-KENAN ATAHAN
Evden almamı kabul etmediği için saat sekizde söylediğim restoranda buluşmak için sözleşmiştik ve ben tam sekizde içeriye giriş yapmıştım. O ise benden bir beş dakika sonra altında ki motorla birlikte kapının önünde belirdi. Kaskını çıkarıp indiğinde ise yine siyahlar içindeydi ve sabahki halinden eser bile yoktu. Oldukça spor ve ruh gibiydi. Sanki bütün insanlığa düşmanmış gibi gözlerini devirmişti ve bütün mutsuzluğu ile içeriye doğru yürüdü. Restoran çok büyük olduğu için önce biraz bakındı. Arkama yaslandım ve beni görmesi için bekledim. Gözlerini kısıp tamamen bütün mekanı süzdükten sonra nihayet beni buldu ve gülümseyerek masaya doğru geldi. Ayağa kalkıp onu karşıladım ve ondan ziyade yumuşak görünmeye çalıştım.
" Hoş geldin, nasılsın? " diye sordum.
" İyiyim teşekkü
