VIVIAN DE VERA
Hindi kami natuloy na makapunta sa firing area dahil may kasalukuyan na gumagamit niyon. Kaya halos ng naubos ang oras namin na pamamangka at pagsungkit ng mga prutas para kainin.
“Nasa kaliwan mo ‘yung hinog, Wynter. Maasim pa iyang inaabot mo, eh!”
“Sandali. Nakakatulong ba iyang pagsigaw-sigaw mo sa akin sa ginagawa ko?”
“Oo. Encouragement?”
Naabot na niya ang sampalok na tinuturo ko at nilagay iyon sa bulsa niya. Hinintay ko siya na makababa habang maingat ito sa pagtapak sa mga sanga.
Ngunit dalawang metro nalang ang layo niya sa baba ay naputol ang kinakapitan niyang sanga. Malakas ang pagkabagsak ni Wynter kaya agad ko itong nilapitan.
“Okay ka lang ba?! May masakit ba sa iyo?!”
Umupo ito sa lupa habang hawak ang ibabang bahagi ng likod.
“No, I’m fine.”
H
