wala paring Davis ang dumating. Ang mahinang ulan ay lumakas na dahilan nang sunod-sunod ng pag-buhos ng mga luha ko. Nanginginig na sa lamig dulot ng ulan at malamig na hampas ng hangin sa aking balat. Ang mga hampas nang alon ng dagat ay napupunta na sa gawi ko at nababasa na ako. Kahit nasa gano'n akong sitwasyon ay pinili ko parin siyang hintayin sa tabing dagat na iyon. Pero sadyang ang ulan na nga ang nagpapahiwatig na wala na nga, na hindi na siya darating. Supposed to be that was our first date since he asked me to be his girlfriend, but suddenly that moment he left me without saying goodbye. My young heart used to love him but that was years ago. It was just a summer, and it just a temporary feelings. The temperature can stay warm, even after the sun has gone down at night. That thunder and shady night I choose to walk away from him. But suddenly fate has a different plan. When I heard what happen to him, after seven years I rushed to booked a flight pabalik sa nakaraan. Pabalik kung saan ako unang nagmahal at umiyak ng milyong- milyong balde ng luha. “Davis!” panaginip na naman nag-sitaasan ang mga balhibo ko nang maramdaman ang lamig ng hangin mula sa balkonahe ng hospital. Nakatulugan ko pala ang pagbabantay kay Davis. After seven years since he left me that day, he got into an accident and that leads him where he is right now. After seven years I choose to walk away and now here I am again. Tears won't stop from falling when I remember all my memories with him. I miss him. He is my gladness but he is also my sadness. Seven years since he left me without saying goodbye, and its too late for me to realize that his now in the hospital. Hovering between life and death. Nagbabadyang mga luha habang nakatingin sa mapayapang natutulog na mukha nito. Its him. The man I love. Nanginginig at lumuluha man ay nagawa ko pang hawakan ang kan'yang kamay. “Sana gumising ka na, Davis” naluluha kong sabi habang hawak ang namamahinga niyang kamay. Habang nasa gano'n akong sitwasyon ay biglang gumalaw ang isang daliri nito dahilan para magpunas ako ng luha. Nag-angat ako ng tingin, gano'n na lang ulit ang gulat ko nang naabutan kong nakadilat pareho ang mga mata nito. Napatakip ako sa aking bibig, hindi makapaniwala sa nasaksihan. Nagkukumahog man ay nagawa ko pang tumayo at tumawag ng doctor. “Doc! Doc! si Davis” tawag ko sa kanila nang makita ko sila sa counter, kasabay no'n ay ang mga nagmamadaling doctor na pumaroon sa kuwarto ni Davis. “Ipikit mo ang mga mata mo Davis kapag naririnig mo ako.” utos ni Doc Chua ang nagsilbing doctor nito for the pass seven years. “This is miracle!” nasisiyahang sambit ni Doc Chua. Habang tinatapat ni Doc Chua ang ilaw sa mata ni Davis, pagkatapos ay balik sa papel ang tingin nito, at balik tingin ulit kay Davis na tila ba'y hindi rin siya makapaniwala na gising na si Davis. Habang ako ay lulan parin sa nasaksihan, nasa gilid lang ako nanonood sa kanila. Samantala ang pamilya nito ay masayang malamang gising na siya. Umiiyak ako sa tuwa. Habang inaasikaso si Davis ay panay ang sulyap nito sa'kin. Kunot noo niya akong sinulyapan. Para bang tinatanong niya kung "Sino ka?" Mga sulyap niyang kay sakit salubongin na batid ko ang dahilan ng mga 'yon. “Anak, si mama mo 'to nakilala mo ba ako?” pagtatanong ng Ina sa kan'yang anak. “Oo naman mama! Si mama talaga napakaiyakin.” nakangiting yakap nito sa Ina. Sumunod naman si Dwen, ang kapatid nito. Habang si Drix ay kakapasok pa lang ng kuwartong iyon, natigilan, at gulat na gulat din sa nasaksihan. “K-Kuya ako ba naalala mo ako?” kinakabahan na tanong ni Dwen kay Davis. “Ano ba naman kayo! Hindi ako nagka-amesia nakatulog lang ako. Ilang araw ba akong tulog mama?” tanong niya sa kan'yang ina pero na sa'kin parin ang atensiyon niya. “P-Pitong t-taon kang tulog, D-Davis” garalgal na pangunguna kong sagot, kaya naging buo ang atensiyon niya sa'kin ngayon. Kunot noo niya akong tinitigan, “S-Sino ka?” nagtatakang tanong ni Davis sa'kin. Umawang ang labi ko. Hindi ko alam ang isasagot sa kan'ya, kung paano ko sasabihin sa kan'ya na minsan na siya naging sa'kin at naging kami. Tears started to fall when I see from his eyes that he's actually telling the truth. I want to speak. I wanted to speak and tell him that we used to be together, but I can't bare him to see in pain, again. I can't. Mga titig niyang kay lalim ang nakapag-paramdam sa'kin ng tinding kaba. Tuloy hindi ko malaman ang gagawin, aalis ba ako dahil wala naman talaga ako sa kan'ya o mananatili at ipaalala sa kan'ya ang lahat ng mga alaala naming dalawa? So who I am to him now? Anong lugar ko sa buhay niya? Gayung hindi niya ako maalala na minsan na rin nag-cross ang aming mga landas? Anong karapatan kong manatili? Gayung it only happen that summer. Paano humantong sa ganito? Akala ko handa na ako masaktan ngunit nagkamali ako sa inakalang 'yon. Hindi pa pala ako handa, and maybe this is why I felt this way. Katahimikan ang tanging namumuo sa buong kuwartong iyon. Walang nangahas na magsalita sa mga oras na iyon. Nang napagtanto niyang hindi ko siya magawang sagutin ay agad niyang binaling ang tingin niya sa mama niya. “Nga pala ma na saan si Shawn?” pagtatanong niya sa kaniyang Ina dahilan para mapatitig ito sa kan'ya ng sandali. “S-Si Shawn kasi anak n-nasa trabaho pa,” nauutal na sagot ng mama niya. “Bro, mamaya na 'yang babae mo, magpahinga ka muna.” ani ni Drix. “Oo nga. Malamang sa malamang abala pa 'yo---” hindi ko kinaya ang usapan nila, kaya minabuti kong lumabas na. Sa halip na makisawsaw sa kuwentuhan nila ay umatras ako patalikod palabas sa kuwartong iyon. Nasaktan na niya ako noon kaya posible rin na masasaktan niya rin ako ngayon. At hindi ko na hahayaan pa iyon, kailangan kong umiwas at lumayo sa sakit dahil bugbog na ang puso ko sa sakit. Tama na. “Ziel! Ziel! Ziel!” tawag nila sa akin ngunit nagpatuloy lang ang lakad ko palabas ng hospital.