เด็กน้อยผู้ข้าจะเลี้ยงเอง

เด็กน้อยผู้อาภัพ "เจ้าเด็กสวะ กล้าดีอย่างไรมาทำชุดข้าเปื้อน" เสียงด่าทอดังลั่นสวนผกา ก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงทุบตี บรรดาสาวใช้ในจวนตระกูลหลี่ต่างพากันก้มหน้า ในแววตานึกสงสารคุณชายน้อยสุดใจแต่ก็ไร้กำลังจะช่วยเหลืออีกฝ่าย ตั้งแต่นายท่านสามหายสาบสูญในสนามรบ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่ใส่ใจบ้านสามอีกแม้แต่เงินเบี้ยหวัดก็ลดลงถึงแปดส่วน ผู้เป็นฮูหยินเอกของนายท่านสามทนความอยากลำบากนี้ไม่ไหว จึงอ้างเรื่องมารดาไม่สบาย ทอดทิ้งบุตรชายขอกลับบ้านเกิด หนึ่งปีมานี้คุณชายน้อยบ้านสามจากบุตรลูกแม่ทัพใหญ่กลายเป็นเด็กชายกำพร้าบิดา มารดาทอดทิ้ง ถูกบ้านใหญ่ บ้านรองรังแก นับว่าชีวิตพลิกผันโดยแท้จริง ตู้ม! เสียงคล้ายบางสิ่งตกลงสระน้ำ เรียกสายตาของสาวใช้โดยรอบให้หันมองโดยพร้อมเพียงกัน ภาพมู่ฮูหยิน ฮูหยินเอกของนายท่านรองผลักคุณชายน้อยบ้านสามตกน้ำล้วนชัดเจนในสายตาผู้คน ทว่าเมื่ออีกฝ่ายกล่าวว่าเด็กชายพลัดตกน้ำ ผู้ใดยังกล้ากล่าวว่านางผลักกัน "ก็แค่ตกน้ำจะตามหมอให้วุ่นวายทำไมกัน" เสียงของจางฮูหยิน ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลี่ประกาศก้องอย่างไม่ใส่ใจ ตัวนางมีบุตรชายเพียงสองคน อีกฝ่ายเป็นทายาทของหญิงแพศยาที่มาแย่งความรักจองสามีไปจากนาง นางยังต้องใส่ใจด้วยหรือ ก็แค่เศษสวะผู้หนึ่ง ตายเสียก็ลดลงไปหนึ่งปาก ……………………………………………………………..