-ŞURA EKİCi
Kıvanç Bey'in evine geldiğimde saat öğlen üçe geliyordu. Onun şirketi için evden çalışma yürütüyordum bu yüzden bilgisayarım hep yanımdaydı. Kapıyı açıp içeri girdiğimde ruhumun bu kadar çabuk daralmasını pek beklemiyordum doğrusu. Çantamı hemen girişe bıraktıktan sonra salona yürüdüm. Kıvanç Bey öylece uzanmış boş duvarı seyrediyordu. Normalde pek böyle durmazdı. Ya bir şeyler seyreder ya da ne bileyim bir şeylerle ilgilenirdi. Yüzü o kadar donuktu ki, ilk başta bir şey oldu sandım.
" Kıvanç Bey... " dedim ve kafasını çevirip bana baktı. Yüzünde hiçbir ifade değişmedi ve hiçbir şey söylemedi de. Ben bir adım daha atamadım. Neden böyle baktığı konusunda hiçbir fikrim yoktu. Onu çok az böyle görürdüm. Bu ifadenin ne olduğunu da biliyordum. Hayal kırıklığı... Bir şey mi öğrenm
