Chapter 21: The Painful encounter
1749 Words
Myoujin’s POV
I was bored in the office and I invited Sofia to take a tour of the biggest branch of Wikasa Wine Company. Iniwan ko muna si Manong Ronaldo sa office ko upang siya na ang makipag-usap sa mga client ko. Bigla-bigla ay tumatawag na naman si Megumi sa akin at hindi ko sinasagot ang call niya. Nang hindi ako matawagan ni Megumi, si daddy ko naman ang tumawag sa akin.
“Doko ni iru no (nasaan ka?)” tanong ng daddy ko sa akin sa kabilang linya.
“Just going somewhere, why dad?”
“Megumi called me and said she was in the hospital. You need to go back to Japan.”
“Watashi wa hoshikunai (ayoko). Sabihin ni’yo busy ako dad besides may inaasikaso ako.”
“Okay.”
Tanging nasagot ni daddy sa’kin. Kasama ko ngayon ang aking pinsan na si Sofia at ang sabi niya sa akin ay mas mabenta pa rin ang rice wine namin.
“Bakit napakasungit mo naman kay Megumi, insan?” tanong ni Sofia sa akin.
“I don’t love her. I want to break up with her.”
“I know insan, pero nasasaktan mo siya.”
“I don’t care, ipinagpipilitan niya ang sarili niya sa’kin. Si mommy at daddy lang naman ang nagpumilit na bumalik siya sa’kin.”
Hindi ko namamalayan na nasa kumpanya na pala kami. Ang daming empleyado at una kong binisita ang factory, at ayos naman ito. Napakaganda ng pagkakaproseso, malinis at napakapulido ng pagkakagawa. Nilibot ko ang paligid at kung may kapalpakan man mangyayari siguradong babagsak ang negosyo ko. Pinuri ko si Sofia dahil nagagampanan nito ang inuutos ko at natuwa naman ito sa’kin.
“You did it great, sana mapalawak mo pa!” nakangiting saad ko sa kaniya.
Tumingin siya sa akin na may halong pagbibiro.
“Because my teacher is good and smart. I’m already infected with your intelligence and passion for business. You are young but you are already knew how to handle everything. Kaya walang problema sina auntie at tito sa’yo.”
“I grew up in illegal and legal businesses. By the way, let’s eat at my restaurant later.”
“Okay, pero punta muna tayo sa store.”
Pumunta kami sa store at maraming babae ang nakatingin sa akin. Pero wala sa kanila ang gusto at may napansin akong babae na nag-aayos ng alak sa estante.
“Hey, manager!” tawag ko sa manager.
Tinanong ko sa manager kung sino ang babae upang makasigurado ako na si Yuffie nga iyon. Buong katawan ni Yuffie kahit six years na ang nakakalipas, kilalang-kilala ko siya. Lahat ng detalye ay alam ko ang tungkol sa kaniya.
“Yes, Master Myoujin,” tugon ng manager sa’kin.
“Who’s that girl?” sabay na turo ko sa babaeng nakatalikod.
“Ah, si Yuffie po iyan Master. Bagong empleyado namin at siya sana ang kinukuha kong model pero tinanggihan niya ang offer ko. Sayang ang beauty niya.”
“I know her.”
Nagulat ang pinsan ko dahil narito lang pala ang babaeng hinahanap ko.
“I-insan, nasa kalagitnaan sila ng trabaho. Mamaya mo na siya kausapin,” wika niya sa akin.
Tumingin ako ng masama sa kaniya dahil alam niyang mag-iiskandalo sa lugar na ito.
“Are you leading me?” sarkastikong tanong ko sa kaniya.
Umiling siya at I noticed that she was afraid of me. Naglakad ako sa dereksyon ni Yuffie at inakbayan ko siya. Nagulat ito at nabasag ang hinahawakan niyang bote. Halata sa kaniya na natataranta siya sa harapan ko. Nang pupulutin niya sana ang mga bubog sa sahig, hinawakan ko ng napakahigpit ang kamay niya. Halata sa kaniya na nasasaktan siya sa pagkakahawak ko sa kaniyang kamay.
“I want to talk to you,” sarkastikong wika ko sa kaniya.
“P-Pero nasa gitna po ako ng trabaho ko,” nanginginig na wika niya sa akin.
Tumingin ako sa dereksyon ng manager at kinawayan ko siya.
“Hey manager, excuse her for me!” sigaw at utos ko sa manager.
“No worries, master,” saad niya sa akin.
Nakayuko siya at kinaladkad ko siya papalabas ng store. Nagugulat sila dahil magkakilala kaming dalawa.
“Hey, Sofia. Pahatid ka na lang, may pupuntahan kami,” wika ko sa kaniya.
Nang makarating kami sa parkeng area ay itinulak ko siya sa sasakyan ko at habang nasa loob kami ay hindi siya kumikibo.
“Six years na rin pala nang huli tayong magkita. How are you?” nakangiting tanong ko sa kaniya.
Halata ang pagkatakot niya sa’kin at nakahawak ito ng mahigpit sa palda niya.
“A-Ayos lang po ako, M-Master,” tanging natugon niya sa’kin.
“Hindi mo man lang ako kukumustahin? May tanong ako.”
“A-Ano po iyon?”
“Why did you leave me?”
Hindi siya makaimik at dinala ko siya sa restaurant ko.
“I am hungry, kain muna tayo,” wika ko sa kaniya habang papasok kami sa loob ng mall.
Nakahawak ako sa bewang niya upang hindi siya magtangkang tumakas sa akin.
“Mike!” tawag ko sa manager ng restaurant.
“Yes, Master.”
“Same order!”
Nagulat si Mike dahil kasama ko si Yuffie. Hindi makatingin ng deretso sa akin si Yuffie at halata ang kaniyang kaba.
“Are you afraid of me?” sarkastiko kong tanong sa kaniya.
“H-Hindi po, master,” gumagaralgal na wika niya sa akin.
“Wala ka pa ring pinagbago. Ganyan ka pa rin.”
Tumingin siya sa’kin at nagtanong siya sa’kin.
“K-Kumusta po kayo ni Megumi, master?”
Tumawa lang ako nang malakas at sinagot ko ang katanungan niya sa akin.
“We are okay pa rin siyempre. You, do you have a boyfriend?”
“W-wala po,” gumagaralgal na sagot niya sa akin.
“Who is the man you talked to earlier?”
Nakita ko kasi siyang may kausap siyang lalaki kanina bago ko siya lapitan.
“M-Manliligaw k-ko po,” namumulang at kinakabahang tugon niya sa’kin.
Kinuha ko ang tinidor at itinasak ko sa mesa. Labis ang pagkagulat niya sa aking ginawa.
“Sorry, ano kasi ang pinag-uusapan natin?”
Lumapit na si Mike sa amin at ibinigay niya ang order namin.
“Okay, let’s eat!” pagyayaya ko sa kaniya.
Kumain kaming dalawa at napapansin ko na hindi siya mapakali.
“M-Master M-Myoujin, magpapalam na po sana ako. Uuwi na po ako dahil maggagabi na,” kinakabahang saad niya sa akin.
“Oo nga. Gabi na pala. Sunduin na lang kita sa work mo bukas,” sarkastiko kong ngiti sa kaniya.
Umuwi na siya at pumunta na muna ako sa opisina ko. Pero alam kong magre-resign si Yuffie dahil nagkita na kami at alam niya ang kasalanan niya sa akin.
“Hello, manager,” tawag ko sa manager ng Wikasa Wine Company.
“Yes, master,” sagot niya sa kabilang linya.
“Don’t let Miss Gonzales resign. If she tries to leave the company, send her to my office first. So that I can sign her resignation letter, clear?”
“No worries, master.”
Kinabukasan, tama nga ang hinala ko na magre-resign siya. Pinasundo ko siya kay Manong Ronaldo upang makausap ko siya sa office ko. Sumama ito at nang pumasok siya ay dala-dala nito ang resignation letter niya.
“Manong Ronaldo, leave us first.”
Yumuko ito atsaka na siya umalis. Inilapag ni Yuffie ang resignation niya sa ibabaw ng mesa ko at ipinakita ko na pinirmahan ko ito.
“Bakit ka nagre-resign?” tanong ko sa kaniya.
“Pinababalik na po kasi ako ng Cebu ni mama,” tugo niya sa akin.
“Here’s your paper, enjoy your trip!” Iniabot ko na sa kaniya ang papel na pinirmahan ko.
Narinig niyang ikinasa ko ang baril ko habang nakatalikod siya sa akin. Papalakad na itong palayo at ipinutok ko ito sa gilid ng paa niya at napaupo siya sa takot. Tinakpan nito ang kaniyang tainga, habang nakatalikod siya sa akin itinutok ko ang baril ko sa ulo niya.
“Stand up and face me!”
Nanginginig itong tumayo at humarap siya sa akin. Itinulak ko siya sa pader at itinutok ko ang baril ko sa kaniyang baba. Diniinan ko ito at napaiyak ito sa sobrang takot kasabay nito ang pagpisil ko sa kaniyang mukha.
“Alam mo bang ang tagal na kitang hinahanap!” pagalit na saad ko sa kaniya.
Nakapikit ito habang patuloy ito sa pag-iyak. Patuloy kong dinidiinan ang pagkakadiin ang baril ko sa kaniyang baba.
“You’re mine, Yuffie!” atsaka ko siya hinalikan sa kaniyang labi.
Marahas na halik ang iginawad ko sa kaniya. Walang-tigil ito sa pag-iyak at pagmamakaawa sa akin.
“Bakit mo ako iniwan, noon. Ang inaakala mo makakatakas ka sa akin!”
“W-Wala na po akong atraso sa iyo Master. Nabalik ko na ang ninakaw ng mama ko sa’yo. Pakawalan mo na po ako, maawa na po kayo sa’kin!”
“Hindi, sa akin ka lang! Kahit nabalik ko na ang kuwintas na iyon. Wala akong pakialam Yuffie!”
Buong lakas niya akong itinulak at tumakbo siya papunta sa pinto. Subalit muli kong ipinaputok ang aking baril at tinamaan ang pinto ko. Napatigil ito sa tangkang pagtakbo sa akin, sinuntok ko siya sa kaniyang sikmura at itinulak ko siya upang madapa siya sa sahig. Namimilipit siya sa sakit kasabay nito ang pagtutok ko ng baril ko sa kaniyang ulo.
“I have been waiting for this opportunity for a long time. It’s been six years na pala noong iniwan mo akong nagdurusa. I want to touch your life again, Yuffie!” pasigaw at pagalit na sigaw ko sa kaniya.
Halatang-halata sa kaniya ang pagkatakot dahil pinagpapawisan ito at nanginginig ang kaniyang katawan. Nilapitan ko siya at hinalikan ko siya sa kaniyang mga labi parang lalo pa akong na-excite sa kaniya dahil mas lalo siyang gumanda kumpara noong high school kami. Napaihi siya sa pants niya dahil sa sobrang takot.
“You look better than when we are in high school, Yuffie. Bata pa kasi tayo noon at hindi pa fully matured ang pangangatawan natin. Do you still remember all the things we do in the hotel and in my room? Actually, I miss those old times and everything we do!”
Sumisigaw ito at binusulan ko siya ng papel na hawak-hawak niya.
“Remember this, you are mine Yuffie. No one can touch and hold you!” pagbabanta ko sa kaniya habang patuloy kong pinupunit ang kaniyang kasuotan.
End of POV
- Writer
