Mabilis ang pagpapatakbo ko ng sasakyan. Sing bilis nito ang paglalandas ng mga luha ko sa magkabilaang mata. Kisap-mata ng makarating ako sa address na ibinigay sa akin. Gusot ang buhok ko, suot ko pa ang ilang araw ng damit simula ng makalabas ako ng hospital at naka-paa lang ako kaya nakatanggap ako ng panghuhusga ng masilayan ang ng mga tao.
Mabilis ang bawat hakbang kong tinungo ang elavator at pinindot ang floor na pakay ko. Naawa ako ng makita ang reflection ko sa pintuan ng elevator. Mugto at namumulang mata, walang buhay ang mukha at sabog na sabog ako. Bawat minutong napapalapit ako ganoon ang pagkadurog ko. Hanggang sa narating ko na ang pakay kong lugar. Nag-iisa lamang ito dito sa top floor na nagpangiwi sa akin dahil na sa VIP floor ang mga demonyo. Iisa lang ang pintongbum
