Yak beni
Közlerimi görene kadar yak
Ve söndür.
Sönmüş közlerimin üzerinde bir hayat kur.
O hayat senin olsun.
Senin hayatınsa benim.
İste beni,
Tıpkı toprağın suya açlığı gibi
Kurumuş ruhun benim olsun
Üzerinde solmuş düğün çiçeği
Bizim derbederimizle hayat bulsun
-*-
Her insan nefretin tadına bir kez dahi olsa bakar derler. Baktıklarında ise kurtulamayacak kadar bağımlı olur çıkarlar. İyi de neden? İnsanlar neden sevmek yerine nefrete tutunmayı daha kolay buluyordu?
Çünkü sevmek vebalıydı. Bir hastalık gibi bedeninizin her hücresinde iz bırakırdı. Kurtulmak istediğinizde ise kalan izler sizi ömür boyu bırakmamak adına orada kalırdı. Belki de bu yüzdendi nefrete sarılmalarının sebebi. Bedende bırakmadığı izlerle daha kolaydı her şey. Unutmak. Unuttuğunu sanmak...
İnsan
