TWBS 7: Kapanganakan sa Gitna ng Digmaan
902 Words
KABANATA 7: Kapanganakan
Nagkalamat ang lupa sa ilalim ng naglalabang kapangyarihan nina Kojin at Haring Murago. Ang hangin ay nagngangalit, waring may sariling galit, at ang langit ay tila nagdadalamhati—kumukulog kahit walang ulan. Sa gitna ng kaguluhan, nakaluhod si Annabel, pawis na pawis, maputla ang mukha, at nanginginig ang buong katawan.
“Kojin…” mahina ngunit puno ng sakit ang kanyang tinig.
Parang binuhusan ng yelo ang puso ni Kojin. Sa isang iglap, ang mandirigmang kinatatakutan ng buong kaharian ay nawalan ng saysay ang lahat ng galit at lakas. Ama siya. Asawa siya. At sa sandaling iyon, mas mahalaga sa kanya ang buhay na nasa sinapupunan ni Annabel kaysa sa buong kaharian ni Murago.
“Lumayo kayo sa kanya!” sigaw ni Kojin, sabay hampas ng sibat sa lupa.
Isang alon ng puwersa ang kumalat, itinumba ang ilang kawal. Napaatras sina Brutus at Roldo, ngunit nanatiling nakatayo si Haring Murago—nakangiti, tila nasisiyahan sa nagaganap.
“Isang kapanganakan sa gitna ng pagtataksil,” malamig na wika ng hari. “Tunay ngang kapana-panabik.”
Bumaling si Kojin kay Annabel. Kita niya ang takot sa mga mata nito, ngunit mas nangingibabaw ang tapang. Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ng asawa.
“Huwag kang matakot,” pabulong niyang sabi. “Ako ang bahala.”
Ngunit alam ni Kojin—hindi sapat ang lakas ng isang mandirigma para sa isang panganganak. Kailangan nila ng tulong. Kailangan nila ng oras.
Isang matinis na ungol ang umalingawngaw mula sa himpapawid. Pilit na pumailanlang si Gozo, kahit sugatan ang pakpak. Umikot ito sa itaas, nagbabantay, handang ipagtanggol ang magkasintahan kahit kapalit ang sariling buhay.
“Gozo,” bulong ni Kojin, may halong pakiusap. “Protektahan mo siya.”
Parang nakaunawa ang batang Magrim. Bumaba ito at inilatag ang katawan sa paligid ni Annabel, animo’y isang buhay na pader. Bumuga ito ng mahinang apoy, hindi upang manakit, kundi upang itaboy ang mga lalapit.
Nagngitngit si Murago. “Patayin ang halimaw na iyan!” utos niya.
Ngunit bago pa makalapit ang mga kawal, may biglang lumitaw mula sa mga anino—isang matandang babaeng may hawak na bastong may ukit ng mga sinaunang simbolo.
“Tumigil kayo!”
Ang tinig ay mahina ngunit may bigat na nagpayanig sa hangin. Napalingon ang lahat.
“Babaylan…” bulong ng ilang kawal.
Ang matandang babae ay lumapit kay Annabel, hindi alintana ang kaguluhan. Lumuhod siya at ipinatong ang kamay sa tiyan ng dalaga.
“Dumarating na ang bata,” mariin niyang sabi. “At ang kapalaran niya’y magpapabago sa mundong ito.”
“Ilayo mo sila,” utos ni Kojin sa babaylan, halos pakiusap ang tinig.
Ngunit umiling ang matanda. “Hindi na maaari. Dito siya isisilang. Dito nakaukit ang tadhana.”
Isang malakas na sigaw ng sakit ang pumunit sa gabi. Napasigaw si Annabel habang hinahawakan ang tiyan.
“Kojin!” sigaw niya, nangingilid ang luha.
Hinawakan ni Kojin ang kanyang noo sa noo ni Annabel. “Tingnan mo ako,” mahina niyang sabi. “Huminga ka. Nandito ako.”
Samantala, muling umatake si Murago. Isang itim na enerhiya ang bumalot sa kanyang kamay at pinakawalan niya ito patungo kay Kojin. Pilit itong sinalag ng halimaw, ngunit napaurong siya sa lakas ng tama. Dumugo ang kanyang dibdib, ngunit nanatili siyang nakatayo.
Hindi siya puwedeng bumagsak. Hindi ngayon.
Sa tulong ng babaylan, nagsimula ang panganganak. Ang paligid ay tila tumigil—kahit ang mga kawal ay napako sa kinatatayuan, waring may hindi nakikitang puwersang pumipigil sa kanila.
Isang kakaibang liwanag ang lumitaw mula sa tiyan ni Annabel. Hindi pula. Hindi itim. Kundi pilak—banayad ngunit makapangyarihan.
Nanlaki ang mga mata ni Murago. “Iyan ang tanda…” bulong niya. “Ang tanda ng propesiya.”
Isang huling sigaw—at kasunod nito’y ang iyak ng isang sanggol.
Malakas. Malinaw. Buhay.
Sa sandaling iyon, humupa ang hangin. Tumigil ang kulog. At ang dilim sa kalangitan ay tila umatras.
Inangat ng babaylan ang sanggol. Isa itong batang lalaki—may anyong tao, makinis ang balat, ngunit ang kanyang mga mata… pilak na pilak, tulad ng liwanag na bumalot sa kanya. Wala siyang sungay. Wala ring buntot. Ngunit sa bawat paghinga niya, ramdam ang kapangyarihang hindi maipaliwanag.
“Isang kalahating tao,” bulong ng babaylan, “kalahating lobo.”
Napaiyak si Annabel sa tuwa at pagod. Si Kojin naman ay napaluhod, nanginginig ang mga kamay habang inaabot ang anak.
“Anak ko…” pabulong niyang sabi.
Ngunit bago pa niya tuluyang mayakap ang sanggol, umalingawngaw ang malupit na halakhak ni Murago.
“Sa wakas,” wika ng hari. “Ipinanganak na ang dahilan ng pagbagsak ng aking kaharian.”
Isang kisapmata—at nawala ang babaylan sa paningin, kasama ang sanggol.
“Hindi!” sigaw ni Kojin, puno ng poot at sakit.
Hinila niya ang sibat, handang sugurin ang hari, ngunit huli na. Ang lupa ay muling bumukas, at sa gitna ng usok at dilim, naglaho si Murago.
Naiwan si Kojin na yakap si Annabel—duguan, sugatan, ngunit buhay.
Tahimik na umiyak si Annabel. “Nasaan ang anak natin?”
Ipinikit ni Kojin ang mga mata, nilulon ang sakit at galit. “Babalikan ko siya,” mariin niyang pangako. “Kahit saang mundo siya dalhin… hahanapin ko siya.”
Sa gabing iyon, isinilang ang isang bata.
At kasabay ng kanyang unang iyak, isinilang din ang digmaan—isang digmaang tatawid ng mga dimensyon, at aabot hanggang sa mundong hindi pa nila kilala.
- Writer
