-KENAN ATAHAN
Ofise girdiğimde elimde Şura'nın telefonu vardı. Nedense bununla beraber kötü bir histe yüklenmişti. Dün geceden beridir gözüme bir gram uyku girmemişti. Çok kötüydüm. Telefonda izlediğim görüntülerden sonra Cemre ile de konuşamamış, geçiştirmiştim. Ona da ne söyleyeceğimi bilememiştim. Bu kadar büyük bir olayı basit kelimelerle geçiştiremezdim herhalde diye düşündüm. Şimdi ise sanki daha kötüsü beni karşılayacakmış gibi geliyordu. Bu işe başladığımız ilk andan itibaren ben ona güvenmiştim... Beni yanıltmayacağını umut ediyordum. Şimdi bu telefonu açacaktım ve Şura'nın hala bu hayattaki en güvendiğim insan olduğunu kanıtlayacaktım...
Koltuğuma geçtim. Nefes alışlarım hızlanmıştı ve mideme kramplar girmişti. Adamlarım telefonun içindeki her şeyi kurtardıklarını söylemişler
