Chapter 25: Tita Mendez's POV
"He have amnesia," I explained to her. "What?! When? Where? Why I didn't knew about this?" she asked continuously. Gusto ko man matawa dahil sa reaksyon niya ay hindi ko magawa dahil anak ko ang pinag-uusapan namin ngayon. Tama nga ang sinabi ng Mommy niya. Hindi niya pa nga talaga alam ang lahat-lahat... Sana kapag nalaman niya ang lahat ay hindi magbago ang pakikitungo niya kay Andrei. "Calm down," her Dad said. Nanlambot naman ang aking puso matapos makita ang mangiyak-ngiyak niyang mga mata. Maybe, something really never changed. She's still the little girl that my son met before. "Do you still remembered the day when he said good bye to you?" I asked. She nodded and sobbed. Napailing-iling na lang ako dahil pakiramdam ko ay tutulo na rin ang luha ko. "Andrei, you can now sa
- Writer
