Matapos namin makausap ang ang abugado, hanggang ngayon ay tulala pa rin ako. Hindi ako makapaniwala sa laman ng sulat ni Brayell. Hanggang sa huling mga sandali ng kanyang buhay, ako pa rin ang iniisip nito.
Nakakahiya lang, dahil dapat sana, magulang nito ang priority. Lalo pa’t bilang na lang ang kanyang ipapamalagi sa mundo. Napa buntong hininga ako, dahil sa panahon na magkasama kami, hindi kami nag-away dalawa noon. Nagkakaroon man ng tampuhan, pero agad din naman nawawala. Ganun ka perpekto ang aming relasyon.
Pero ngayon, pakiramdam ko, nabuhay lang si Brayell sa mundo, para sa akin. Parang isa siyang anghel na biglang dumating para sagipin ako sa anxiety at suicidal thoughts na laging laman ng utak ko.
Nawala na siya, pero sinigurado parin nito, na matutupad niya ang kanyang
