อุบัติรักวิศวะมาเฟีย

ครืด ครืด “ค่ะพี่” โยระบายยิ้มกว้าง ก่อนกดรับสายพี่ชาย “หึ!!เธอใช่ไหมน้องสาวไอ้ยศวิน” ปลายสายตอบกลับมาอย่างเยียบเย็น ทำเอาโยสิตาถึงกับขนลุกซู่ “นั่นแกเป็นใคร แล้วมายุ่งอะไรกับโทรศัพท์พี่ชายฉัน” เธอตะคอกเสียงผ่านมือถือ ใจดวงน้อยเต้นแรงด้วยความเป็นห่วงพี่ชาย “หึ!!” เขาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเพียงแผ่วเบา “บอกน้องมึงสิ ว่าให้หาเงินมาจ่ายกู” โยสิตาได้ยินแค่นั้นถึงกับตาโต ก่อนได้ยินเสียงพี่ชายตะโกนลั่นเหมือนกำลังหวาดกลัว “โย!!ช่วยพี่ด้วย พวกมันจะฆ่าพี่ถ้าพี่ไม่มีเงินมาจ่าย ช่วยพี่ด้วยนะ โย!!โย!!โอ้ย!!” “หยุดนะ!!พวกแกอย่าทำอะไรพี่ชายฉันนะ” โยสิตาตะโกนลั่นมือไม้สั่นไปหมด “หาเงินมาให้ฉัน5แสน แล้วพี่ชายเธอจะมีชีวิตรอดกลับไป” “ห้าแสน ห้าแสนภายในวันไหน!?“ เธอตะโกนกลับไปทั้งที่เสียงสั่น จนแทบจับคำไม่ชัด ปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนจะเปล่งเสียงเย็นชา ที่ฟังดูเหมือนงูที่กำลังเคลือบคลานอย่างช้าๆ “ภายใน 48 ชั่วโมงไม่งั้นศพของพี่เธอ จะลอยขึ้นอืดอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ติ๊ด เสียงสายตัดทำเอาโยสะดุ้ง ในหัวคิดเป็นห่วงแต่พี่ชาย ที่ตอนนี้กำลังตกอยู่ในอันตราย เธอก้มหน้าลงมองดูโทรศัพท์ที่อยู่ในมือ คิดหาคนที่พอจะช่วยเธอได้บ้าง “ติณ“ ติณคือเพื่อนผู้ชายที่โยสนิทมากที่สุด และเขาก็เป็นลูกของตระกูลที่เรียกได้ว่ารวย แต่เธอจะพูดยังไงดีถ้าจะขอยืมเงินจากเพื่อนตั้ง 5 แสน มันไม่ใช่เงินน้อยๆเลยสำหรับเธอ แล้วถ้ายืมมาเธอจะหาเงินที่ไหนมาคืนเพื่อน โยไม่ใช่คนร่ำรวยอะไรเลย พ่อแม่ของเธอเสียไปตั้งแต่เธอยังเด็กด้วยอุบัติเหตุทางรถ ตอนนี้เธอมีพี่ชายเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น ที่ยังคอยดูแลกันอยู่แค่สองคน ถึงจะต่างคนต่างอยู่กันคนละที่ แต่ก็ไม่ได้อยู่ไกลกันมากนัก ทั้งเธอและก็พี่ชายต่างก็จะคอยดูแลกันเสมอ พี่ชายของเธอทำงานเป็นนักดนตรีฟรีแลนซ์ รับงานตามผับและก็ร้านเหล้าทั่วอาณาจักร รายได้ถึงว่าดีเลยทีเดียว แต่ก็เอามาคลุกถมไปกับการพนันจนหมด โยสิตาเป็นเด็กที่เรียนดี เธอจึงได้ทุนเรียนต่อที่มหาลัยที่ดี และเธอเองก็เลือกเรียนคณะวิศวะโยธา พร้อมทั้งทำงานพาร์ทไทม์ที่ผับไปด้วย เพื่อหาเงินเช่าห้องและไว้ใช้จ่ายในสิ่งที่จำเป็น โยสูดหายใจเข้าลึกทั้งที่ใจยังสั่น ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง ล้วงซองสีน้ำตาลที่เก็บไว้ ข้างในมีเงินสดอยู่เพียง 2 หมื่นเทียบกับ 5 แสนแล้วมันเหมือนไม่มีค่าอะไรเลย โยสิตาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดเบอร์โทรเพื่อที่จะโทหาติณ แต่ก็ต้องเปลี่ยนใจเมื่อเธอคิดว่า เรื่องนี้ไม่ควรให้ใครรู้เด็ดขาด อีกอย่างเงินก้อนนี้มันก็มากมายมหาศาล ติณก็น่าจะช่วยเธอไม่ได้ทั้งหมด “แล้วฉันควรทำไงยังไงดี” โยสิตาพูดกับตัวเองพร้อมทั้งน้ำตาที่รินไหลลงทั้งสองแก้ม เธอเป็นห่วงพี่ชายจนคิดอะไรไม่ออก ในมือกำเงิน 2 หมื่นไว้แน่น เงินที่เธอหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง ตั้งใจจะเก็บไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน เย็นของวัน ครืด ครืด เป็นเบอร์ของยศวินที่โทรเข้ามา โยมองดูด้วยใจที่เต้นแรง ไม่รู้ว่าจะใช่พี่ชายของเธอจริงๆหรือเปล่าที่โทรเข้ามา เพราะตอนนี้เธอคิดกลัวไปต่างๆนาๆ ดวงตาจ้องมองไปที่หน้าจอมือถือ ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย “ฮะ ฮัลโหล“ เสียงแผ่วเบาเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่ก็ยังทำใจแข็งกดรับสาย ”โย !!“ ”พี่วิน !! พี่อยู่ไหนพี่ปลอดภัยดีอยู่หรือเปล่า“ ”พี่โอเค! พี่ไม่เป็นไร“ ยศวินตอบน้องสาวพร้อมทั้งความรู้สึกผิด ”พี่วินไปทำอะไรมาคะทำไมพี่ถึงเป็นหนี้ขนาดนั้น แล้วนี่เราจะเอาเงินมาจากไหนมาคืนเขา งานที่หนูกับพี่ทำรวมกันทั้งเดือนยังได้ไม่ถึง 5 หมื่นเลยด้วยซ้ำ แล้วเราจะหาเงินที่ไหนมาคือเขาภายใน 48 ชั่วโมงทันละ“ โยถามพี่ชายของตัวเองด้วยความอยากรู้ เพราะเงินไม่ใช่น้อยๆ เขาเอามาทำอะไรขนาดนั้น “โยอย่าพึ่งถามพี่ตอนนี้ได้ไหม พี่จะโทรมาบอกว่าพี่จะไปกับโยไม่ได้ เพราะเพื่อนของพี่มันรับงานไว้แล้ว แล้วพวกนั้นมันก็ให้โยไปหามันวันนี้ด้วย โยกไปคนเดียวได้ไหม” “อะไรนะ! พี่วินจะให้หนูไปหาพวกนั้นแค่คนเดียวงั้นหรอ“ ”พี่ติดงานจริงๆพวกไอ้อาร์ตมันรับงานไว้แล้ว ถ้าพี่ไม่ไปพวกมันก็เล่นไม่ได้ เพราะมันจะขาดคน อีกอย่างพี่จะได้รีบหาเงินมาใช้หนี้ด้วยไง“ ยศวินเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ทั้งเป็นห่วงน้องทั้งต้องไปทำงาน เขาเองก็มีทางเลือกไม่มากเท่าไหร่นัก เขาจึงต้องเลือกทางที่จำเป็นบวกกับหน้าที่ ถ้าเขาไม่ไปเพื่อนของเขาก็รับงานไม่ได้ ”แต่พี่วินคะ“ โยสิตาเอ่ยน้ำเสียงออกมาอย่างสิ้นหวัง เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆเพียงคนเดียว แล้วจะให้เธอไปเจอกับผู้ชายแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้ ”ถ้ามีอะไรโทรหาพี่ได้ทันที พี่จะรีบไปหาโยทันทีเลยโอเคไหม“ “งั้นพี่วินก็บอกหนูมาก่อนสิคะ ว่าพี่วินเอาเงินไปทำอะไรมา ทำไมพี่เป็นหนี้มากมายขนาดนี้ ทั้งที่พี่ก็ใช้เงินแค่คนเดียว หนูไม่เคยให้พี่เดือดร้อนกับหนูเลย ทั้งที่พี่เป็นพี่ของหนูแท้ๆ หนูก็ไม่เคยรบกวนพี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว ทั้งที่พ่อแม่เคยบอกไว้ตั้งแต่เด็ก ว่าให้พี่เป็นคนดูแลหนู แต่ทำไมพอโตมาแล้วหนูต้องเป็นคนดูแลพี่ พี่เป็นพี่ชายของหนูนะ“ โยถามพี่ชายด้วยน้ำเสียงที่เหวี่ยงวีน อยากรู้ว่าเงินมากมายขนาดนั้น เขาเอาไปทำอะไรหมด พร้อมกับความคิดที่ว่าเธอดูแลตัวเองจนทั้งหมด พี่ชายก็ไม่เคยมาดูแลเธอเรื่องเงินเลย ”คือพี่…เอ่อพี่ พี่เอาไปเล่นการพนันน่ะ“ เสียงแผ่วเบาบอกน้องสาวอย่างแผ่วเบา ถ้าไม่ติดว่าเจ้าหนี้ตามทวง เขาก็คงจะไม่บอกให้เธอรู้ “ฮะ !!!” โยตกใจเป็นอย่างมาก เธอไม่คิดว่านี่จะเป็นคำตอบของเงิน 5 แสน ที่พี่ชายไปเป็นหนี้เขามา “พี่ขอโทษพี่คิดว่าลงทุนไปแล้วมันจะได้ แต่มันก็ไม่ได้ตามที่คิดไว้” “………“ โยไม่ได้ตอบอะไรยศวินเลย เธอกดวางสายพร้อมกับความผิดหวัง ตั้งแต่พ่อกับแม่จากไปเธอก็แทบไม่มีความสุขเลย ชีวิตที่กำลังสดใสในวัยเด็ก หายไปเพราะพ่อแม่ต้องจากไปอย่างกระทันหัน เธอเติบโตมากับป้าผิน ที่คอยดูแลเธอกับยศวิน พร้อมกับลูกชายของป้าผินเองชื่อบอส ทั้งสามโตมาด้วยกัน แต่ก็ต้องได้แยกย้ายกันในตอนที่ป้าผินเสีย เพราะต่างคนก็ต่างไปทำงาน ส่วนโยก็เลือกที่จะเรียนต่อหลังจากที่เธอได้ทุนมา