Summer 2013

Kabanata 5

“Okay, okay, guys, listen up!” Masiglang sabi sa'min ng daddy ni Charice.

Kasalukuyan kami ngayon naglilinis ng mga kalat. Ito ang consequences namin dahil natalo kami sa palaro ng ama ni Charice.

“Put it down guys! We have something to talk about!” Masiglang sabi nito sa kanila.

Masigla't matipuno ang pangangatawan ng ama ni Charice. In na in ito sa mga bagong generasyon. Lahat tungkol sa bagong generasyon ay alam na alam nito. Pati mga laro online games alam din ito, no wonder kung bakit magkasundo ang mag-ama.

Only child si Charice. Dala-dalawa nalang sila magkapamilya dahil namatay ang kan'yang Ina sa panganganak sa kan'ya. Minsan pa nito sinisi ang sarili dahil sa pagkawala ng Ina but her father once said 'She let me choose you over herself, she save you so don't waste her sacrifices.'

“Okay, since hindi kayo nanalo sa palaro ko kanina, magkakaroon tayo ngayon ng Q&A. Kung sino ang sa tingin ko ang mas magandang sagot ay may isang libo para hindi naman kayo uuwing luhaan.” pang-aasar na sabi ng ama ni Charice dahilan para magkukumpulan ang tatlo sa harap nito.

“Okay, okay, chill tigers!” nakangising pang-aasar sa tatlo dahilan para magsi-taasan ang mga kilay nito.

“What did you say grandpa?” pang-aasar na tanong ni Charah sa ama ni Charice.

“Whoa-whoa! Hindi pa ako gurang children!” sagot naman nito kay Charah dahilan para sumimangot ito.

“I'm not a children anymore grandpa!” asik ni Charah sa Ama ni Charice.

“Then, stop calling me grandpa, children!” galit na sagot ng ama ni Charice.

Natutuwa naman sa kabilang banda sina Charice at Henziel habang pinapanood ang dalawang nagpapalitan ng sagot. Barkada na ang turing nila sa ama ni Charice.

It's good to have him with us. For a short period of time naramdaman ko ang pagmamahal ng isang ama. Walang masama ang magkaroon ng barkada ang isang katulad niya.

I mean, if you aim to have a good friendship, then choose the right person. Right person who truly accept of who you are, not change who you are because that's what friends means. Age is not a requirement, hindi basihan ang edad para maging kaibigan mo ang isang tao.

“Guys! Stop it! Hindi na kayo mga bata, pareho na kayong may mga kan'ya-kan'yang buhok sa iba't-ibang parte ng katawan mahiya naman kayo!” pag-awat ni Charice sa dalawa dahilan para umigting ang mga panga ng mga ito.

“Okay” parehong buntong hininga ng dalawa saka umupo.

“Here we go!”

“Here's the big question mark, What course do you want to pursue in college and why?” pagtatanong ng ama ni Charice sa kanilang tatlo.

Natigilan si Henziel sa katanungan na 'yon.

“Oh! That's it? Easy.” pagmamayabang na tanong ni Charice sa ama.

“Argh! I can't believe this!” inis na pagmamaktol ni Charice sa ama.

“Since ikaw 'yung unang nag-react, sagutin mo 'yong tanong ko." paghahamon ng ama ni Charice kay Charah.

“'Yon lang ba? Well, The course I want to pursue in college is journalist. Why? Simply, because I love writing and I always find happiness everytime I write. It brings me joy and contentment. Satisfy grandpa?!” pang-aasar ni Charah sa ama ni Charice dahilan para uminit na naman ang ulo nito sa kan'ya.

“I told you don't ca---” hindi na natapos ang sasabihin nito nang si Charice na mismo ang sumagot.

“Enough idiots! Its my turn...I'm sorry to tell you this, dad but I want to pursue military.” nakangiting sabi nito sa kan'yang ama dahilan para paluin ito sa braso.

“Napakaharot mong bata ka! Gusto mo lang mag-military dahil gusto mong magka- boyfriend ng sundalo katulad sa mga K-drama na napapanood mo!”

“Gago! Hindi 'yon noh!” asik niyang sagot sa ama dahilan para batukan siya nito.

“Aba minumura muna ako, ah! Kung hindi 'yon, sige nga ano? Ano?” hamon sa kan'ya.

“Simply, because nakakasawa 'yong mukha mo! Gusto ko ng new enviro--” hindi na natapos ang sasabihin nito dahil muli na naman itong binatukan nang sunod-sunod ng ama.

“Below the belt na 'yon, my lady!” sabi ng ama matapos ito pinaghahampas ng unan.

Namumungay ang mga mata nito dahilan para makagat ang labi nito. Alam niya kung gaano ka ayaw ng ama na mapalayo siya sa piling nito. Kaya gano'n nalang ang pagbagsak ng mga balikat nito. Katahimikan ang namumuo sa kanilang apat.

“Guys! Are you still there? Ano ipagpapatuloy pa ba natin 'to?” ani Charah.

“Oo nga daddy. Ang unfair naman kung hindi natin maririnig ang sagot ni Henziel, di'ba?!” Masiglang tanong ni Charice sa ama saka inakbayan ang sariling ama.

"Yeah, you're right baby!” saka hinalikan ng ama sa noo.

Ngayon sabay-sabay silang binalingan nang tingin si Henziel na ngayon ay nakatayo na sa harapan ng pinto.

“Where do you think your going?” sabay-sabay na tanong ng tatlo kay Henziel na ngayon nag-peace sign nalang saka umupo ulit.

Nakayuko at napapikit nalang dahil hindi siya nagtagumpay umalis.

“Mag-away nalang kayo guys! Huwag nalang ninyo pakinggan ang sagot ko!” kunwaring masiglang sabi ni Henziel.

Nanliit ang mga mata nito saka siya pinapalibutan ng tatlo.

“Okay, okay!” pilit na pagsang-ayon niya sa mga ito para tigilan na siya ng mga ito.

“What's the question again?” kunwari niyang tanong sa mga ito at aambang tatayo sana.

“Okay, okay, chill guys!” saad niya sa mga ito.

Bumuntong hininga ito saka tumuwid ng upo. Nahihiya siyang amin sa mga ito dahil lahat sila ay alam na alam kung anong gusto ng mga ito. Samantala siya ay hindi alam kung ano ang mga bagay na gusto niya.

“Well, honestly guys I am not truly sure what I want. I just know I need that degree and maybe along my journey I'll discover the thing I want to do the most in life. Na-iinggit nga ako sa inyo, dahil mga bata palang kayo ay alam na ninyo ang mga gusto ninyong gawin sa buhay.” mahaba-habang sagot ni Henziel sa mga ito.

Samantala ang mga ito ay nakatulala sa sagot niya dahilan para matawa siya sa mga reaksyon ng mga ito.

“Well, that's the most impressive and honest answers, for that, claim your prize!” Masiglang puri ng daddy ni Charice dahilan para magmaktol ang dalawa.

“Paano naging impressive answer iyon? Hindi niya alam ang kukunin niya sa kolehiyo?” reklamo naman ni Charice.

“Dapat hindi na natin pinilit pang sumagot, ayan tuloy talo na naman!” pagmamaktol ni Charah na sinang-ayunan naman ni Charice.

“Right! Nakakainis! Itumba na nato ni? Saman?” rinig niyang sagot ni Charice kay Charah gamit ang wikang Bisaya.

Ilang buwan palang siya sa Cebu pero hanggang ngayon hindi niya parin makuha-kuha ang mga salita ng mga ito.

“Guys! Remember the rule? No bisaya things here!” paalala ni Henziel ng mga ito.

“Bahala ka diha uy!” pagmamaktol naman ni Charah sa kan'ya.

“I'm sorry guys, but I can't understand, please speak tagalog.” pagmamakawa niya sa dalawa.

“Only if, you treat us with that prize!” masiglang sambit naman ni Charah.

“Okay,” malungkot na sagot niya kay Charah.

“Ay, ayaw yata freney. Huwag nalang.” nakasimangot sabi nito kay Charice.

“Okay, okay, fine. Happy?” nakangising tanong niya sa dalawa dahilan para sabay siyang yakapin ng dalawa.

“Very!” sagot ng dalawa saka nagtatawanan at nagyayakapan.

“Ehem!” malakas na buntong hininga ng ama ni Charice dahilan para bumaling ang tatlo rito.

“Here's your prize, lady.” nakangiting lahad sa kan'ya ng isang libo pero bago paman niya makuha iyon.

“You should do what's right in your heart.” pang-advice nito sa kan'ya.

“Well, If only heart can speak to me.” nakangising saad niya rito saka hinablot ang pera.

“What I mean lady is, you should start knowing yourself. Batid ko hindi mo pa lubos kilala ang iyong sarili.” saka siya tinapik nito sa balikat at tinalikuran na ito.

“Good night, children!” Masiglang kumaway bilang pamamaalam ng daddy ni Charice sa kanilang tatlo.

“Uuwi na ako bye, guys! Kita kits nalang tayo bukas.” pamamaalam sa kanila ni Henziel.

Ala una ng umaga nang makauwi na ako. Nadatnan ko si Lola nakahiga sa maliit naming sofa, tila ba'y pinagkakasya niya ang kan'yang sarili roon. Nilapitan ko siya at hinalikan sa kan'yang noo dahilan para magising ito.

“Kamusta? Nag-enjoy ka ba?” agad ang bungad sa akin ni lola, ngumiti ako sa kan'ya at inakay para makaupo na siya.

“I-I somewhat enjoy it but there was a part of jealousy.” buntong hininga kong sabi sa lola ko, saka umupo sa kan'yang gilid habang nakapatong naman ang ulo ko sa kan'yang balikat.

“Bakit ka naman magseselos sa kanila? You have me naman?” boses pagtatampo na sagot ni Lola dahilan para alisin ko ang ulo ko sa kan'yang balikat.

“Ang ibig kong sabihin, Lola ay na-iingit ako sa mga kaibigan ko dahil alam na alam nila ang mga gagawin nila, hindi tulad ko, hindi ko alam kung anong gusto kong marating.”

“Kung gano'n ako na lang ang pipili ng kursong kukunin mo? Gusto ko maging doktor ka.” diretsahang sabi naman ni lola sa akin.

“S-Sige ba! Kung 'yan ay kayo rin ang mag-aral?” biro kong sagot kay lola dahilan para makatanggap ako ng batuk.

“Aba't! Loko kang bata ka, ah! B-Bakit ako?”

“Kasi gusto ninyo ang kursong iyon?” nakasimangot kong sagot kay lola habang hinihimas ang kaniyang buhok.

“Gusto ko ang kursong iyon para sa'yo hindi para sa akin. At saka, sabi mo kanina di'ba na hindi mo alam ang kukunin mong kurso? Ayan binigyan na kita ng option, baka sakali lang.” nakangusong sabi naman ni Lola sa akin.

Tumitig ako sa kan'ya. Ang cute ng Lola ko kapag nakanguso. She's like a lovely girl who wants to protect me with her smiles.

“Gusto ninyo ba talagang mag-doktor ako?”

“Aba'y kung gusto mo lang naman!”

“Hindi ko gusto ang pagdo-doktor pero kung gusto ninyo gagawin ko. At saka wala pa naman akong gustong kunin na kurso na gusto ko. Kaya gusto ninyo muna ang uunahin ko saka na lang iyong akin kapag na-untog ang ulo ko.” mahabang paliwanag ko kay Lola.

She give me a wide smile and hug me tight.

“Salamat, dahil pagbibigyan mo ang isang matandang ito. Salamat dahil ngayon pa lang tinupad mo na ang kaisa-isang pangarap ko.” sabi ni Lola sa gitna ng aming yakapan sa gabing iyon.

The truth is I've always felt like I am good at many things but I don't really know which of those things I can do best. Too bad when you realize you're just mediocre at what you do. I've still got more things to learn. Mostly, I do not want to be afraid to fail anymore.