Three Portraits

Chapter 21

NAGTATAKANG nilingon ko siya. Why do I have the impression that I'm his boss and he's my servant?

"What are you doing?" Nagtatakang tanong ko sa lalaking ngayon ay nag-krus na ang mga braso habang maitim na nakatingin sa akin.

"Serving you? Isn't it obvious?" Napakabastos din pala ng bibig ng isang 'to.

Ngumiwi ako at binigyan siya ng isang pilit na ngiti. "Wala akong maibabayad sa 'yo."

He snorted before settling up alongside me on the plush sofa.

"Gusto ko lang? Bawal ba?"

Agaran akong tumango. Bawal. Bawal na bawal!

"Oo, baka ano pa ang masabi ni Sir Jakar. Atsaka ayos lang naman ako, 'ah. Hindi naman ako napuruhan o kahit ano-"

My eyes shakened on what he did next, inilagay lang naman niya ang kanyang palad sa aking noo! Ang kanyang palad na napakainit! Kaagad ko itong hinawi ng makabawi sa bigla.

"Wala nga akong sakit! Bakut ba ang tigas ng ulo mo!" Singhal ko at bahagyang pinilig ang ulo ng akmang ilalagay na naman niya ulit ang kanyang palad sa aking noo.

"Why are you overreacting?"

Ako pa talaga, ha? Siya kaya ito! Silang dalawa ni Henry!

Isang ngisi ang lumabas sa kanyang labi na siyang nagpatindig ng aking balahibo, aba…

"Are you bothered by my touch?" he said, his voice full of arrogance.

I laughed mockingly, let's see kung sino ba talaga ang magiging bothered sa ating dalawa.

"Oo para kaseng napakamanyak pagdating sa akin."

Bullseye! Dahan dahang kumunot ang kanyang noo. I tried to surpass my smile, kinagat ko ang aking panloob sa pisnge.I tried putting some poker on my face, but it was too much for me.

Tumawa ako at napahawak sa aking tyan dahil sa kanyang reaksyon. Hindi ko mapigilang isandal ang aking ulo sa headrest ng sofa at doon hinihingal.

"Tumawa ka pa, at sinasabi ko sa 'yo, for a few hours, your full lips will be puffy."

Kaagad akong napaayos ng upo sa kanyang banta. Kailan ko ba siya mabibiro? Ngumiwi ako ng makitang napaka kalmado ng kanyang mukha ngayon.

Hindi ko mapigilang mapatitig sa kanyang side profile. Parang may kung anong humaplos sa aking puso and I felt like I was being stabbed by a knife at the same moment.

"Because somehow that girl had some of your resemblance."

"Because somehow that girl had some of your resemblance."

Para itong sirang plaka na pulit-ulit umaandar sa aking tenga at utak. Hindi naman siguro niya ito ginagawa diba dahil naalala niya sa aking iyong namatay niyang nobya? Kase kung ako 'ung nasa posisyon niya hinding-hindi ako gagamit ng tao just to void my boyfriend's death.

Nang magtama ang mga mata namin kaagad akong napaiwas ng tingin.

Huminga ako ng malalim. Gusto ko lang talaga malaman kung saan siya nagpupunta sa tuwing wala siya rito.

"Do you mind if I ask you a question?"

His eyes contracted. "Can you tell me what type of question you're asking?"

"S-saan… Saan ka ba nagpupunta sa tuwing umaalis ka rito?'' When I noticed the side of his lips curled, I trailed off, "Y-you make me scared..."

"Really? Are you worried? Wala akong makita sa mga mata mo." He said full of doubts.

Irritation filled my whole system. "Syempre, talangang mag-aalala ako kase amo kita! Pwede namang ako ang umalis… Kapag ayaw napipilitan ka lang-"

He c****d his head and grinned. "How did you get the idea that I'd let you leave instead of me?"

"K-kase bahay mo 'to? Nakakahiya naman sa 'yo…"

"Ganito na ako noon pa. No need to worry."

I hissed. "You selfish brute! Umaalis ka na lang bigla bigla! Ilang araw— no aabot ka pa ng mga ilang linggo bago umuwi! Paano kapag may mangyari sa 'yo, ha? Na hindi namin alam! Aakalain lang namin na umalis ka lang at naglakwatsa tapos 'yun na pala patay ka na-"

"Do you want me to die?"

Napakurap-kurap ako… Did I just… Inirapan ko na lamang siya. Wala na, bistado ka na, Clea. Filter filter din pag may time.

"Whatever." Akmang tatayo na ako ng bigla na lamang niyang hinila pabalik ang aking pala pulsuhan at sa isang iglap, napakalapit na ng mga mukha namin.

Isang dangkal na lang yata ang layo…

"Hindi 'yan gawain ng isang empleyadong nag-aalala sa kanyang amo…"

"Uh…" Pilit akong tumawa. Think of excuses, Clea! C'mon!

"S-syempre… Napalapit ka na rin sa akin, mukha ng kapatid ang tingin ko-"

"Well, I'm not." Matigas niyang putol sa aking sinabi.

Natutop ang bibig ko. Fine, I crossed the line! Tanggap ko naman na isang kasambahay lang ang tingin niya sa akin, so why bother to hurt Clea? Bakit ako nasasaktan?!

"Fine, SIR TRISTAN. Alam ko namang isang kasambahay lang ang tingin mo sa akin-"

His jaw clenched that made me literally shut up. "I didn't saw you that way. Higit din sa isang kaibigan ang tingin ko sa iyo."

What did he mean?

"More than friend… Then, sisters and brothers?" Inosenting tanong ko na siyang ikangisi niya.

Napakagat ako sa aking labi. Hindi pa rin nagkakalayo ang mga mukha naming dalawa.

Bakit ba ang hilig niyang magsalita na walang laman?!

Help him to sort out!? Pwede namang tulungan ko siyang magtupi ng kanyang mga damit! Kaya palagi ko siyang na mimis-interpret 'eh!

"Please let me sort out my feelings."

What? Wala akong masabi dahil kaaga pumasok sa aking isipan ang sinabi ni Sir Jakar. Ayoko… Ayokong maging panakip butas niya.

Napailing ako na siyang ikinadistansya niya sa akin. Because of what he did, I was able to take deep breaths.

"A-alam ko… Alam ko ang nakaraan mo. Stop using people just because you want to forget her." Seryosong saad ko bago tumayo at hindi na siya nilingon pa.

Nang makapasok ako sa aking silid. Kaagad ko itong ni-lock at sumandal, napadaos-dos ako sa pintuan bago sinabunutan ang aking sarili.

What's… What's wrong on me?

TAMAD akong napabuntong hininga habang nakatingin sa mga dala niya para sa akin. Isang basket ng mga mamahaling prutas at isang bouquet na flowers. Paborito ko. Dandelions.

"Hindi kaya tataba ako nito?" Tanong ko habang nakatingin sa kanya na binabalatan at nilalagyan ng yogurt ang isang malaking peach at halatang hinog.

He chuckled. "Crazy, Clea. Of course, not.Fruits do not include carbs, thus they will not make you fat; rather, they will make you healthy."

Napatango ako. Is he a nutritionist or something? Parang napa-expert niya yata sa field na 'to.

Sumimangot ako ng bigla siyang sumenyas na buksan ko raw ang aking bibig. Don't tell me susubuan niya ako?

"Hindi na ako bata! I can do it alone!" Naiinis na singhal ko na siyang ikinahagalpak niya ng tawa. Naiinis na kinuha ko ang kutsara sa kanyang mga kamay.

Bakit ba parati nila akong bini-baby? Pati si Sir Tristan... Parang mga tanga. Hindi naman ako nalumpo or what...

Para akong nahihilo habang nakikinig sa mga parangal niya sa akin. That I must eat in a timely manner. Don't forget to eat your meals. Consume nutritious foods. Get a good night's sleep. Try out a new exercise.

Para siyang aking ina na concern na concern sa akin. He's like a mama bear.

"Clea, are you listening to me?" His eyes narrowed, tiyak na naramdaman niya na para akong na bobored sa kanyang mga sinasabi.

"Of course," I said with a broad smile. "Isn't it a little excessive..."

Kumunot ang kanyang noo dahil sa aking nasabi. "What is there to say that it's too much?"

Napatawa na lamang ako ng konti at bahagyang napailing. "Okay fine, how about... I will do something you want me to do but!"

Pinanlakihan ko siya ng mata ng makita ang kanyang ngisi. "Wag ka ngang ngumisi talagang tatamaan ka sa akin!"

Umirap siya. "Fine."

"Say it." Tamad na saad ko sa kanya. Alam ko namang hindi niya ako babastosin. Masyado yatang malaki ang tiwala ka sa kanya.

"Is it possible for me to store it first, for future use?"

Aba, may future purposes pang nalalaman. Nagkibit-balikat ako bago tumango.

Henry is fun to hang out with. Napakadaldal niyang kasama, mayroon siyang binabanggit na pangalan na parang pamilyar sa dulo ng aking dila pero hindi ko matukoy kung ano...

Hinatid ko siya sa labas. Natatawang kumindat siya sa akin bago sumampa sa kanyang kotse na mukhang bago na naman... Well, hindi naman kataka taka kung bakit papalit palit ng kotse ang isang 'yon.

Nang makapasok na ako sa bahay... Bitbit ang mga prutas at bulaklak na binigay ni Henry. Napaigtad ako ng makarinig ng isang malakas na tunog, ito ang nadatnan ko... Para bang mga tunog ng mga nababasag na figurines.

Dali-dali akong tumakbo papunta roon at hindi ako makapaniwala sa aking nadatnan. Kaagad akong dumalo kay Sir Jakar na ngayon ay nasa sahig na at bahagyang pinunasan ang dugo sa gilid ng kanyang labi.

Napaawang ang bibig ko ng makitang may dugo na ang kamao ni Sir Trsitan... Damn, did he just punch the old man?

"Bakit mo siya sinuntok?!" Hindi ko na mapigilang pagtaasan siya ng boses.

Hindi siya umimik sa halip at sinipa niya ang isang coffee table dahilan para bumalibag ito. Napaigtad ako ngunit ang matanda ay parang wala lang sa ginawa ng taong pinalaki niya!

"Stay away... Clea." Nahihirapang saad niya. Na parang nagtitimpi.

"No, I won't! How could you punch the person-"

"I said stay away! Huwag ka ng makisali rito, Clea! Parang awa mo na ayokong madamay ka sa galit ko sa matandang 'yan! Tangina!" Sigaw niya at sinabunutan ang kanyang sarili bago kami tinalikuran.

Kaagad ko siyang sinundan at aambang papasok na siya sa kanyang kuwarto ng bigla ko siyang pinigilan. Hindi ko alam pero parang nanlambot ang aking mga tuhod ng makita kung gaano kadilim ang kanyang mukha ngayon... Nakakatakot.

"Please... Clea... Pakiusap." Aniya habang hindi makatingin sa akin.

Umiling iling ako. Nagmamatigas.

Suminghap siya. "Hindi mo alam kung ano ang mga nagawang kalaspastangan ng matandang 'yon sa akin. That old man is backstabbing you, you have no idea..."

I couldn't help but to be confused on what he said, sinamantala niya ang pagkakataon na kunin pabalik ang kanyang braso na hawak ko.

Napakurap-kurap na lamang ako ng isinirado niya ang kanyang pintuan.

What did he said? Backstab...

NGUMIWI siya bago ako pinandilatan, nilalagyan niya ng cold compress ang kanyang pasa sa gilid ng kanyang labi.

"Don't pity me young girl. Hindi ito ang malalang naabot ko sa kanya." Aniya bago sumitsit ng sigarilyo.

I gasped. "Ano bang pinag-awayan niyo."

He shook his head, halatang hindi pa handa magkuwento sa akin. "It's a private matter."

Talagang binabagabag ako sa sinabi ni Sir Tristan sa akin kanina. Gusto kong malaman kung totoo ba ang sinabi niya at kailangan kung hulihin ang matandang 'to at isa lang ang paraan kung paano...

"He told me that you were backstabbing us." Seryosong saad ko na siyang ikinatikhim niya.

Dahan dahang bumigat ang tensyon sa aming dalawa. Nararamdaman ko ito.

Pagak siyang tumawa. "Hindi ko alam kung meron ba akong nagawa na tama para sa kanya."

Hindi ako napaimik sa kanyang sinabi at hayaang siyang dugtungan ang kanyang mga sinasabi.

"I've been taking care of him since he was a baby, even though I had no idea how to care for a child at the time." Napiling-iling siya, dismayado. "So please accept my apologies if my parental instincts for him are negative. Ito lang ang alam ko na kaya kung gawin."

I really felt bad about him. Bakit ba naman kase sinuntok niya pa ang matandang 'to? Hindi ba pwede idaan sa usapan? That jerk really gaving me a headache!

Tama naman nga siya,He genuinely cares about Tristan, and it is only he who misunderstands Sir Jakar's treatment of him.

Bakit ba hindi niya 'yon maramdaman? Kase ako ramdam na ramdam ko. Ramdam ko naman na gustong maging independent ni Sir Tristan... but he can't blame Sir Jakar! Siya na ang tumayo nitong ama simula pa lamang noong sanggol siya!

What a pity... I'm living the life Sir Tristan desired, and he's living the life I wished for.

Yes, it's cruel.