Ruhu cebelleşen ölü insanların diyarına atılmak kadar aciz olmak mıydı kadın olmak? Sevmeyi istemek ama sevilmeyi beklerken senden alacaklarına göz yummak mıydı?
Yalnız olduğum onca zaman diliminde bıraksalar ruhumun dilini onlara anlatırdım belki. Ama kimse demiyor ki dilin önemi sendeki açılan yaralara eş değer değil...
Babam... O olmadan ne anlardım ben erkek sevgisinden? Ne anlardım adamlar beni severken ne denli seviyorsa zarar vermeyeceğinden? Baba sevgisi görmemek, yeni bulduğum sevgilerin acılarını göz göre göre kabul etmek kadar basit geliyordu. Sanki zorunluluk, olması gereken buymuş; ben kadınım, bana bu dünyada bahşedilen; acı çektiren adamların acılarına gözüm kapalı kabul etmemmiş gibi geliyordu. Kim durup bana anlatırdı bir erkek böyle sevmeli diye? Annemden öğrensem, o
