Aras, işe geri dönmemem konusunda nihayet ikna olduktan sonra, günler yavaş ve huzurlu bir ritimde akmaya başladı. Sabahları uyanıp birlikte kahvaltı yapıyor, Aras işe gitmeden önce uzun vedalaşmalar yaşıyorduk. Onun yokluğunda ben, eski hobilerime dönüyor, kendime ait bir hayat kurmaya çalışıyordum. Akşamları ise Aras, o günün tüm stresini ve hırsını kapının dışında bırakıp geliyor, benimle evde sadece sevgilim oluyordu. Bu, benim için bir rüyaydı, karanlık bir peri masalının huzurlu bir bölümü.
Ancak bu huzurun kırılgan olduğunu biliyordum. Aras, ofise geri dönmememi kabul etmişti, ama bu, Eray’la olan savaşın bittiği anlamına gelmiyordu.
O hafta, Aras’ta bir tuhaflık sezmeye başladım. Akşamları eve geldiğinde, her zamanki gibi yorgun oluyordu ama şimdi bu yorgunlukta derin bir endişe
