Herkes için bazen zaman durur. Bu zaman ya kötü bir haber aldığındadır, ya aşık olduğundadır ya da çok heyecanlı olduğunda.
Ben üçünü de yaşamıyordum... aşk değildi... Heyecan mıydı? Belki? Ailem yaşıyordu... bu zamana kadar ölmüş olduklarını düşündüğüm ya da beni terk ettiklerini bildiğim ailem artık hayatımda yedi yaşımdan itibaren bulunmazken şimdi hala yaşıyor olduklarını öğrenmem...
Ya da... bunu karşımda duran bu dövmeli çocuğun bilmesi...
Annem yaşıyordu...
Babam yaşıyordu...
Benim bu dünyada olmamı sağlayan insanlar hayattalardı ve ben... burada durmuş tanımadığım insanlar arasında yer alıyordum...
Kalbime bir ağırlık çöktü... mavi gözlerin üzerimde olması umurumda bile değilken boş bir şekilde ona baktım...
Ve karşımda duran bu adam benim annem ve babamın yaşadığını biliyor
