Suskun kalan insanların nefretlerini ve isyanlarını sadece susabilen insanlar mı anlardı?
Düşüncelerimin derinliklerinde yüzen ve her defasında kendisine hayat veren o yalnızlık hissiyatına gardımı almış bir hâlde duruyordum. Nefesim bir buz kütlesi kadar soğuk, varlığım bir Tanrı hurisi kadar gerçekçiydi. Yine de insanlara baktığımda yalnız hissedecek kadar suskundum ben kendi derinliklerimde.
Gözlerim, karanlığın en izbe yerine göz dikmiş. Aklım, fikrim, aşkı adadığımı sandığım o insanda. Nefretim ve susuzluğum ise kendime. Neden, bilinmez. Yalnız kaldığım her dakikanın bana hesabını verecek kişi yine ben, yine kendimim. Kim derdi ki buz kokan sokaklarda kaybolduğumda sıcak bir kucak arayacak kadar aç bir insan olacağımı?
Dingin sularda yüzen bir sandal misali, aldığım yük kadar ba
