Susmak, içime atmak ve hayal kırıklıklarıma bir yenisini yine ekleyebilirdim. Kırılmış kalbime zamanın ilaç olacağını söylebilir yaptığım fedakârlıkların huzurumuzu koruduğu yönünde kendimi avutabilirdim. Bir çok kere yapmıştım yine yapardım, alışıktım.
Ama ortada kocaman bir sorunun içinde devasa bir yanlış vardı. Yaşadığım hayal kırıklığı değildi. Yaşadığım şey sevgiye, bağlılığa ve en önemlisi aileye duyduğum inancımın artık yok oluşuna şahit oluşumun travmasıydı. Balondan hayatıma bir iğne batırılmış ve içi boş dünyamın gerçekleri gözlerimin önüne gökten düşer gibi serilmişti.
Çoğu zamanımı birlikte geçirdiğim ailemin görüntüsü gözlerimin önünde film şeridi gibi geçiyordu sanki. Kâh mutlu, kâh neşeli, kâh çekişmeli, kâh kavgacı abi kardeş gürültüsü gelip geçti. Hepsinden önemli hep
