VIVIAN DE VERA
Naalimpungatan ako dahil sa patuloy na pagtunog ng aking cellphone. Umungol ako at inabot iyon kahit nakapikit.
“Hi…”
“Vivian? Where are you?”
“Boss…” mahina kong sabi. “Maaga pa para manggising ka.”
“Girl, tanghali na. It’s already one in the afternoon. Don’t tell me na naglasing ka kagabi at late na nakauwi? Nauubos mo na ang pasensya ko, Vivi.”
Nabigla ako ng bangon at nakaramdam ng hilo.
“Actually… boss, I’m not feeling well. Nahihilo ako at nahihirapan ako na bumangon.”
“Ang tawag diyan ay katamaran.”
“Boss naman…”
“Hay nako, Vivian, tandaan mo na ito ay huling pagkakataon mo na. Kapag may nakauna ng scoop na iyon, pasensyahan tayo ha.” iyon ang huli niyang sinabi bago putulin ang tawag.
Pinatong ko sa aking tiyan ang cellphone at tumingala sa kisame. Iba tal
