Olivia’nın bakış açısıyla,
Tam o sırada Clara'nın cilveli sesini duydum: “Alfa Theodore, ailem bu gece uçağa binecek. Dışarı çıkıp bizimle akşam yemeği yiyebilir misin? Kısa bir süreliğine de olsa.”
“Tamam, dışarı çıkıp sizinle akşam yemeği yiyeceğim.”
Kalbim kıpırdadı ve yaptığım işi bıraktım. İğrenç biyolojik babamın ne yapacağını merak ediyordum.
O çıkmadan önce sessizce revirden çıktım. Koridordaki dezenfektan kokusu, onun aldatmacasının kokusunu hiç de maskelemiyordu.
Ofisime yeni yerleşmişken Theodore içeri girdi, yüzünde endişe dolu bir ifade vardı. Sağlığımı sorduktan sonra bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta hala o küçük kız, Rosalie vardı, boynunda tanıdık bir erik çiçeği yaprağı doğum lekesi vardı. Kızımızın öldüğü gün doğduğunu belirtirken sesi yapmacık bir duygu ile doluydu
