ใต้เงาวิวาห์

ตอนที่ 6 : อย่าทำให้ฉันดูไร้ค่าไร้ราคา

ห้องพยาบาล

"ลูกแก้วเป็นยังบ้าง" หนุ่มแว่นหน้าตี๋รีบวิ่งมาที่ห้องพยาบาลพร้อมเอ่ยถามเสียงดัง

"เบาๆ หน่อยสิวะพีรพลนี่ห้องพยาบาลนะ" องศาเสียงแข็งใส่คนที่เพิ่งวิ่งเข้ามาในห้องพยาบาล

"ขอโทษ ฉันเป็นห่วงเอลินมากไปหน่อยน่ะ ว่าแต่ทำไมเอลินถึงเป็นแบบนี้ล่ะ"

"คงไม่สบายน่ะตัวร้อนจี๋เลย"

"เดี๋ยวฉันดูแลเอลินเองไปกลับไปเถอะองศา"

พีรพลอาสาดูแลหญิงสาวด้วยตัวเองจึงไล่องศาไปโต้งๆ

"ในฐานะอะไร" องศาหรี่ตามองมาที่พีรพลอย่างเอาเรื่อง

"นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก เอาเป็นว่าฉันจะดูแลเอลินเองเชิญกลับไปได้แล้ว

"แล้วถ้ากูไม่ไปล่ะ"

"นั่นก็แสดงว่านายต้องการมีเรื่องกับฉันน่ะสิองศา"

"กูไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละกูจะอยู่ดูแลเอลินที่นี่"

"โอ้ย พอแล้วทั้งสองคนอย่าทะเลาะกันเลยกลับไปทั้งคู่นั่นแหละนายก็ด้วยพี วันนี้เป็นอะไรทำไมดูหงุดหงิดชอบกลไม่สบายไปด้วยอีกคนหรือเปล่า" ขวัญข้าวเดินเข้ามาห้ามศึกพร้อมทั้งเอามืออังไปที่หน้าผากของพีรพลแต่กลับถูกชายหนุ่มปัดมือออก

"ฉันไม่เป็นไรไม่ต้องห่วง แกกับองศาออกไปเถอะฉันจะดูแลเอลินเอง"

"ฉันก็บอกแล้วยังไงล่ะว่าฉันจะดูแลเอลินเองนี่พวกนายฟังภาษาคนไม่เข้าใจเหรอ" ขวัญข้าวรู้สึกเสียใจที่พีรพลปัดความห่วงใยของเธอทิ้งไปจึงกระแทกน้ำเสียงใส่ชายหนุ่มทั้งสองคน

"ก็ได้ๆ ฉันไปก็ได้ถ้าเอลินตื่นแล้วฝากบอกเธอด้วยว่าฉันเป็นห่วงและจะมาหาอีก" องศายอมอ่อนข้อให้จึงลุกขึ้นข้างเตียงแล้วเดินจากไป

"แล้วนายล่ะมีอะไรอยากจะฝากถึงเอลินไหม" ขวัญข้าวประชดประชันพีรพล

"มีสิ แต่ไว้บอกเองดีกว่า ฉันไปก่อนก็แล้วกันฝากดูแลเอลินด้วย"

"ไม่ต้องบอกฉันก็ดูแลเธอเป็นอย่างดีอยู่แล้วไหม วันนี้เป็นอะไรดูห่วงใยเอลินเป็นพิเศษ"

"เธอไม่รู้อะไรหรอกขวัญข้าว" พีรพลกระแทกเสียงใส่ขวัญข้าวจนหญิงสาวตกใจเพราะพีพลไม่เคยทำนิสัยก้าวร้าวแบบนี้ใส่เธอมาก่อน

"นายเป็นอะไร โมโหใส่ฉันทำไมพี"

"เปล่า ฉันขอโทษแล้วกันฉันไปก่อน"

เมื่อคล้อยหลังชายหนุ่มน้ำตาหยดใหญ่ก็ไหลออกมาจากดวงหน้าสวยของขวัญในทันที

"ขวัญข้าวแกเป็นอะไรร้องไห้ทำไม" เอลินที่ตื่นขึ้นมาเห็นเพื่อนร้องไห้อยู่ก็ตกใจ

"ไม่มีอะไรแกตื่นแล้วเหรอ"

"อืม สงสัยไข้ยังไม่หายน่ะ"

"งั้นก็กลับบ้านกัน ฉันจะไปส่งที่บ้านสวนเนรมิตเอง" คนตัวใหญ่เดินเข้ามาอาสาจะไปส่ง

"พฤกษ์ ไม่เป็นไรฉันกลับเองได้"

"ฉันก็บอกแล้วยังไงล่ะว่าจะไปส่งทำไมถึงดื้อดึงอย่างนี้"

"ฉันรู้แหละน่าว่าขีดจำกัดของฉันมันถึงขนาดไหน ฉันบอกว่ากลับเองได้ก็กลับเองได้สิ" คนที่นอนอยู่บนเตียงเสียงดังใส่อีกฝ่ายจนเขากัดกรมแน่น

"ขวัญข้าวเธอออกไปก่อนได้ไหม ฉันจะคุยกับว่าที่คู่หมั้นของฉัน"

"ได้ๆ ตามสบายเลยนะ"

"นี่ นายไม่มีสิทธิทำแบบนี้ ขวัญข้าวไม่ต้องออกไปอยู่กับฉันตรงนี้แหละและถ้าใครมีปัญหาก็ให้เขาออกไปเองไม่ใช่เธอ"

"ได้ๆ ฉันจะเคียงข้างแกเอง"

"ขวัญข้าวถือว่าฉันขอร้อง" พฤกษ์ไม่ยอม สาวเท้าเดินเข้ามาใกล้หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเตียงของเอลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วห้องพยาบาลขวัญข้าวจึงกุลีกุจอออกจากห้องพยาบาลไปอย่างรวดเร็ว

"คุ คุยกันดีๆ นะ ฉันจะอยู่ด้านนอกห้องพยาบาลรอ ไปล่ะเอลินมีอะไรก็เรียกฉันนะ"

"เดี๋ยวสิขวัญข้าวอย่าไป คนนิสัยไม่ดีทิ้งเพื่อน"

"ฉันไม่ได้ทิ้งนะแต่สายตาพฤกษ์มันโหดมากจริงๆ"

"ขวัญข้าว ขวัญข้าว บ้าจริง นี่ นายมีอะไรจะคุยกับฉันก็รีบคุย ฉันจะกลับไปพักผ่อน" เมื่อเพื่อนไม่สนใจเอลินจึงหันมาเสียงดังใส่พฤกษ์แทน

"หึ เสียงดังขนาดนี้คงหายแล้วสินะ" คนตัวใหญ่หย่อนตัวนั่งข้างๆ คนป่วยโดยไม่ต้องขออนุญาต

"นี่ อย่ามานั่งแบบนี้นะ ใครเห็นเข้าเขาจะว่ายังไง"

"ใครจะเห็นปิดม่านเอาไว้แบบนี้"

"ไม่ตลกนะพฤกษ์ฉันไม่อยากมีปัญหากับแฟนของนายรีบออกไปจากเตียงฉันเลย"

"ทำไมไม่เรียกฉันว่าพี่พฤกษ์เหมือนที่เจอกันที่บ้าน"

"นายเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอย่าทำตัวสนิทสนมกับนายตอนอยู่มหาวิทยาลัย และอีกอย่างนายมีแฟนแล้วเราสองคนไม่จำเป็นต้องหมั้นกันอีกต่อไปแล้ว"

"ใครบอกเธอ"

"นี่โง่จริงหรือแกล้งกันแน่ ใครมองลงมาจากดาวอังคารก็รู้ว่านายทำผิดสัญญาก่อนฉะนั้นสัญญาหมั้นหมายของเราเป็นโมฆะไปตั้งนานแล้ว อย่ามาทำตัวสนิทสนมกับฉันประหนึ่งว่ายังเป็นว่าที่คู่หมั้นกันอยู่ได้ยินแล้วมันหงุดหงิด"

"ปากเธอนี่มันร้ายขึ้นทุกวันเลยนะ ทำไม เธอหงุดหงิดที่ฉันมีแฟนอย่างนั้นเหรอ"

"ฉันหงุดหงิดที่นายตามฉันไม่เลิกต่างหากล่ะ ฉันหลีกทางให้นายแล้วนายก็เลิกวอแวกับฉันได้ซะที หลีกไปฉันจะกลับบ้าน" หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง ผลักชายหนุ่มออกไปแต่เขากลับจับมือทั้งสองข้างของเธอแนบชิดเข้าหาหน้าอกของตัวเอง

"เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"นี่จะทำอะไรน่ะพฤกษ์ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ" คนตัวเล็กกว่าพยายามขัดขืน

"ไม่ปล่อย เธอเป็นแบบนี้ฉันก็ยิ่งอยากแกล้ง" ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้ามาใกล้เอลินห่างกันแค่ไม่กี่เซ็นเท่านั้น

"ฉันไม่สนุกด้วยหรอกนะปล่อย"

"แต่ฉันสนุกนี่นา จุ๊บ" ไม่ทันได้ตั้งตัวปากนุ่มประกบลงไปยังริมฝีบางของเอลินในทันที หญิงสาวเบิกตากว้างคิดไม่ถึงว่าพฤกษ์จะกล้าทำกับเธอแบบนี้

"อื้อ" แม้จะพยายามดิ้นรนขัดขืนแต่อ้อมแขนใหญ่ก็โอบกอดเธอเอาไว้แน่น

ชายหนุ่มสอดลิ้นสัมผัสควานหารสหวานจากปากของอีกฝ่ายจนเอลินตกใจพยายามดิ้นรนขัดขืนอีกครั้ง แต่ยิ่งดิ้นแรงของอีกฝ่ายก็เพิ่มมากขึ้นศีรษะของเธอถูกอุ้งมือใหญ่ล็อกเอาไว้

"อื้อ" แม้จะไม่ใช่จูบที่ต้องการแต่ปฏิกิริยาของเธอกลับตอบสนองจูบอันแสนดูดดื่มนั้นอย่างเร่าร้อนและรุนแรง จากช้าๆ ก็เริ่มเร็วขึ้นตามลำดับ เหมือนร่างกายโหยหากันมานานแสนนาน

พฤกษ์ค่อยๆ ไล่ริมฝีปากลงไปเรื่อยๆ จนไปถึงซอกคอขาวเนียน เขาสูดกลิ่นกายสาวเข้าไปจนเต็มปอด ลากลิ้นวนไปมา แต่แล้วจู่ๆ สติของเอลินก็ถูกดึงกลับมา

"พะ พฤกษ์ หยุด เราสองคนจะทำแบบนี้ไม่ได้นะนี่มันมหาวิทยาลัยนะ และที่สำคัญนายมีแฟนแล้วด้วยอย่าทำให้ฉันดูไร้ค่าไร้ราคาไปมากกว่านี้เลยฉันขอร้อง" เอลินผลักชายหนุ่มออกด้วยแรงทั้งหมดที่มีวิ่งออกจากห้องพยาบาลไปอย่างรวดเร็ว

"เอะ เอลิน รอฉันด้วย" ขวัญข้าวรีบวิ่งตามไป

"ขวัญข้าวฉันจะกลับบ้านฝากลาอาจารย์ด้วยนะ"

"ได้ๆ ไม่ได้เรียนอะไรมากแล้วแกกลับไปพักผ่อนเถอะเดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง"

"อืม... ขอบใจมากนะขวัญข้าว"

"อ่ะนี่กระเป๋าของแก"

"ขอบใจมาก" ขวัญข้าวยื่นกระเป๋าใบเล็กของเอลินให้เธอ หญิงสาวรับมาทำท่าจะขึ้นรถพอดีโทรศัพท์เครื่องหรูของเธอก็ดังขึ้น

Rrrr...

"เบอร์ใครไม่คุ้นเลย สวัสดีค่ะ"

("คุณเอลินครับผมทนายไกรเมศครับ รีบกลับมาที่บ้านสวนเนรมิตด่วนเลยนะครับ")

"มีเรื่องอะไรเหรอคะ"...

..........

เอ้า มีเรื่องอะไรน้อ