Three Portraits

Chapter 13

Nang makauwi ako sa bahay ay parang wala na ako sa aking sarili dahil sa dinami dami ng nangyari.

When I first walked into the home, I believed it was the end of the world. Dali-dali akong tumakbo papuntang kusina at para patayin ang umaambang puputok na stove.

Malulutong na mga mura ang nakuha ko mula sa kanya. Magagamit niya ba 'yan para dito? Bakit hindi siya gumawa ng ibang paraan?!

Para akong nakahinga ng maluwag ng makitang namatay na ang malaking apoy mula sa stove at ang naiwan ang ay maitim na usok na lamang.

Nilingon ko siya, kaagad siyang nag-iwas ng tingin nahihiya sa kanyang nagawa.

"Ano ba kaseng ginagawa niyo?" Hindi mapigilan sa aking boses na maging tunog iritado.

"I'm h-hungry, okay!?" Aniya, still not looking straightly on my eyes.

Napapikit ako ng mariin, hindi naman siya ganito ha? Bakit hindi na lang siya nag order ng pagkain sa online? Napapikit ako ng mariin bago kinalma ang sarili, intindihin mo na lamang siya Clea, para pa itong bata ang isang 'to... Hindi marunong mag luto, walang alam sa gawaing bahay.

"It's your fault though."

Marahas akong napatingin sa kanya, ngayon ay nakakrus na ang kanyang mga bisig habang nakatingin sa akin sa isang emosyon na hindi ko mawari.

He looks so stylish now, when he used to look like a dog. This man's ambivalence. Tss!

"Bakit ako?" Tanong ko pabalik at napasandal sa counter.

His lips rose on the side. "You keep serving that guy," I said, interrupting him. "May I remind you? I am your boss—" I stopped him off.

Pinilig ko na lamang ang aking ulo. Alam ko na kung saan 'to patungo. Sisihin niya ako para sa huli ay kasalanan ko ang nangayari rito sa kusina! This man really knows how to take himself.

"Kung nagugutom na ho kayo, umalis na ho kayo kase magluto na ho ako. Oo, kasalanan ko kung bakit ako natagalan. Ayos na ba? Now can you go in the living room? Tatawagin na lang kita kapag luto na ang pagkain niyo." Saad ko sa kanya habang nagsisimula ng maghanap ng mga ingredients para sa lulutuin.

Nang nilingon ko siya, nakakunot ang kanyang noo habang nakatingin sa akin. Iminuwestra ko ang aking kamay palabas sa kusina na siyang ikiningisi naman niya.

Adik ba siya?

He rubbed my head twice like a dog before putting his hands in his side pockets and whistled as if nothing had occurred in his kitchen catastrophe.

Sinundan ko siya ng tingin, ang mga galaw niya ngayon ay parang ganado kahit na ang pagsimpleng upo niya sa sofa...

Napailing-iling ako bago sinimulan ang paglulito. I just cook a simple dish. Chicken curry. Madali lang naman lutuin and it's perfect for dinner. 8pm na kase usually he always got his dinner by 7pm.

KUMAKAIN siya sa counter habang ako naman ay naglilinis ng mga bagay na ginamit ko kanina.

Halatang lutang ako ngayon dahil sa nangyari kanina. Should I ignored all my thoughts? Lahat ng mga naisip ko simula nung magpunta ako rito?

So I really thought I'm feeling something special towards to Sir Tristan... Iyon naman pala ay ganun din ang nararamdaman ko sa iba. Nakakaramdam rin naman pala ako ng ganun sa ibang tao.

Isang baritonong boses ang nagpatalon sa akin dahil sa gulat.

"Do you think it's impolite to work your ass out when someone is eating?"

Napalingon ako sa kanya habang ang aking palad ay nasa aking dibdib. I bit my lower lip, oo nga naman hindi ba? Tama siya roon. Pero gusto ko na kaseng tapusin lahat ng trabaho ko para makapagpahinga na ako sa lahat ng nangyari ngayong araw!

"Pasensya na po." Tanging naitugon ko na lamang.

He sneered. "Wow, the duality, huh? Kanikanina lang ay ang suplada mo sa akin and mow you're acting like a kitten."

Hilaw akong napangisi. Talaga ba?

"May iniisip lang ho." Simpleng sagot ko akmang hihinto muna ako sa ginagawa ng makitang tumayo siya habang bitbit ang kanyang pinggang pinagkainan.

Mabuti naman at natapos na siya.

"Thinking about that jerk?" Seryosong tanong niya pagkatapos mailagay sa aking harap ang pinggang nagamit niya.

Sumandal siya sa counter at itinukod ang kanyang mga braso roon dahilan para mag flex sa aking harapan ang kanyang biceps.

"Who's jerk? Dalawang jerk ang kilala ko rito?" Painosenting tanong ko pabalik.

Ngumiwi siya. "That... Al... Something like that guy. Meron ka pa bang ibang kilalang tukmol maliban sa kanya."

I grinned before I nodded modeslty. "Opo, ikaw..." Then I laugh hilariously. "Si Alberto."

He hissed at the first sentence that I said. "Yes that Alberto guy. Inaamin ko I'm a jerk... but that guy is a worst." Then he shrugged.

My eyes narrowed. "Kilala ko na ho siya noon pa man, kaya wag ka ngang mangakusa ng ganyan..." Hindi ko mapigilang kundi samaan siya ng tingin bago binalik ang atensyon sa paghuhugas.

I just heard him tsked.

"He likes you." Aniya na siyang ikinatigil ko.

Gosh, bakit niya alam...? Halata ba? Sinasabi ko talaga sa 'yo, Alberto, kakalbuhin kita kapag may iba pang nakakahalata!

"The feeling isn't mutual." I looked at him. "I hate jerks like him at isa pa ex-boyfriend siya ng pinsan ko. Ayokong magkaroon ng alitan sa pagitan namin dahil lang sa isang lalaki."

Napanguso siya habsng tumatango.

Nagkibit-balikat ako."I believe forsaking my relatives for the sake of a lad would be the last thing on my mind."

"Why?"

I licked the inside of my bottom lip. "I just thought that was deplorable..."

Totoo naman talaga. Ang daming lalaki tas pag-aagawan niyo pa... Advantage 'yon ng lalaki kung sakali. That's what I learnt from one of my coworkers, at least. Nakakawalang poise raw sa mga babae ang makipag-agawan sa iisang lalaki and somehow I found it right.

"Whatever. If you hate him, I hate him also."

Napalingon ako muli sa kanya dahil sa kanyang sinabi. "Bakit naman? Mukhang hindi niyo naman kilala ang isa't-isa, so no reason for you to hate him."

Ngumisi siya ng nakakaloko. "At talagang pinagtatanggol mo-"

I hissed. "Kase totoo naman! Walang rason para hindi mo siya magustuhan."

"I don't know, I simply despise him for no reason; seeing him at Jakar's house earlier this week made my blood boil... What do you think?"

Napaisip ako sa sinabi niya. Oh, eh bakit dito siya sa akin naghahanap ng rason? May sayad din talaga sa utak ang isang 'to 'eh.

He rolled his eyes when I didn't answer him, well, hindi ko alam kung ano ang sagot sa tanong niya.

"Let's not get into it with that guy; are you available tomorrow?"

B-bukas... Hindi yata 'eh. Wala pa namang sinabi sa akin si Alberto kung kailan gaganapin 'yung hinihinging date niya.

"I don't think so-"

Nanliit ang kanyang mga mata. "You don't think so? Bakit nasa bahay ka lang naman bukas 'ah-"

Malungkot akong napailing. "Nope... Well, earlier something happened and I owe a favor on Alberto... Kaya niyaya niya akong lumabas at sakto naman ay day off ko bukas..." Pumiyok ang boses ko sa dulo nang mapagtantong masyado na akong nagiging casual sa aking amo.

Nang hindi siya nakasagot at natitig lamang sa akin ako na gumiba sa katahimikan.

"Bakit, Sir? May ipapagawa or kailangan ba kayo bukas?"

"Wala." Maikling sagot niya bago ako tinalikuran.

I blinked in countless times. Sinundan ko ng tingin ang kanyang malapad na likod pumasok siya sa pasilyon kung nasaan naroroon ang kanyang kwarto.

Sir Tristan always had this "walk out" habit.

Napairap na lamang ako sa kawalan lalo pa at narinig kong meron siyang binubulong ngunit hindi ko na narinig ng maayos.

Bakit ba kase siya nagtanong? Ito ang unang beses niyang magtanong sa akin, so I'm assuming he needed my assistance with anything important?

Pero ayoko namang ipost-pone ang date na hiningi ni Alberto. Well, I had a reason, gusto ko na kaagad tapusin ang nag-uugnay sa amin...