Three Portraits

Chapter 17

"Ano 'to?" Tanong ko sa bato na secretary ni Sir Jakar habang nakatingin sa mga pagkain dala niya.

Mayroong limang box ng pizza at sa ibabaw nito ay mayroon pang mga iilang supot. Sigurado ba siyang dito talaga ito? Oh baka naman order ni Sir Jakar tas nagkamali lang sha?

"Your boss ordered it online." Sagot niya at wala talagang halong emosyon.

Ngumiwi ako bago tinanggap ang mga dala niya. Napaawang ang aking bibig ng walang pasubaling isinalampak niya ito sa aking dibdib bago ako tinalikuran kahit pa alam niyang nahihirapan ako ngayon.

What a rude...

Hindi ko mapigilang mainis sa mga pagkain, bakit na siya umorder ng ganito karami? May fiesta ba?! Siya lang namng mag-isa 'ah! O baka merong dadating na mga bisita? Pero anong oras na?! Kaya impossible!

Napbuntong-hininga na lamang ako bago naiinis na pumasok sa bahay.

I'm still shook thinking about what I did earlier. I just cursed him... I cursed at my boss. Kaya hindi na ako magtataka kung tatanggalin na niya ako bukas... But it isn't much better? Kung tatanggalin miya ako pwede naman siguro ako lumipat kina kay Sir Jakar?

Oh, I can't wait that to happen!

Inilagay ko muna lahat ang mga inorder niya sa dining table bago pumunta sa kanyang kwarto. I knocked three times, I just want to let him know that his order already arrives. Sayang naman kung hindi niya malalaman 'eh napakainit pa ng mga pagkain.

"Your order has arrived! Gusto ko lang malaman mo." Kalmadong saad ko ngunit parang pasigaw ma rin. Baka kase hindi niya marinig.

Baka sabihin pa nun na napaka-irrisponsable ko kase hindi ko man lang pinaalam sa kanya na dumating na ang pagkain niya.

I always wonder why he eats unhealthy foods but he's still on his fit. Ano kayang sekreto niya? Gusto kong malaman!

I hissed when I didn't get a reply from him. Naiinis na sinipa ko ang kanyang pintuan. Akmang gagawin ko ulit yon ng biglang bumukas ang pintuan dahilan para doon tumama ang paa ko sa kanyang mga matitigas na binti.

Pareho kaming napadaing dahil sa sakit.

"Aray!"

"f**k!"

Napaupo ako sa sahig at kaagad hinawakan ang mga daliri kong mukhang nabali yata ang mga buto roon. Pareho kaming masamang nakatingin sa isa't-isa.

When he glared at me deadly, I glared at him back too. Akala niya uurongan ko siya? Napakasakit kaya ng paa ko ngayon!

"Bakit ba napaka-drama mong tao, ha?" Naiinis na sigaw ko sa lamya at bahagya pang dumaing dahil sa sakit.

"What the hell are you talking about? Can't you just say sorry to me, huh? Tanga, ka ba?! Are you stupid!"

My eyes widened and my lips parted bahagya akong napailing sa sinabi niya.

"Ikaw ang stupid at tanga! You ass, you just translate what you said!"

Tumikhim siya ng nakakainsulto. "Ano ba ang kailangan mo ha? Hindi mo ba alam na dapat hindi ka na-"

"Yung pagkain mo dumating na! At kapag lumamig 'yon ano na lang kaya ang sasabihin mo sa akin, huh?!"

"You are the dumbest person, I know! Wala bang oven ang bahay na 'to ha? This house, as far as I knew, had an oven! I'm free to bake it anytime I want! Fucking... s**t! "

Para akong natauhan sa sinabi niya. Oo nga naman merong oven dito, at kayang-kaya kang tustahin ng oven na 'yon!

My eyes narrowed. Siya kaya pwede ko itusta roon? Clea, oh my gosh, you're such a sadist brat!

"Then fine, sorry." Mahina ngunit mariin kong tanong, sinabi ko ito habang tumatayo at pinapagpagan ang sarili.

Saglit kumunot ang noo niya bago ito umirap, nakatayo na rin siya ngayon.

"Itapon mo na ang mga pagkaing-"

"Ha? Bakit?"

"Anong bakit?" Marahas na nagkasalubong ang kanyang mga kilay.

"Bakit itatapon mo 'yon? Ha? Ang mga mamahal nun atsaka napakasayang-"

He leered. "I'm f*****g irritated on those foods-"

Umawang ang bibig ko at hindi mapigilang magpameywang sa kanyang harapan. Is he for real?! Hindi ba alien ang isang 'to?

"At talagang ang pagkain pa ang mag-aadjust kase naiinis ka? Buntis ka ba ha para palaging mainis?"

The side of his lips raised mockingly. "Of course?" Supladong tanong niya.

Pumikit ako ng mariin ang aking mga kamao ay kumukuyom na. I inhaled and exhaled deeply and heavily.

"Bahala ka sa buhay mo! Sana hindi ka patulugin ng mga pagkain ngayong gabi! And I really mean it!"

HINDI ba siya magpapatulog? Naiinis na tanong ko sa aking sarili. Ilang oras na lang ay bubukas na ang liwanag pero hindi ko alam kung ilang oras o minuto lang ang tulog ko sa ngayong araw dahil sa napakalokong amo ko.

Napakalakas ng kanyang musika na pinapapatugtug ngayon! Meron bang concert na nagaganap sa kanya sa loob ha? Or baka nag-fefeeling singer ang isang 'yon?

Nang hindi ko na talaga makayanan ay napatayo ako pumunta sa tapat ng kanyang pintuan bago kumatok ng napakalakas. Magkatabi lang ang mga kwarto namin. Kaya hanep diba?

I was taken aback when the door opened instantly, but my brow furrowed when I noticed how distraught he is right now... Habang nakatingin sa kanyang mga mata para siyang isang karagatan ngayon na napakaraming tinatago. Napaka-misteryoso.

Bumaba ang tingin ko sa hawak niyang alak.

"L-lasing ka na..." Mahinang bulong ko na kusang lumabas sa aking bibig.

Ngumisi siya bago binitawan ang boteng hawak niya at walang pasubaling hinawakan ang magkabilang pisnge ko.

Kaagad kong nalanghap ang amoy ng alak sa kanyang kamay at sa kanyang hininga. Hindi ko alam kung bakit nagsisimulang humerentado ulit ang puso ko.

I attempted to get his hands away from my face, but he is more stronger than me. Lalo pa at nakainom ang isang 'to ngayon.

"Bitawan mo nga ako!" Nahihirapang saad ko dahil hindi ko makayanan ng aking sarili ang mabibigat niyang titig.

Especially that we are this close together, kung alam ko lang na ito magiging kahihinatnan sana pala ay hinayaan ko na lang siyang gawin ang gusto niya! In short ang pa concert niya! Sana pala ay ako na lang ang nag-adjust! Bakit ba kase hindi soundproof ang mga kwarto dito? Ayan tuloy!

Dahan-dahan akong napatigil sa paglilikot para makawala sa kanya ng haplusin niya ang mga pisnge ko gamit ang kanyang mga kamay na ngayon ay nagsisimulang mag-init.

I'm not sure why, but seeing a single tear fall from his eyes made me feel like someone was tugging at my heart.

Napalunok ako habang nakatingin sa kanyang mga mata na ngayon ay naluluha na. Kinagat niya ang kanyang pang-ibanang labi. Pinipigilan ang sarili na huwag lumuha ngunit huli na.

Para akong naestatwa ng niyakap niya ako ng mahigpit at isunubsub ang kanyang mga mukha sa aking balikat at doon umiyak na parang bata.

I gently rubbed his back with my fingers... Just a little something to take the edge off the misery he's in right now. Meron siyang mga sinasabi ngunit ni isa roon ay wala akong maintindihan.

Kaya ba siya naglalasing ngayon dahil sa kung ano man ang prinoproblema niya ngayon? Obviously...

I sighed apprehensively.

How can someone wreck your day, irritate you, make you angry, make you cuss, make you think negatively, make you feel confused, and make your heart beat?

In a strange manner, beats?

When I heard a name, I was going to say something... A girl's name at hindi lang ito ang pagkakataon na narinig ko ito mula sa kanya.

Danica.