Three Portraits

Chapter 16

"WHAT'S wrong with him?" Hindi ko na alam kung pang-ilang beses na niya itong natanong sa aking simula nung tumawag si Sir Jakar at pinapauwi na ako.

Isn't it weird? Diba dapat hahayaan mo na ang empleyado mo kapag day off niya? He's really weird and overprotective… Malamang kung ako rin sa kanyang posisyon ngayon, talagang mag-aalala ako, pero kapag balikan mo kung ano ano ang mga pinagsasabi niya ay para akong bata para sa kanya at siya ang tatay ko.

Ramdam ko ang inis ng aking katabi habang nagmamaneho. Sa totoo lang nung napagtanto ko ang mga sinabi niya kanina, nawalan na ako ng gana sa pamamasyal. Pagkatapos ng aming short break, ay tumambay muna kami doon bago nagpaalam sa mga empleyado niya, syempre hindi mawawala roon ang panunukso nila.

May ibang kababaihan na napakasama talaga ng tingin sa akin. Hindi naman 'yon maiwasan. It makes me shudder, the way they glare and arch my brow, naalala ko ang mukha ni Ellen. They had the same vibe…

"Ang sabi pa niya ay ayos na sa kanya kung hindi kita iuuwi." He keeps ranting like there's no tommorow.

Kaagad akong napalingon sa kanya. That old said what? Binubugaw ba ako 'nun? Sabi ko na nga ba 'eh may tinatagong itim din ang isang 'yon… Just kidding.

"Baka naman binibiro ka lang at sineryoso mo naman." At napaismid ako.

He sneered before he shut up and finally… I can have now my peace. Itinuon ko na lamang ang aking sarili sa bintana. My brows furrowed when I saw a familiar body built… Napaka-familiar. Kaya hindi ko mapigilang ituon ang aking pansin doon.

Para akong nabuhusan ng malamig na tubig at kaagad napaayos sa kinauupuan ng makita ang aking pinsan…

This car isn't tinted and I know we made an eye contact! Hanggang sa malagpasan namin siya ay sinundan ko pa rin ito ng tingin.

I shifted my weight at Al— Henry. Nagtatakang lumingon siya sa akin na siyang ikinasinghap ko.

"Stop the car, please!" Pagmamakaawa ko.

Kahit nagtataka sinunod niya pa rin ang pagmamakaawa ko. Huminto muna niya ang kotse bago naunang lumabas para pagbuksan ako ng pintuan ngunit hindi ko na siya hinintay at ako na ang kusang lumabas para hanapin ang pinsan ko…

Tumakbo ako papunta sa kung saan ko siya nakita ngunit hindi ko na ito maabutan dahil wala na akong nakitang bakas sa kanya.

I am certain! Siya ang pinsan ko! Ang mukhang mataray… Ang mahaba at tuwid na maitim na buhok… Siya 'yon, pinsan ko 'yon!

Palinga-linga ako sa buong paligid ngunit hindi na pamilyar sa akin ang mukhang nakikita ko ngayon. Ramdam ko sa aking likuran ang presensya ni Alberto, hinihingal ito at habol ang hininga.

"Damn, you run so fast! Who are you looking for?!" Aniya, still catching his breath.

Before I shifted my sight to his, my lips were pursed. "Someone who is related to me..."

Kumunot ang noo niya bago dahan-dahang umayos ng tayo. "Relative? I thought you are alone on this world…"

Nahihirapang bumuntong hininga ako bago umiling ng ilang beses. Kung magpapaliwanag pa ako sa kanya, nagsasayang lang kami ng oras. Baka kase hindi pa nakakalayo si Anastasia rito?

Walang pasubaling tumakbo ako at pumasok roon sa isang maliit na mall at doon palinga-linga para hanapin siya, nagbabakasakali. Ano ba ang ginagawa niya rito sa manila? Nakikipagsapalaran? Kung ganun... Hindi pamilyar sa kanya ang mga syudad, baka maligaw at mapano pa siya rito!

BIGONG bumalik kami sa sasakyan ni Alberto. Bahagyang nakapatong ang aking siko roon sa maliit na space ng bintana habang ang aking kamay naman at tamad na sinusuportahan ang aking noo.

Hindi ko alam kung ilang oras ang inabot namin sa pagsuyod ng buong mall. Mahanap lang ang pinsan ko. Hindi namin magawang libutin ang buong mall na magkahiwalay dahil... Hindi raw niya kilala ang pinsan ko... Na dapat talagang kilala niya dahil nobya niya ito noon!

Taong minahal niya noon!

Ang daming gumugulo sa isipan ko, dumagdag pa si Anastasia na napaka-elegante kanina. Walang bakas sa kanyang buong kabuobuoan ang pagiging probinsyana.

"Talaga bang nakita mo siya, baka naman na malikmata ka lang?" Napatingin ako sa kanya na ngayo'y nagbubukas ng tubig na binili niya kanina.

Pumikit ako ng mariin bago sinabunutan ang aking sarili. Hindi naman siguro ako pinaglalaruan ng mga mata ko? Impossibleng traydorin ako ng sarili kong mga mata!

I took a deep breath before I sighed heavily. "Hindi ko alam kung ano ang magagawa ko sa sarili ko kapag nalamang siya nga 'yon... I know my cousin, she's not... Familiar on cities."

Or just was my thought... Maraming taon na ang lumipas simula nung umalis ako sa aming probinsya... Malay natin baka guminhawa na rin ang buhay nun.

He licked his lower lip. "So... She's a promdi?" Inosenting tanong niya.

Ni katiting ay wala akong makita at maramdaman na nagpapanggap siya na hindi niya kilala ang hinahanap ko ngayon. Ang Alberto na kilala ko ay alam na si Anastasia lang ang pinsan ko.

Tumango ako bago uminom ng tubig. Kung alam ko lang na ganito pala ang takbo ng buhay ko ngayong araw sana pala ay naglinis na lang ako sa bahay at hindi na gumala pa!

"SO next time?" Nakataas ang kanyang kilay habang ang dalawang kamay ay nasa steering wheel.

Tinaasan ko siya ng kilay. Anong next time? Bigwasan ko kaya siya!? I just chuckled without a humor as a reply but the brute winked on me with a hint of flirting.

He laughed and it so sexy...

Pasimpleng kinurot ko ang aking sarili dahil sa iniisip.

Nagkibit balikat siya."You'll still see me," he declared with absolute certainty.

Tanging irap na lamang ang iginanti ko sa kanya bago siya tinaboy paalis. Asa siya! Hindi ba niya alam na para siyang isang problem sa math na mahirap hanapan ng tanong at sagot?!

TAMAD na binuksan ko ang pintuan ng bahay, I was so surprised when it's unlock. It's already 11 pm— Oo ganun kami katagal naghanap kay Anastasia na parang multo na naglaho.

Nang mabuksan ko ang pintuan, kaagad akong napaigtad sa kinatatayuan nang makita ang aking amo na nakasandal sa pader ng hallway bago ka muna makapasok ng living room.

Para siyang model ng isang jeans, naka-krus ang kanyang mga kamay sa kanyang dibdib at sinuri ang buong katawan ko. Hindi ko tuloy mapigilang ma conscious ulit. Ano ba ang meron sa mga mata ng lalaking 'to at talagang nagagawa ka niyang panigin sa kinatatayuan mo.

Blanko ang kanyang mukha habang nakatingin sa akin. Oh, bakit para siyang tatay ko...?

"Explain." Matigas niyang utos.

I blinked many times, kaagad akong pekeng umubo, way to compose myself.

"Won't it be too much if I tell you about my day? I'm an adult already..." I trailed off, biglang nakaradam ng kaba ng tinaasan niya ako ng kilay.

Mapakla siyang napatawa. "Adult? You call yourself as an adult? 22 ka palang-" I cut him off immediately.

Hindi ko alam kung ano ang ipinaglalaban niya ngayon. Not now, my dearest boss!

"Twenty-two is a legal age already! Seventeen isn't! So don't act like I'm a seventeen to you, Boss." Talagang diniinan ko ang salitang boss na siyang ikina-igting ng panga niya.

Clea... I think you should stop. Para na yata siyang manunutok ng babae sa kanyang kalagayan ngayon. Hindi malayong mangyari dahil ni bakas ng salitang "gentleman" ay wala yata sa kanyang vocabulary.

I gasped silently, pinipilit na huwag ipakita sa kanya ang nararamdamang konting kaba ko ngayon.

"Hindi lang nagkakalayo ang edad natin 'no... Kaya wag kang praning." Despite the nervousness I'm experiencing right now, I praised my ancestors since I didn't stammer!

"Sumama ka lang sa lalaking 'yon, marami ka ng mga salitang ngayong mo lang nasabi! That brute is really a bad influence."

Napailing-iling ako sa kanya. "You're being irrational. I'm hoping you're aware of this." Inirapan ko ito bago siya nilagpasan at nagtungo sa kusina.

I need to calm down before I blow out like a bomb or a volcano!

"Clea Versoza!" Naiinis at irritadong tawag ng buong pangalan ko sa lalaking hindi ko talaga alam kung ano ang nakain ngayong araw.

Sa halip na pakinggan siya ay kumuha ako ng isang tinapay at pinalamanan ito ng hot sauce bago ko ito nilantakan. This experiment has the ability to calm me down everytime I'm in this situation.

He hissed when he saw me eating casually. Umismid lang bago kumagat ng malaki. Alam kong nawawala ako sa aking sarili kapag hindi ako nakakaramdam ng anghang sa hot sauce.

He was about to say something when suddenly his mouth slowly close...

Nakatingin na siys ngayon sa tinapay at hot sauce na nasa ibabaw ng lamesa. Oh, baka gusto niyang kumain dahilan kung bakit siya makaasta na parang lola ngayon?

"What are you doing?" Malamig niyang tanong, malamig pa sa milktea na ininom ko kanina.

Iba rin talaga ang epekto kapag gutom ka ano? Hindi pa ba halata sa kanya?

"Kumakain, duh." Mataray na sagot ko.

His jaw was clenched so hard. I took a deep breath and swallowed hard; I had a knot in my throat.

"Don't be so i***t here, Clea. Hindi ako nagtatanong ng literal! What the hell are you doing?! Bakit ganyan ang kinakain mo?! And just please f*****g answer me!" Malakas niyang sigaw na para bang isa siyang leyon ngayon.

Binitawan ko ang aking kinakain. "Fine! Because I'm so worried right now, and this is the only thing that can help me relax! Call me odd if you want, but this is the only thing that can help me loosen up! Wala akong pakealam. Alam mo ba para kang isang Lola Bear ngayon—"

Hindi ko na natapos ang aking sasabihin ng bigla siyang humakbang. Mabibigat ang kanyang hakbang, ramdam ko ito. Parang may kung anong nabunot na tinik sa aking sarili ng walang pasubaling kinuha niya ang tinapay at hot sauce bago lunapit sa trash can at doon itinapon.

Gosh, this man is so unbelievable! Daig pa niya ang babaeng nireregla!

"Tristan, you're a jerk! In my fantasies, I promised you I'd strangle you on your neck! At sisiguraduhin kong hindi ka na makahinga!" Sigaw ko na parang tanga dahil parang wala lang sa kanya ang sinabi ko hanggang makapasok siya doon sa hallway papunta ng kanyang kwarto.

That guy really brings out the worst in me... That I was completely unaware of! For the rest of my life!