“SALAMAT!” sabi naming lahat kina Marco at Gabriel dahil sa pagtulong nila sa ticket selling namin. Pinalakpakan namin sila at binigyan ng meryenda. Umorder kami ng burgers pero hindi na nila nagawang kainin kanina.
They didn’t want to take a break. Para kasing may kumpitensya. Parang nagpapaunahan silang magbenta ng ticket pero halos sabay lang din namang natapos.
“Sabay-sabay na kaya tayong mag-dinner? Our treat!” bulalas ni Cara.
Ngunit parang imbes na kumain, mas gusto kong magpahinga ngayon.
Tatanggi na sana ako nang maunahan akong magsalita ni Gabriel. “Sa susunod na lang. Kailangan ko na rin kasing umuwi.” Agad naman siyang sinang-ayunan ng iba naming mga kasama.
And Cara didn’t say a word afterward. Pinagdikit niya ang labi niya at bumagsak ang tingin sa sahig. Mukhang ayaw
