TWBS 6: Unang pagkakanulo
1018 Words
Tahimik ang buong Isla Kumahor, ngunit ang katahimikang iyon ay hindi payapa—ito’y tila buntot ng bagyong papalapit. Sa kubol ni Kojin, gising ang diwa ng mag-asawa kahit pa nagpapahinga ang kanilang mga katawan. Ang bawat hibik ng hangin sa labas ay parang babala, at ang bawat paglangitngit ng kahoy ay tila yabag ng paparating na kapahamakan.
Mahimbing na natutulog si Annabel, nakatagilid, yakap ang kanyang tiyan na ngayon ay halatang-halata na ang umbok. Bahagyang ngumiti si Kojin habang pinagmamasdan siya—may halong saya, takot, at matinding pangamba. Ilang oras na lamang at kikilos na sila. Ilang oras na lamang at maaaring magbago ang kanilang mga buhay—o tuluyang magwakas.
Tahimik na bumangon si Kojin. Isinuot niya ang baluting matagal na niyang hindi ginagamit—ang baluting ginamit niya noong una siyang nanumpa ng katapatan kay Haring Murago. Mabigat ito, hindi lamang sa katawan kundi sa alaala. Sa bawat pagkabit ng bakal, tila bumabalik ang mga sigaw ng digmaan, ang mga pangakong binitiwan, at ang mga dugo ng mga nilalang na minsan niyang pinaslang sa ngalan ng hari.
Lumabas siya ng kubol upang kunin ang sibat na inihanda niya—ang sibat na may tali ng kometang bato. Kumislap iyon sa dilim, tila may sariling t***k. Hindi niya alam kung tama ang kanyang gagawin, ngunit alam niyang wala na siyang ibang pagpipilian.
Hindi niya napansin ang dalawang matang nakamasid mula sa anino ng mga puno.
Sa di-kalayuan, nakatago sa likod ng makapal na punong may baluktot na ugat, naroon sina Roldo at Brutus.
“Sinabi ko sa’yo,” bulong ni Brutus, nakapamulsa ang kamao. “May binabalak ang hayop na ‘yan.”
“Hindi na siya ang Kojin na kilala natin,” sagot ni Roldo, nanlilisik ang mga mata. “Pinili niya ang isang mortal kaysa sa kaharian.”
Tahimik nilang pinanood si Kojin habang bumabalik sa loob ng kubol. Hindi nila narinig ang usapan, ngunit malinaw sa kanilang isipan ang katotohanan—tatakas si Kojin. At sa sandaling iyon, sabay nilang napagpasyahan ang gagawin.
“Unahan na natin,” bulong ni Brutus. “Kung maipaalam natin ito sa hari bago siya kumilos—”
“—tayo ang gagantimpalaan,” dugtong ni Roldo, may ngising puno ng kasakiman.
Mabilis silang naglaho sa dilim, patungo sa palasyo.
Bandang hatinggabi, nagising si Annabel sa marahang paghaplos ni Kojin sa kanyang buhok.
“Oras na,” bulong nito.
Tumango ang dalaga. Kahit nanginginig ang kanyang katawan, buo ang kanyang loob. Dahan-dahan siyang bumangon, isinukbit ang sisidlang inihanda ni Kojin, at hinawakan ang kanyang kamay.
Tahimik silang lumabas ng kubol.Ang buwan ay natatakpan ng makapal na ulap, sapat upang itago ang kanilang mga anino. Sa bawat hakbang nila patungo sa kuweba ng mga Magrim, tila mas bumibigat ang hangin. Ang mga bantay sa paligid ay tila mahimbing ang tulog—isang bagay na ikinagulat ni Kojin.
“May mali,” bulong niya.
Ngunit bago pa siya makapaghinala nang lubos, may malakas na yabag ang sumabog mula sa magkabilang panig ng daan.
“Diyan lang kayo!”
Isang sigaw na nagpagimbal sa gabi.
Mula sa mga anino ay lumitaw ang mga kawal—mahigit tatlumpu—may dalang mga sibat, palaso, at espada. Sa unahan nila, nakatayo sina Roldo at Brutus, may mga ngiting tagumpay sa mga labi.
“Paumanhin, pinuno,” ani Brutus, kunwaring magalang. “Ngunit kailangan naming sundin ang utos ng hari.”
Nanlaki ang mga mata ni Annabel. “Kojin…”
Mahigpit siyang hinawakan ng halimaw at marahang itinulak sa likuran niya. “Huwag kang gagalaw,” mariing utos niya.
“Talagang ipagpapalit mo ang lahat para sa isang mortal?” sigaw ni Roldo. “Isang bata na hindi natin alam kung anong uri?”
“Anak ko siya,” ungol ni Kojin, unti-unting humahaba ang mga pangil. “At ang sinumang hahawak sa kanila ay papatayin ko.”
Sumenyas si Roldo.
Kasabay noon ay pumana ang mga kawal.
Mabilis na umikot si Kojin, sinalag ng sibat ang mga palaso, ngunit hindi niya kayang pigilan ang lahat. Isang palaso ang tumama sa kanyang balikat, at isa pa ang dumaan malapit sa tiyan ni Annabel.
“Tumakbo!” sigaw ni Kojin.
Ngunit huli na.
Mula sa itaas ng mga puno ay bumagsak ang isang anino—si Haring Murago.
Nag-ugat ang lupa sa kanyang pagbaba. Ang hangin ay umikot, at ang buwan ay tuluyang natakpan ng kadiliman.
“Kojin,” malamig na wika ng hari. “Ito ba ang kapalit ng aking tiwala?”
Lumuluhod ang mga kawal. Nanginginig si Annabel. Nanlaki ang mga mata ni Kojin—hindi sa takot, kundi sa galit.
“Pinagtaksilan mo ako,” sabi ni Murago. “Ngunit mas masakit—pinagtaksilan mo ang iyong lahi.”
“Hindi,” mariing sagot ni Kojin. “Ikaw ang nagkanulo sa sarili mong kaharian.”
Sa isang iglap, umatake ang hari.
Nagbanggaan ang kapangyarihan ni Murago at ang lakas ni Kojin. Nagbitak ang lupa, bumagsak ang mga puno, at ang hangin ay umatungal na parang buhay.
Sinubukan ni Kojin na ilayo si Annabel, ngunit dalawang kawal ang pumigil sa kanya. Isa sa kanila ay si Brutus.
“Pasensya na,” bulong nito bago itusok ang sibat.
Ngunit bago pa tumama, may dumagundong na ungol mula sa kalangitan.
Isang napakalaking anino ang bumaba—isang batang Magrim na may pilak na mata at sugatang pakpak.
“Gozo…” bulong ni Kojin.
Bumuga ng apoy si Gozo, tinaboy ang mga kawal. Ngunit bata pa siya—mahina, hindi pa ganap ang lakas. Isang malakas na palaso ang tumama sa kanyang pakpak, at napasigaw ito sa sakit.
“Hindi!” sigaw ni Kojin.
Sa gitna ng kaguluhan, may naramdaman si Annabel—isang matinding kirot sa kanyang tiyan.
“Kojin…” pabulong niyang tawag, napaluhod.
Nanlaki ang mga mata ni Kojin. “Annabel!”
Ngumiti si Murago, malamig at malupit. “Mukhang maaga ang kapanganakan.”
Sa sandaling iyon, tuluyang gumuho ang mundo ni Kojin.
Ang unang pagkakanulo ay nagbunga ng dugo, apoy, at isang kapalarang hindi na maiiwasan.
At sa dilim ng gabing iyon, nagsimula ang digmaan na magpapabago sa lahat.
- Writer
