CHAPTER 50
THIRD PERSON POV
Lumipas ang dalawang araw matapos mailibing si Mae. Tahimik ang buong mansyon. Wala ni isang masayang tawa, wala ni isang alingawngaw ng mga yapak ng mga bata. Parang nawalan ng kulay ang paligid. Kahit ang sikat ng araw ay tila may lungkot na dala. Ang bawat sulok ng tahanan ay puno ng alaala ni Mae. Mula sa mga larawang nakasabit sa dingding, hanggang sa maliit na laruan ng kanyang mga anak na naiwan sa sulok ng sala.
Si Keith ay nananatiling tahimik. Sa kabila ng matibay niyang panlabas na anyo, unti-unti na siyang nauubos sa loob. Hindi niya alam kung paano sasabihin sa mga bata na wala na ang kanilang ina. Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag na ang katawan ni Cristine ngayon ay pinamumugaran ng kaluluwa ng kanilang Mommy Mae. Tanging siya lang ang na
