Chapter 92
I SIGHED SO DEEPLY… bago ko inilapag ang papel sa lamesa. Sana… Sana ay marinig ng langit ang mga dasal ko kanina at ngayon. My Professor smiled at me widely after putting my paper on her rectangle-shaped box. I'm so anxious about the result, kanina ko pa ito nararamdaman simula nang pumasok ako rito. My whole body flinched when someone tugged my hair. Napahawak ako sa aking dibdib at marahas na nilingon ang gumawa nun, only to see Andrew laughing at my reaction. "Damn you." Asik ko at inirapan siya bago nagpatuloy sa ginagawa. "Worrying much? Ni hindi ko nga maramdaman 'yan na hindi man lang ako nag-aral sa loob ng isang linggo." He said confidently. Umupo siya sa katabing upuan ng aking upuan, at dahil nakatayo ako bahagya siyang nakatingala sa akin ngayon. I rolled my eyes at
- Writer
