CHAPTER 51
Mae’s POV
Nang tuluyan kong maunawaan ang buong katotohanan ang palit-identidad, ang sakripisyo ni Cristine, ang pagtitiis ng aking mga anak habang wala ako para akong binalot ng malamig na hangin na may dalang pait at kirot sa puso. Matagal akong tahimik, habang nakatingin sa mga mata ni Ashero, puno ng luha ang mga mata niya, nanginginig ang kanyang mga kamay habang paulit-ulit siyang humihingi ng tawad.
“Mae… patawarin mo ako… alam kong hindi sapat ang kahit anong gawin ko para mapunan ang lahat ng sakit na naidulot ko sa'yo. Pero… hindi ko na kayang mawala ka ulit. Hindi ko kakayanin na hindi ka makita. Hindi ko kakayanin na hindi marinig ang boses mo. Hindi ko kayang mawala ka, Mae…”
Tumulo ang luha ko. Hindi dahil sa awa. Hindi rin dahil sa pagmamahal. Kundi dahil sa b
