CHAPTER 49
THIRD PERSON POV
Sa gitna ng isang puting liwanag na tila walang hangganan, naroon sina Mae at Cristine. Magkahawak kamay, magkatabi, magkahalong lungkot at katahimikan ang bumalot sa paligid nila. Walang sakit, walang bigat sa dibdib—pawang kapayapaan. Ngunit kahit panandalian lang ang katahimikang iyon, dama ng dalawang kaluluwa ang bigat ng mga iniwan nilang pamilya at mga anak.
"Ate," sambit ni Cristine habang nakangiti pero may luha sa mga mata, "ikaw na ang bumalik. Para sa mga pamangkin ko. Para sa pamilya natin."
Napatingin si Mae sa kanya, nanginginig ang labi, "Pero... Cristine... paano ikaw?"
"Matagal ko nang gustong bumawi sa 'yo. Sa lahat ng panahong nawala ka, ikaw ang nagdusa. Ako, nagtagumpay, pero kulang. Lagi akong may butas sa puso ko na ikaw lang ang mak
