-ŞURA EKİCİ
Köprü altına yaklaştığımda içimde beni yiyip bitiren öfkem adeta gözlerimden fışkırıyordu. Etrafa ateş saçtığımı hissediyordum. O kadar donuk, ruhsuz ve her şeyden vazgeçmiştim ki, bu gece beni ancak burası toparlardı. Bir şekilde sinirimi atardım. Birilerini döverdim ya da ne bileyim teslim olurdum ve onlarda beni acillik ederlerdi. Her şekilde kendime geleceğime emindim. Aslında birinin beni sağlam bir tokatlaması gerekiyordu. Bu şekilde devam edemezdim. Her şey biterdi hem de her şey ama benim bana olan öfkemin hiçbir zaman biteceğini sanmıyordum.
Çöp konteynerinin arkasına gizlenmiş onları izlerken tam iki kişiydiler. Birazdan kalabalıklaşacaklarına emindim. İçki içiyorlardı. Daha önce onlarla bir kavgam olduğu için ilk olarak gidip yüz yüze konuşmak istedim. Belki de
