Ipinaliwanag ko kay Jevie ang lahat. Ang naging kalagayan ni Kuya Ben. Ang pagpunta ko sa Quezon, lahat-lahat. Ilang araw din umiiyak si Jevie at hindi ko naman ito masaway, at mapagsabihan na tumigil na. Dahil nga, mahirap pigilan ang damdamin na nasasaktan, ganitong-ganito kasi ako noong una.
Malapit na mag-umaga, kaya't nagpasya ako na tumayo na at maghanda ng almusal namin ni Jevie. Pero ang hindi ko inaasahan, sa pagbaba ko, nandoon na pala si Donna. Nakasuot lang ito ng manipis na kamiseta. Bakat na bakat ang kanyang u***g at ang suot nitong manipis na panloob.
“S—Sir, gising ka na po pala?” magalang na pagkakasabi nito. Habang nakatingin sa alaga ko na nakatayo, dahil malamig ngayon ang panahon at pagkatapos ko sana maghanda ng pagkain, si Jevie ang appetizer ko. Isipin pa lang
