His Secret Wife

Kabanata 2

I was looking at Calum and my heart is skipping so fast because of the fear that I am feeling. Ayokong may makakitang nag-uusap kami sa labas ng school dahil ayokong may kumalat na chismis tungkol sa aming dalawa.

“H’wag na,” sagot ko habang pinipilit na ngumiti sa kaniya.

Tinaasan niya ako ng kilay at hindi siya nagsalita. Nagtitigan lang kaming dalawa ngayon. He is so stubborn that I just wanted to kick his face right now.

“Ayos lang talaga, Calum. ‘Wag na,” pagtanggi ko ulit.

He sighed. Akala ko ay aalis na siya ngunit nabigla ako noong lumabas siya sa kaniyang sasakyan upang lapitan ako.

“Bria, did you hate me that much?” he asked in a sad voice.

Nabigla ako sa kaniyang tanong at hindi alam ang aking isasagot doon. Hindi ko naman hate si Calum more on ayoko lang maging malapit sa kaniya dahil sa estado ng buhay namin ngunit kung ang criteria ng hate ay ganoon ay baka nga ay hate ko siya.

“It’s not like that,” tanging sagot ko sa kaniya.

Nasa harapan ko na si Calum ngayon at halos ituon ko ang buong atensiyon ko sa mga jeep na dumadaan upang maiwasan ko lang ang mga tingin niya dahil nahihiya ako.

“I just want to be friends with you, Bria. Hindi ko alam kung bakit ayaw mo sa akin o may ginawa ba akong mali upang tratuhin mo akong iba sa mga kaklase natin,” narinig kong sabi niya.

Kinagat ko ang ibabang labi ko at pinigilan ang sarili kong bulyawan siya dahil masyado siyang OA ngayon. I didn’t expected that Calum would be this dramatic. Calum is so friendly and charismatic that’s why I’m shocked to know that he has this side.

“Wala kang ginawang masama. Masyado ka lang talagang mayaman upang maging kaibigan ka,” sagot ko at pinaglaruan ang strap ng aking bag.

Narinig ko ang mahinang pagtawa niya kaya napatingin ako sa kaniya. He seems disappointed at me but when he saw me looking at him ay naging seryoso ang kaniyang mukha.

“Our classmates are way richer than me,” he said while chuckling.

Kumunot ang noo ko sa kaniyang sinabi. Is he that humble or is he mocking me? We all know that Calum is the richest among us at wala akong panama sa estado niya sa buhay kaya ayokong maging kaibigan siya.

“Yeah, say’s the lone son of the Rodriguez,” mahinang sambit ko.

He sighed.

“Fine, if you don’t want us to be friends then I will stop pestering you. I’m sorry,” he said and then walked out.

Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa makapasok siya sa kaniyang sasakyan at pinaharurot iyon. Kumunot ang noo ko habang tinitignan ang kaniyang sasakyan na papalayo sa akin. Why is he trying so hard to be friends with me? Did his ego hurt just because I don’t like him kaya ganoon na lang siya kadesperado upang kaibiganin ako?

Hay, I can’t understand rich people sometimes.

Dahil sa naging usapan namin ni Calum kanina ay nawala sa isip ko ang dapat kong gawin kaya naman noong naalala kong kailangan pala akong pumunta sa hospital ay nagmamadali agad ako. My lolo is admitted at Maria Reyna Hospital right now and it’s pretty close to my school. Ang sabi sa akin ay ‘wag na muna raw akong pumunta roon dahil nandoon pa raw ang asawa ng ama ko but I don’t care about it. My lolo is sick at isa pa ang lolo ko naman ang pupuntahan ko at hindi siya.

“Oh, nandito pala ang bastarda mong anak,” narinig kong sabi ni Tita Marites.

Huminga ako ng malalim at pinakalma ang aking sarili dahil ayokong makipag-away sa kaniya. Tita Marites is always like this, tuwing nakikita niya ako ay gusto niya akong palaging masasaktan kaya kung ano-ano ang ginagawa niya sa akin at pinagsasalitaan pa ako ng masama. Hindi ko naman ginusto na maging anak ako sa labas at hindi ko kasalanan iyon kaya hindi ko alam kung bakit sa akin niya ibinubuhos lahat ng galit niya.

“Naging senoyrita ka na naman siguro at ang lolo mo lang lahat ang gumagawa sa lahat ng gawaing bahay kaya naospital na naman siya,” pagbibintang niya sa akin.

Nasa tabi ako ng lolo ko ngayon at pinagmasdan ang kaniyang pagod na mukha. I wanted to cry right now and fight back but seeing my lolo like this breaks my heart. I was with my lolo since I remember. Lumaki ako sa pader niya. My lolo loved me so much and treated me like I am her child kaya wala akong naging reklamo sa aking ama kahit na hinahayaan niyang saktan ako ng kaniyang asawa. Ang aking lolo ang aking sandalan sa lahat ng bagay at siya lang ang bukod tanging maituturing kong pamilya ngunit kahit na ganito ang trato sa akin ni Tita Marites at ng aking ama, kahit na hindi nila ako tinatanggap na parte ako ng kanilang pamilya ay wala akong pakialam doon dahil may lolo naman akong matatakbuhan at mahal na mahal ako kaya naman nasasaktan ako ngayon.

“Hindi naman sa ganoon, Tita,” mahinang sagot ko sa kaniya.

“Aba at sumasagot pa talaga,” hindi makapaniwala niyang sabi.

Narinig kong tumunog ang kaniyang upuan hudyat na tumayo siya at naramdaman ko nalang ang paghila niya sa aking buhok papalayo sa kama ng aking lolo.

“Ang kapal naman ng mukha mong pumunta rito kahit alam mong narito kami. Hindi ka parte ng pamilya na ito kaya ‘wag kang pumupunta rito tuwing narito kami dahil naalibadbaran ako sa pagmumukha mo at isa pa kung hindi ka nagsesenyorita sa bahay ng lolo mo ‘di sana wala siya sa hospital ngayon,” galit niyang bulyaw sa akin habang hinihila ang buhok ko.

Tumutulo ang luha ko ngayon habang namimilipit sa sakit. I wanted to defend myself but I don’t want to disobey my lolo. Kahit gustuhin ko man na sumbatan ang aking Tita ay wala akong magagawa dahil iyon ang bilin sa akin ng aking lolo. My lolo told me to respect my father and Tita Marites when he is around dahil ayaw niya ng gulo kaya hindi ko magawang lumaban ngayon kahit na tulog ang aking lolo.

“Tita, nasasaktan po ako,” magalang kong sabi habang humihikbi ako.

“Aba dapat lang! Palamunin ka na nga, nagdadala ka pa ng problema. Alam mo, ikaw talaga ang malas sa pamilyang ito dahil isa kang bastarda!” malakas niyang sigaw at sinampal ako.

Madiin kong kinagat ang aking ibabang labi at pinigilan ang sarili sa pag-iyal. Napalingon ako sa badang may upuan at nakita ang aking ama na abala sa kaniyang cellphone at tila walang naririnig na sigawan ngayon. I chuckled. What do I expect from him? Hindi niya naman ako tinuring na anak at ang tanging promoprotekta lang sa akin ay ang aking lolo na nasa higaan ngayon at walang muwang sa mga nangyayari.

“Tita, hindi ko naman kasalanan kung na-ospital si Lolo,” I tried to defend myself as calm as possible but she got more angry but what I have said.

Isang malakas na sampal ang natamo ko mula kay Tita Marites at malakas niyang hinatak ang buhok ko patungo sa pintuan ng kwarto.

“Manahimik ka na lang kasi, Ari,” rinig kong sabi ng aking walang kwentang ama.

Pigil na pigil ang bawat hikbi ko dahil ayokong magmukhang mas kawawa sa mga oras na ito, It’s always like this. Palagi nila akong pinagtutulungan lalo na at alam nilang walang proprotekta sa akin ngayon.

“Makinig ka sa ama mo at ‘wag kang sumagot-sagot sa akin dahil malilintikan ka talaga,” Tita screamed as she opened the hospital door and pushed me outside.

Malakas niyang sinarado ang pintuan at naiwan akong tulala sa harapan ng kwarto ng aking lolo. Tita Jelly already warned me about this but I’m just so worried about my lolo than to myself kaya pumunta ako rito but now that they treated me like this again ay sana pala nakinig nalang ako kay Tita Jelly.

I sighed and decided to go to the garden upang magpalipas ng oras. I don’t want to go home right now at isa pa maiiyak lang ako kapag umuwi ako. Mabuti at may garden sa ospital na ito kung saan ako pwedeng magpalipas ng oras hanggang sa makauwi na sila Tita Marites upang maalagaan ko na si lolo.

Ang garden ng ospital na ito ay nasa may entrance kaya makikita ko kung sino ang dumarating at umaalis kaya mas pinili kong tumambay dito. Habang tahimik akong naghihintay na dumaan sila tita ay isang tao ang hindi ko inaasahang makita na may hawak na bulaklak sa kaniyang kamay at tila hindi masaya sa kaniyang ginagawa.

Kumunot ang noo ko habang sinusubaybayan ang bawat hakbang ni Calum. He seems hesitant and he stopped so many times before a girl called him, ran towards him and give him a tight hug. I was stunned to see that he doesn’t hugged her back. Si Calum ay nagmimistulang tuod ngayon at hindi mawari ang kaniyang mukha.

Calum isn’t a playboy it’s just that the girls are the one flocking towards him kaya hindi na ako nagugulat kung may iba’t-ibang babae ang lumalapit sa kaniya at isa rin iyan sa mga rason ko kung bakit ayaw kong mapalapit sa kaniya. Calum is nice but we don’t have any common things that can made us friends.

Nakita ko kung paano ibinigay ni Calum ang dala niyang bulaklak sa babaeng kayakap niya kanina. The girl seems to be a patient because of her dress and she looks so pretty and expensive. Honestly, they looked good together ngunit hindi ko lang alam kong bakit mukhang hindi masaya si Calum na makita ang babaeng ito. Matapos niyang maibigay ang bulaklak na hawak niya ay mabilis siyang tumalikod at aakmang aalis ngunit hinawakan siya noong babae.

“What is it? A soap opera?” natatawang komento ko habang pinagmamasdan ang madrama nilang ginagawa.

I don’t mind them giving a show right now but I’m getting a second hand embarrassment while watching how cheesy the girl is. Hawak-hawak niya ang pulupulsuhan ni Calum habang yumuyuko ito na tila ba umiiyak.

“Bria,” malakas na sigaw ang ginawa ni Calum kaya napatingin ako sa kaniya.

Kumalabog ang puso ko sa biglaan niyang pagsigaw sa pangalan ko. Taka ko siyang tinignan at nakitang nakatitig siya sa babae habang marahan na tinatanggal ang kamay na nakahawak.

“Why is he shouting my name?” kinakabahan kong sambit at halos hindi makagalaw sa aking inuupuan.

I know he didn’t see me kaya I’m just wondering why he yelled my name as If I did something wrong. Dahil sa kaba na aking nararamdaman ay mabilis akong tumayo at aalis na sana ngunit noong ibinaling ko ang tingin ko kay Calum ay nakita ko siyang nakatitig sa akin at tila ba humihingi iyon ng tulong.

“What do you want now,” mahinang bigkas ko at napapikit na lang.