Three Portraits

Snippet

THIS CHAPTER IS A SNIPPET FOR TRISTAN AND DANICA'S LOVESTORY, WELL I JUST CAN'T WAIT TO TELL YOU GUYS THEIR LOVESTORY, KASE DAPAT SA BANDANG HULI PA 'TO NG STORY. PWES ISA KASE AKONG BABAENG HINDI MARUNONG MAGHINTAY (smile emoticon, kunwari masaya) HAHAHAHAHAHA.

"HOW was it?" Napalingon ako sa boses ng aking boyfriend. Pilit akong ngumiti sa kanya. I contacted him about what occurred, but Tristan is Tristan, and he's one of the most obstinate people I've ever met.

He sighed deeply still not buying what I told to him. Ngumiti siya pabalik bago hinaplos ang aking buhok. This is something he does all the time, combing my wavy hair with his long fingers.

Gabi na at pumunta kami sa aming paboritong tambayan, sa baybayin. Nakahiga kami pareho sa isang manipis na picnic mat, ginawa kong unan ang kanyang matigas na braso habang pareho kaming nakatingin sa langit na punong-puno ng bituin.

It felt as if I had returned to where we had first met.

Tristan was my three years boyfriend. Siya lang ang lalaking tumagal sa akin… Well, hindi ko ikakahiya kapag sasabihin kong nagbago ako para sa kanya at hindi para sa aking sarili.

My life was never as blissful as it seemed until I met Tristan.. Sabi ng mga tao gusto nila ang buhay ko. Mayroong perpektong Ama, ina at kapatid. Little did they know na lahat ng mga nakikita nila ay kabaliktaran.

I'm Danica Rye Galvez… Not a real Galvez. Anak ako sa labas ng aking ina, isa siyang artista. Veteran na artista kaya pilit nilang itinatago ang totoong pagkatao ko. His husband Cedric Galvez made me his own daughter… Sapilitan. Hindi naman na ako nagtataka kung iba ang trato niya sa akin, If my husband ever bought his bastard on our family, I'd be the same way. It's simply so... revolting to me.

Hindi ko alam kung sino ang ama ko pero naririnig ko sa mga kasamabahay namin na isa rawng sikat na hollywood actor ang ama ko… Hindi ko kilala, siguro ay may pamilya na rin 'yon kaya siguro hindi na nag abala na bigyan pa ako ng atensyon.

I never asked my mother about that. Were not close. Para kaming perpektong mag ina kung meron lamang camera sa aming harapan. Pero kapag kaming dalawa na lamang… I don't want to talk about it anymore.

Nasusuka ako sa mga mukha na pinapakita nila sa taong bayan. I dislike those who claim that my mother was their role model, but I can't blame them. Kung siguro ako lang ang nasa kanilang mga posisyon I probably do the same way too.

Tristan was like a star sent by heaven's.

Dahil sa aming tagpuan na nakakainis… Binago lahat nito ang buhay ko. Before I met him, I was a pathetic woman who keeps chasing my parents love at noong dumating siya pinaramdam niya sa akin ang mga bagay na hindi ko alam na mas mabuti pala para sa aking sarili.

I tried myself to stopped being perfectionist. Hindi na ako gumagawa ng kabalastugan para lamang makuha ang atensyon ng aking ina.

Instead, I focus on myself. On this freaking illness.

How ironic right? Diba sa ibang typical na romance ay ang mga lalaki ang nagbabago para sa kanilang mga mahal o hindi kaya para sa kanilang sarili upang maging karapat dapat sila sa babaeng mahal nila, but in our love story it's opposite.

Hindi ko makalimutan ang araw na nakilala ko siya.

"Castilla, come on!" Pangungulit konsa aking best friend. As usual she's wearing her poker face.

"Danica, I told you I'm not into like that..." Aniya bagot na bagot sa akin.

Napanguso ako. Kill joy naman ng isang 'to. Andito lamang kami ngayon sa tabi tabi habang nakatingin sa mga estudyanteng sumasali sa mga fair.

If Yela didn't absent, edi sana meron akong kasama ngayon. Yela and Castilla were my childhood best friends, and they are so opposite. Magkaibang magkaiba hindi ko ng aalam kung paano sila naging kaibigan eh wala naman silang masyadong mga gustong gawin na katulad.

Well me, I'm their mixtures. Pinaghalo.

Akmang tatayo na ako ng bigla na naman niya akong hinila. Naiinis na nilingon ko siya, such a baby.

"Bibili lang ako ng drinks, Castilla." Rason ko na siyang ikinakunot ng noo niya.

Timaasan ko siya ng kilay bago ako binitawan. Partida nag alinlangan pa.

"Fine." She grimaced before letting me go.

I pinched her chubby cheeks and chuckled, na siyang ikinagiwi niya. Bumili nalang ako ng makakain namin. I know she's still not eating breakfast.

Hindi naman sa... Sa aming tatlo si Castilla ang iba. I mean we're still friends I don't care about her status in life dahil para sa akin ay para na siyang kapatid ko.

Castilla were Yela's drivers daughter. Scholar si Castilla sa mga magulang ni Yela, so the reason why kung bakit mas nauna silang magkaibigan ni Yela. Yela treat the same way on how she treats me to Castilla. Wala namang pagbabago.

I just bought a lunchpack. Nang bumalik ako sa aming kinauupuan, my brows furrowed when Castill is nowhere seen. Wala na siya roon sa pinag-iwanan ko.

Luminga linga ako, hoping I can see her, but to my surprise nahagip ng paningin ko si Castilla na biglang tumawid sa daanan at mayroong tinulak kusa kong nabitawan ang aking mga dala dahil takot na ginawa ng akibg kaibigan.

I couldn't care about the food on the floor anymore dail talagang tumakbo ako sa kanilang kinaroroonan ngayon.

"Castilla!" I yelled, I will really shaved her hair!

Nang makalapit ako sa kanilang pinanggalingan, namimilipit na si Castilla sa sakit habang hawak ang kanyang kaliwang braso.

Napaawang ang bibig ko ng makita ang lalaking mangiyak ngiyak habang nakatingin sa aking kaibigan. Tinulak ko siya at dinaluhan si Castilla.

"Castilla, oh my gosh!" I probably look like a kid right now.

Marahas akong napalingon sa lalaking katabi ko. I glared at him deadly. How could he!

"What are you looking at?! Dalhin mo siya sa hospital!"

Kung hindi ka pa tinampal ang kanyang braso baka hindi pa siya natauha. Ilang beses siyang napakurap kurapa habang nakatingin sa aking bago wlaang pasubaling dinala sa kanyang bisig si Castilla na para bang bagong kasal.

Kaagad akong pumara ng taxi... I don't have a car because I'm still a minor and it will take more time kung tatawagin ko pa ang driver ko.

NANG makarating kami sa hospital, hindi pa rin maialis ng mga mata ko sa lalaking dahilan kung bakit nasa loob ng kwarto si Castilla at ginagamot ang kanyang injury.

Paano na 'yan...? Castilla is varsity player...

Nakita ko naman kung gaano siya ka super guilty. It's just that I'm annoyed. Bakit si Castilla ang nagligtas sa kanya bakit hinayaan niyang siya ang pumaibabaw sa kaibigan ko! It should be him! He should protect my friend!

Alam naman siguro niyang mabigat siya... Talagang dinaganan pa ang kaibigan ko.

When our eyes met, I rolled my eyes like a spoiled brat. Kumulo ang dugo ko ng marinig siyang tumawa.

I glared at him deadly ngayon ay siya na ang umirap. What the hell... Kapal ng mukha!

"What a brat." Rinig kong pabulong niya.

Oh... He got a good accent.

I maked face. Isinantabi ko ang pagkamangha sa kanyang boses. He got a nice, deep and sexy voice.

"Kung nakakapatay lang ang titig mo baka nilamay na ako?"

I faked a smile. "If killing isn't a sin, baka cremate ka na ngayon." Supladang saad ko pabalik.

Instead of feeling offended tumawa lang ito.

Okay...

Why does his giggle appear to be familiar to me... I'm not sure why, but it feels authentic.