เวลาผ่านไป
งานศพของทั้งสองครอบครัวพฤกษ์และเอลินผ่านพ้นไปด้วยดี แม้จะแปลกใจอยู่บ้างที่มีคนมาร่วมงานน้อยเหลือเกินแต่ทั้งสองคนก็ไม่มีเวลาได้คิดอะไรทั้งนั้น
"นี่จะเปิดพินัยกรรมกันวันไหนล่ะตาพฤกษ์" น้ำชาที่ยืนกอดอกไม่พอใจอยู่เอ่ยถามผู้เป็นหลานชายขึ้นเมื่องานศพของผู้เป็นพี่ชายผ่านพ้นมากว่าสองอาทิตย์แล้วแต่ไม่มีวี่แววว่าพินัยกรรมจะเปิดสักที
"ต้องหลังแต่งงานครับคุณอา"
"งั้นก็รีบแต่งๆ เสียสิ อืดอาดยืดยาดอยู่ทำไม แกอย่าลืมนะว่าฉันยื่นข้อเสนออะไรเอาไว้ ถ้าพินัยกรรมไม่มีชื่อพวกฉันอยู่ด้วยล่ะก็เตรียมตัวขึ้นศาลได้เลย"
"ผมไม่เข้าใจทำไมอาถึงเอาแต่พูดเรื่องสมบัติอะไรนั่น คุณพ่อกับคุณแม่ก็เพิ่งตายไปไม่คิดถึงสภาพจิตใจของพวกเราสามคนบ้างเลยหรือยังไง"
"อย่าคิดอะไรอย่างนั้นสิตาพฤกษ์ยังไงเสีย พวกแกก็คือหลานของฉัน ไหนๆ พ่อแม่แกก็ตายไปแล้วนี่นาอย่าโง่ไปหน่อยเลย ให้อากับป้าช่วยดูแลมรดกให้ดีกว่า"
"ผมโตพ
