ลุ้นรักหนุ่มข้างห้อง

เสียงครืดคราดเหมือนคนกำลังย้ายสิ่งของขนาดใหญ่ทำให้หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงกว้างรู้สึกโมโห เมื่อคืนพราววรินทร์ขึ้นเวรบ่ายกว่าจะได้กลับมานอนก็เกือบตี 1 แล้ววันนี้ก็เป็นวันหยุดของเธอ หญิงสาวคิดว่าจะได้นอนพักผ่อนอย่างเต็มที่แต่พอมีเสียงนั่นเธอก็ต้องตื่นก่อนเวลาที่คิดไว้ พราววรินทร์เป็นเภสัชกรที่โรงพยาบาลเอกชนขนาด 200 เตียงแห่งหนึ่ง และวันนี้ยังรับงานพิเศษที่ร้านขายยาในห้างสรรพสินค้าในตอนบ่าย เธอคิดว่าจะนอนพักผ่อนเอาแรงจนถึงเที่ยงแล้วค่อยตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวก่อนที่จะไปหาอะไรทานที่ห้างสรรพสินค้าที่ร้านขายยาตั้งอยู่ก่อนเริ่มงาน แต่ทุกอย่างก็ผิดแผนไปหมดเพราะตอนนี้เพื่อนข้างห้องของเธอเสียงดังจนเธอนอนไม่ได้ หญิงสาวมองนาฬิกาบนผนัง คิ้วเรียวได้รูปขมวดเข้าหากัน เพราะปกติแล้วเวลานี้หมออนุตรน่าจะไปทำงานแล้ว เธอคิดว่าบางทีคนที่อยู่ในห้องไม่น่าจะใช่เจ้าของห้องที่เธอรู้จักแล้วใครกันที่อยู่ในห้องนั้น ‘ถ้าเป็นขโมยล่ะ’ หญิงสาวคิดในใจ เธอจะต้องรีบจัดการก่อนที่มันจะขโมยของไปจนหมด พราววรินทร์รีบโทร. ลงไปยังรปภ. ของคอนโดมิเนียมทันที “เร็วๆ หน่อยนะคะฉันว่ามันต้องเป็นขโมยแน่ๆ เลยค่ะ” หญิงสาวกรอกเสียงไปตามสายอย่างตื่นเต้น ระหว่างรอก็แง้มประตูห้องของตัวเองเพื่อแอบดูเผื่อว่าขโมยจะออกมาตอนนี้ แม้ยังนึกไม่ออกว่าถ้าขโมยออกมาตอนนี้จริงๆ เธอจะทำยังไงกับเจ้าหัวขโมยก็ตาม เมื่อเห็นรปภ. เดินมาแล้วเธอก็รีบปิดประตูลงทันทีแต่ก็ยังยืนชิดประตูเพื่อแอบฟังว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่นอกห้องบ้าง พราววรินทร์ได้ยินเสียงคนคุยกันแต่ก็ฟังไม่ค่อยถนัดนัก แล้วจากนั้นเสียงฝีเท้าคนเดินก็มาหยุดที่หน้าห้องของเธอ ก๊อก..ก๊อก.. “คุณเอรินครับ” เสียงรปภ. ที่หน้าประตูทำให้เธอค่อยๆ เปิดประตูออกไป “เป็นอย่างไรบ้างคะ ใช่แบบที่ฉันบอกไหม” หญิงถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “คุณเอรินคงเข้าใจผิดน่ะครับ” รปภ. ยังไม่ทันบอกเธอว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้นก็มีชายหนุ่มตัวผอมสูงเดินตามมาสมทบ “สวัสดีครับ ผมชื่อปาล์มผมเป็นน้องพี่โอห์ม” ชายหนุ่มรีบแนะนำตัว “...” หญิงสาวเงียบสองตากลมโคจ้องหน้าคนตัวสูงไม่กระพริบ จะให้เธอเชื่ออย่างไรว่าเป็นน้องชายหมออนุตรเพราะหมออนุตรนั้นหล่อคมเข้ม แต่เด็กหนุ่มที่กำลังยืนคุยอยู่นั้นตัวขาว ผมและก็ดูเหมือนจะสูงกว่าหมอนุตรอย่างแน่นอน “ผมเป็นไม่ใช่ขโมยอย่างที่คุณคิดหรอกนะ ถ้าเป็นขโมยจริงผมคงไม่มาขโมยของเวลานี้หรอก อีกอย่างผมจะผ่าน รปภ. มาได้ยังไง จริงไหมครับพี่” เขาหันไปคุยกับรปภ. “ก็จริงนะครับคุณเอริน ถ้าไม่มีคีย์การ์ดก็คงเข้ามาไม่ได้” รปภ. หนุ่มใหญ่พยักหน้าเห็นด้วยกับชายหนุ่มตัวสูง “ค่ะ” หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองโดนรุมจากผู้ชายสองคน แต่เธอไม่ผิดนี่ที่จะคิดไปแบบนั้น “คุณเอรินสบายใจแล้วนะครับ ผมขอตัวก่อน” รปภ. หนุ่มใหญ่รีบขอตัวไปทำงานของตัวเองต่อ “ขอบคุณนะคะ และก็ขอโทษด้วยที่รบกวน” หญิงสาวกล่าวอย่างเกรงใจ “ไม่เป็นไรครับ ดีแล้วที่มีคนคอยเป็นหูเป็นตากับสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น ดีกว่าปล่อยผ่านแล้วมาตามแก้ปัญหากันทีหลังครับ” รปภ . คนเดิมกล่าวอย่างสภาพแล้วเดินกลับ “ขอโทษนะคะ ที่พี่เข้าใจผิด” พราววรินทร์แทนตัวเองว่าพี่เพราะดูแล้วชายหนุ่มตรงหน้าคงจะเป็นรุ่นน้องเธออยู่หลายปีทีเดียว และอีกอย่างที่เธอมั่นใจก็เพราะตอนนี้เขาใส่ชุดนักศึกษาของมหาวิยาลัยแห่งหนึ่ง “ไม่เป็นไรครับ ผมเดาว่าคุณคงยังนอนอยู่ ขอโทษด้วยนะครับที่ทำเสียงดังรบกวน พอดีว่าผมย้ายของนิดหน่อย ไม่คิดว่าสายขนาดนี้แล้วยังจะมีคนนอนอยู่” เขาพูดอย่างที่ใจคิดแล้วก็เห็นใบหน้ารูปไข่นั้นง้ำลง “ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ พี่ขอตัวก่อนนะคะ” พราววรินทร์ไม่คิดเลยว่าน้องชายของคนที่เธอแอบชอบนั้นจะพูดจากับเธอแบบนี้ แม้ว่าเธอจะยังอยู่ในชุดนอนแต่คนที่เจอกันครั้งแรกก็ไม่ควรจะมาว่าคนอื่นแบบนี้ “คุณไม่ไปทำงานเหรอครับ” พอเธอกำลังจะหันหลังกลับเข้าห้องเขาก็พูดขึ้น ชายหนุ่มไม่ได้เรียกเธอว่าพี่เพราะดูแล้วเขากับเธอน่าจะอายุไม่ต่างกัน แต่คงเพราะเธอรู้จักกับพี่ชายของเขาก็เลยแทนตัวเองไปแบบนั้น “พี่หยุดค่ะ” เธอตอบสั้นๆ แล้วจ้องหน้าเขา เด็กหนุ่มคนนี้มีใบหน้าคล้ายกับหมออนุตรอยู่บ้างแต่ถ้าเทียบความหล่อแล้วเธอคิดว่ายังอีกไกลกว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะเทียบติด อีกทั้งรูปร่างที่สูงเก้งก้างก็ทำให้เธอขัดหูขัดตายิ่งนัก ดูเหมือนว่าเขาจะสูงกว่าเธออยู่มากและนั่นก็ทำให้เธอไม่คอยอยากจะคุยกับเขาเลย เพราะยิ่งอยู่ใกล้เธอก็ดูตัวเล็กลงมาก “แปลกจัง ผมนึกว่าวันนี้คนจะออกไปทำงานกันหมดเสียอีก” สิปปกรส่งยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร ขณะที่สายตาก็มองไปรอบๆ เพราะดูเหมือนว่าเพื่อนห้องอื่นจะไม่มีใครเดือดร้อนกันเสียงดังในห้องของเขาเลย “ก็ไม่ทุกคนหรอกค่ะ บางคนก็หยุดไม่ตรงกับคนอื่น” “ครับ ครั้งต่อไปผมจะวังมากขึ้น ผมไม่กวนเวลานอนคุณแล้วล่ะ ขอโทษอีกทีนะครับคุณเอริน” เด็กหนุ่มตัวสูงเน้นที่ชื่ออย่างชัดเจน เขาคงได้ยินรปภ. เรียกเธอเมื่อครู่