-ŞURA EKİCİ
Taksiden indiğimde saat gecenin ikisiydi. Nihayet günler sonra evime gelmiştim. Özlemiştim belkide ama bu evde son günlerim olduğunun farkındaydım. Buradan da gitmem gerekiyordu. Her yerden gittiğim gibi...
Elimdeki çantanın içinden anahtarlarımı ararken kapı aniden açıldı ve ben yavaşça başımı yerden kaldırdığımda Kıvanç Bey ile göz göze geldim. Şaşkınlığımı gizlemem mümkün dahi değildi. Donup kalmıştım. Onu bu saatte ve evimde görmeyi beklemiyordum. Üstelik saatler önce ona söylediğim onca söze karşı... Arkama bile bakmadan kaçıp gitmeli miydim? Yoksa karşısında ona karşı dimdik durup susmalı mı?
Beni görür görmez gözlerini bir an bile kaçırmadı. Bende öyle... Açıkçası burada oluşunun arkasında çok farklı bir şeyler varmış gibi geliyordu. Bana bir başka bakıyordu. Her za
