[Two months later . . .]
GINO’s POV
SIYAM na buwan na ngayon ang tiyan ni Hanna. Due na niya next week. Pero nasa probinsya pa rin siya. ‘Yon kasi ang naging pakiusap sa ‘kin ng mga magulang niya noong kinausap ko ang papa niya sa terrace nila. Humingi ako ng tawad sa nagawa ko kay Hanna kahit na alam kong malabo na mapatawad nila ‘ko lalo na at nag-iisa nila siyang anak, at babae pa.
Hindi ko rin alam na magiging ganito kasakit sa ‘kin na hindi siya madalaw. Huling punta ko ro’n ay noong nakaraang dalawang buwan pa. Noong dinala rin nila ako sa ospital. At after ng naging pakiusap sa ‘kin ng mga magulang niya noong umagang magkakaharap kami sa mesa—na hayaan ko na raw muna si Hanna—sobra akong nalungkot at nasaktan.
Ang mahirap pa, wala akong magawa. Wala akong masabi. Hindi ko kayan
