Three Portraits

Chapter 37

"I told you to bring me with you when you go away."

Napasinghap ako at bahagyang napailing. Bakit ba ang hilig hilig niyang idamay ang sarili? Hindi na ako umimik itinuon ko na lamang ang aking atensyon sa daan pauwi.

Hindi na ako nakalayo sa kanya kanina dahil talagang sinundan niya ako at kinaladkad papunta sa kanyang sasakyan at hindi na hinayaang makatakas pa.

Nakaukit pa rin sa aking utak kung paano ko tinutukan ng basag na bote ang kapatid ni Henry… If it wasn't Sir Tristan baka siguro ay nalagay ko na naman sa panganib ang kanyang buhay.

"Don't you ever accept her deal, Clea."

Isang baritonong boses ang siyang nagpabalik sa akin sa reyalidad. Napalingon ako sa kanya, alam ko ang kanyang tinutukoy.

Kahit naman ako ay hindi makapaniwala sa kanyang gusto… Marrying Henry is too much… Alam kong may kasalanan ako, malaking malaki pero ang hindi naman pagpapakasal ang ibabayad ko roon diba? I rather choose the cold bars than wearing a ring I don't want to.

Para sa akin napakahalaga ng isang kasal. I value the word marriage. Ayokong pasukin ito na para bang sumali lang ako sa isang fan club.

Gusto kong magpakasal sa lalaking gusto ko at mahal ko.

I couldn't stop myself from massaging my temples. Everything is giving me headaches today. The one that's too much to handle. Tss.

Napabuntong hininga ako ng malalim. "Kahit hindi mo 'yan sabihin, hindi ko tatanggapin ang alok niya."

"I know. I just want you to remind, baka kase makalimutan mo pa." Aniya at malokong tumikhim.

Pinilig ko na lamang ang aking ulo. Napaayos ako ng upo ng biglang magring ang aking telepono. Sa gilid ng aking mata nakita ko kung paano ako sinulyapan ni Sir Tristan, bahagyang nakakunot ang knayang noo.

My brows furrowed when I saw whose the caller is. Sir Jakar.

Kahit pa natatakot sa kung ano man ang kanyang ibubungad pinili ko pa rin itong sagutin..

"Hello, Clea." Seryosong bungad niya.

I cleared my throat. "Sir Jakar…"

"He wants to see you…"

Para tinambol ang puso ko dahil sa lakas ng pintig. Humigpit ang hawak ko sa telepono pilit pinapakalma ang sarili. May mukha pa ba akong maihaharap sa kanila pagkatapos ng mga ginawa ko?

"Nagwawala rito. He needs you." And with that he hanged up.

Nang nilingon ko ang aking katabi, seryoso na itong nakatingin sa akin ngayon. Pumikit ako ng mariin. Bahala na.

"Pakibalik sa hospital."

Nakita ko kung paano umigting ang kanyang panga bago niliko ang sasakyan.

I really f****d up everything.

"ILANG beses ko bang sasabihin, Hanna, na siya lang ang gusto kong makita?! Tangina naman."

Bangayan nilang magkakapatid ang bumungad sa akin. Hindi pa ako totally nakapasok, hahayaan ko munang humupa ang bangyan nila saglit. Or that's what I thought… Dahil mukhang hindi siguro ito huhupa.

"Mas nakaka-tangina ka, Kuya! Ilang beses ko rin ba sasabihin sa 'yo that, that woman isn't good for you-"

"How can you say that when she's my serotonin?"

"Damn you, Dela Fuente! You're giving me the creeps!"

"Tama na 'yan! Binibigyan niyo ng sakit si Lolo!" Isang pamilyar na boses ang umawat sa magkakapatid.

Dahan dahang lumuwag ang hawak ko sa doorknob. Tutuloy ba talaga ako? O aalis na lang? Hindi ko alam. Natatakot ako na magdesisyon ulit, because I suck on making such as decisions. I really sucks.

"Stop being p***y Henry-"

"Hanna, watch your language."

"Ay sorry po!" Napatili ang nurse ng bigla kaming nagkabanggaan lahat ng dala niya sa tray ay nahulog dahilan sa pagharang ko sa pintuan.

Nakuha kaagad namin ang atensyon nilang lahat. Napalunok ako ng makita ang pag-igting ng panga ng kapatid ni Henry, masyadong natuon ang pansin ko sa kanya na hindi ko na alam kung ano ang mga reaksyon ng ibang tao rito sa loob ng kwartong 'to.

Nang matauhan ay kaagad kong tinulungan ang nurse sa mga gamit na nagkalat.

"Hija, let her be." Kalmadong saad ng kanilang Lolo.

Napatingin ako sa babaeng nurse na ngayo'y nakangiti sa akin, dahan dahang akong tumayo at hinayaan ang nurse gaya ng sinabi ni Mr Dela Fuente.

"Clea…" Halos pabulong na sambit ni Henry sa aking pangalan sa oras na nagkasalubong ang mga mata namin.

"Hey… A-are you okay?" Tila nahihirapang tanong ko habang palapit sa kanya.

Marahan siyang tumango. "B-bakit ngayon ka lang? Akala ko…"

Napakamot ako sa aking batok. "Pasensya na, may ginawa lang… Babawi naman ako."

Hindi ko mapigilang mapatitig sa kanya, pawang kaming nakatitig ngayon sa isa't-isa. I don't know but my heart suddenly hurts… Gising na siya. Dapat ihanda ko na ang sarili ko sa kung ano man ang gusto niyang pabor. I shouldn't feel this way… Gosh it tears me up.

Isang malakas na tikhim ang nagpaputol sa aming titigan. Pasimple kong tinuyo ang ilang butil na lumandas sa aking mga mata.

"Hanna…" Nahihimigan ko ang pagbabanta sa boses ni Henry sa kapatid.

Umirap siya at padabog na tumayo. "Fine, whatever. I hate you both." Aniya bago kami tinalikuran ng walang pasabi.

Ilang segundong katahimikan ang nanaig sa amin bago tumikhim ang lalaking hindi ko kilala… Ninakaw ang atensyon naming lahat.

"You two should talk, Hens." Aniya bago dumukwang sa Lolo ni Henry. "Let's go, Lo."

Lo… Are they cousins or what?

Ang tanging nagawa ko na lamang ay ihatid silang dalawa gamit ang aking mga mata palabas sa kwartong 'to.

"I'm sorry for my sister's childish-"

Kaagad akong napailing. "Hindi... Naiintindihan ko naman siya 'eh. I'd probably feel the same way if I were her."

Bahagya siyang napatawa sa aking sinabi. Totoo naman 'ah...

"No, they were so nosy. Alam ko lahat kung anong nangyari sa mga araw na tulog ako..." He shook his head lazily. "They probably said about my unspoken-"

"Yeah... I think, but don't worry, I'll still treat you the same way I did before..."

"Does is still not changing?"

Dahang dahang naglaho ang mga ngiti sa aking labi dahil sa narinig mula sa kanya. Napayuko ako. It caught me off guard.

"What about it?" Mahinang tanong ko, trying my best not to stuttering.

"Pagkatapos mong malamang ang totoong nararamdaman ko sa 'yo. Does your point of view on me still not changing?" Bakas sa kanyang boses na talagang umaasa siya.

Why does it seems so hard to answer that question? Wala namang nagbago at walang magbabago.

"Henry..."

"I like you, Cle."

Natutop ang bibig ko. Iba talaga kapag sa kanya na mismo manggaling.

"At first... Kuntento ako sa kung ano man ang tingin mo sa akin but after that day. I understand that you are a gem in my eyes. I must keep and cherish this gem for the rest of my life. It's no longer a mere infatuation."

I gasped in his sudden confession. Come one, Clea! Say something! Huwag kang tutunga na lang d'yan!

"I c-can take care of myself, Henry. It was just-"

Bahagya akong napaigtad ng bigla niyang abutin ang aking braso. Ramdam ko ang init sa kanyang mga palad roon at ang kanyang paraan ng paghawak sa akin... Na para bang ano mang oras ay mababasag ako.

"Henry..."

"Hindi ikaw si Clea. Sa gabing 'yon alam kong hindi ikaw 'yon. I can clearly see it, Cle. Hindi ikaw 'yon ang mga mata mo ay kakaiba-"

Pagak akong napatawa. "Wala kang alam, Henry. So please stop-"

A scene flashed through my mind. Painfully.

"Clea, please! Trust me! Tutulungan kita! I will help you overcome this! Clea, hija. Maniwala ka sa akin..."

It feels like this is a deja vu. My heart suddenly hurts so bad...

"I can help you! Tutulungan kita-"

"Shut up!" Sigaw ko, habang dinidiinan sa aking tenga ang aking mga palad.

Ayokong marinig ang sasabihin niya. Ayoko siyang masaktan ulit! Hindi ko na kaya... Dahil ang huling taong gusto akong tulungan sa sakit na 'to ay nasaktan ko.

When I noticed him coming out of bed. Something inside of me went off!

"Please, Henry... H-huwag kang l-lumapit. Pakiusap..."

Ngayon... Tandang tanda ko na kung sino ang tumulong sa akin. Hindi... Hindi pwede. Not her.