STEVE’s POV
Nandito kami ngayon sa reception ng kasal ni Nadia habang kalaro ang tatlong taong gulang na pamangkin ko.
Maingay.
Masaya.
Pero parang may kulang. Hindi ko alam kung ano o sino ba ang hinahanap ng puso ko.
Para ngang kahapon lang ako nagising sa mahabang pagkakatulog kaya wala akong masyadong matandaan sa nakalipas na tatlong taon ng buhay namin.
“Tito, karga mo ‘ko.” Napangiti ako nang magsalita si Tyron—ang anak ni Nadia.
“Big boy ka na nga, tapos magpapakarga ka pa rin sa tito?” tudyo ko rito ngunit lumabi lang ‘to.
Hindi ko lubos maisip kung paano nakalusot si Nadia sa pangangalaga namin dahil sa maagang pagkakaroon nito ng anak. Hindi na rin namin inusisa pa si Nadia dahil halos maratay ito sa depresyon dahil sa hindi namin alam na dahilan. Kahit ako, hind
