VIVIAN DE VERA
Binuksan ko ang ilaw at naunang pumasok sa loob.
“Tanggalin mo ang sapatos mo, kakalinis ko lang,” utos ko na agad naman niyang sinunod. “Tapos, doon ka lang uupo. Doon ka lang. Huwag kang aalis doon.”
Lumingon siya sa akin at kumunot ang noo. “Bakit parang takot na takot ka sa akin?”
“Huh? Sino’ng takot?”
Gumalaw ito at agad akng humakbang paatras.
“See?”
Sumimangot ako. “Pwede ba na sundin mo nalang ang utos ko? Bahay ko ‘to.”
Nagkibit-balikat siya at naglakad na patungo sa sofa. Ibinagsak niya ang sarili roon at sa haba niya ang dumikit na ang tuhod nito sa center table.
My heart would not stop pounding. He is the most gorgeous human being I had ever laid eyes on, and the fact that he was looking at me sent my senses fluttering to regain its balance.
Pagkatapos
