Secretly Yours

Chapter 2—Lines We Cross

Chapter 2

Kinabukasan, bumalik ang lahat sa dati, puro usapang negosyo lang. Tahimik kami habang kumakain ng almusal. Inilista niya ang mga schedules at mga occasions na kailangan kong samahan siya, propesyonal pa rin ang tono, parang walang nangyari kagabi.

Sinasagot ko siya nang mahinahon, katulad ng paraan ng pakikipag-usap niya, pero hindi ko siya tinigilang pagmasdan.

Sometimes, his gaze lingers on me longer than it should. Every time I speak, he pauses before answering, as if he is searching for something more beneath my words.

Pagkatapos ng almusal, dumiretso siya sa opisina niya sa loob ng bahay. Gusto ko sanang samahan o kausapin, pero alam kong kailangan ko ring bigyan siya ng espasyo, hindi ako yung klase ng babae na magmamakaawa o maghahabol sa atensyon niya.

Sa halip, nilibot ko ang bahay, tinitingnan ang mga lumang litrato ng pamilya Montebello, at napapansin kong sa lahat ng iyon, bihira o hindi nakikita si Lucas na nakangiti. He always have this serious look in his face.

Pagkalipas ng ilang oras, lumabas siya at inabutan ako sa sala. “We have a luncheon at one o’clock,” sabi niya habang inaayos ang kwelyo ng damit niya. “Make sure you are ready.”

“I don’t need to be told what to do, Lucas,” sagot ko habang tumatayo. “I will be there on time, and I will carry myself properly. You don’t have to doubt that.”

Tinitigan niya ako saglit, parang may gustong sabihin pero pinigilan din. “I am not doubting you. I am just reminding you what kind of world we are entering today."

When we arrived at the hotel, the place was filled with people of influence and power it was packed with prominent names and powerful figures. Ito ang unang pagkakataon na ipapakilala niya ako bilang asawa niya sa harap ng marami. Habang naglalakad kami sa pasilyo, nararamdaman ko na agad ang mga tingin na halong may paghanga, may pagtataka, at marami panghuhusga.

He placed a light hand on my arm, not to hold me back, but like he was telling me, I am right here with you.

Okay! Ako na ang feelingera.

“Stay close,” bulong niya. “At huwag kang matatakot magsalita kung kailangan.”

Nagulat ako sa sinabi niya. Akala ko ay bawal akong magsalita o magkaroon ng sariling paninindigan. “I was never afraid to speak, Lucas.”

Ngumiti siya nang bahagya, napakabilis lang, pero nakita ko. “I know. That is why I chose you.”

Sa loob ng bulwagan, sunod-sunod ang bumati sa amin. May mga pulitiko, may mga negosyante, at mga babaeng tila matagal nang nakakakilala kay Lucas. May lumapit sa amin na isang matandang lalaki, kaibigan daw ng lolo ni Lucas.

“So this is the lucky girl who tamed the untamable Montebello,” biro nito. “I heard you came from a good family. That is what this boy needs, someone with heart, not just name.”

Napangiti ako nang totoo. “I am just doing my part, Sir. Sana po ay maging karapat-dapat ako sa tiwala nila.”

Napansin ko ang pagtingin ni Lucas sa akin, magaan, it's full of amusement.

But the peace did not last long. A woman in an expensive gown walked over, known to have set her sights on Lucas long before, even back when she was already married. She looked me up and down, a mocking smile playing on her lips.

“It’s quite impressive how you managed to climb your way up,” sabi niya, matamis ang boses pero matalim ang “But let’s not pretend you belong in this world. You’re only here because Lucas took pity on your family.”

Hindi ako kumibo. Tinitigan ko siya nang diretso at ngumiti nang mahinahon. “Pity would mean he gave me something I did not earn. But I am here because we made an agreement. And unlike some people, I do not need to drag others down just to make myself feel important.”

Bago pa siya makasagot, naramdaman kong humigpit ang hawak ni Lucas sa braso ko at humarap sa babae. Mabilis na nagbago ang mukha niya, mula sa pagiging kalmado, naging matalim at seryoso.

“Is there a problem here?” tanong niya, mababa ang boses pero naririnig sa buong paligid. Namutla agad si Mrs. Villareal. “W-Wala naman, Lucas. Kinakausap ko lang siya.”

“Then choose your words carefully,” sagot ni Lucas, hindi inaalis ang tingin sa kanya. “Brielle is my wife. If you have something to say, you say it to me. But do not ever disrespect her in front of me.”

Hindi na nakasagot ang babae at mabilis na umalis. Nang makaalis na siya, humarap sa akin si Lucas at tiningnan kung ayos lang ako. “Are you okay?”

“I am fine,” diretsang sagot ko, kahit mabilis ang t***k ng puso ko. “But thank you. Hindi mo naman kailangang gawin iyon.”

“I had to,” sagot niya, seryoso pa rin ang mga mata. “Because you are my wife. And no matter what happens, I will never let anyone hurt you.”

After that day, his attitude toward me shifted entirely whenever we were in public. He presented me proudly, let me voice my opinions freely, and would even side with me at times. People were shocked, they had never known anyone brave enough to contradict Lucas Montebello, let alone make him see things differently.

Pag-uwi namin sa mansyon, umupo kami sa balkonahe habang papalubog ang araw. Tahimik muna kami sandali, pinapanood ang kulay ng langit na nagbabago mula sa asul patungong kahel at lila.

“Bakit mo ginawa iyon kanina?” tanong ko nang mahina. “Dati, hindi ka naman nakikialam kapag may nagsasalita tungkol sa akin.”

Humarap siya sa akin, seryoso ang mukha pero mas malambot na ang tingin. “At first, I only followed the rules. But watching you fight for what matters, I understood this was never just about a promise. It was about choosing you every single day, not because I had to, but because you are the one I want.”

Napahinto ako sa narinig. “At ano nga ba ang ‘tayo’ para sa’yo, Lucas?”

Lumapit siya nang kaunti, sapat para maramdaman ko ang init ng katawan niya at ang amoy ng pabango niya. “I do not know yet,” pag-amin niya. “But I know I do not want to lose this. I do not want to lose you.”

He lifted his hand and gently cupped my cheek, softly, as if he was afraid I might break. “I am scared, Brielle. Matagal na akong sanay na mag-isa. Matagal na akong sanay na walang pinagkakatiwalaan. Pero ikaw, binago mo ang lahat nang hindi ko namamalayan.”

Hinawakan ko ang kamay niya sa pisngi ko at ngumiti nang mahina. “Hindi mo kailangang magmadali, Lucas. Nandito lang ako. Hihintayin kita hanggang sa maging handa ka na.”

Tinitigan niya ako nang matagal, parang sinusuri kung totoo ba ang lahat ng nararamdaman niya. Sa huli, dahan-dahan siyang tumango at hinaplos nang marahan ang buhok ko. “Thank you.”

That night, we no longer needed to say much. We just sat there together until darkness fell, and in that quiet moment, I knew things had changed.

Pero sa huli, alam kong darating ang panahon na hindi na namin kailangang magtago pa.

Ilang minuto pa kaming nag-stay doon bago naisipang pumasok na sa kaniya-kaniyang kwarto.

Matapos akong maghugas ng katawan ay nahiga na ako sa malambot at malapad na kama habang iniisip ang mga nangyari sa araw na ito.

Sobrang bilis nang panahon at magdadalawang buwan na ako rito sa Montebello State kasama si Lucas at ganon kabilis ang mga pangyayari.

SECRETLY YOURS !