CHAPTER 05: WHAT A SMALL WORLD
5000 Words
KEILEE'S P.O.V
"Ate Keilee"
"Ate Keilee"
"Ate Keilee"
"ATE KEILEE!"
"AAAHHH!" Sigaw ko sa gulat
"Bakit ka ba sumisigaw, Sanjo?!" Singhal ko sa kanya
"Nakakailang tawag na ako sa pangalan mo pero parang hindi mo naman ako naririnig kahit sobrang lapit ko naman na sayo. Ang lalim ata ng iniisip mo ate" paliwanag naman sakin ni Sanjo
"Ah! G-ganun b-ba?" Utal na saad ko sa kanya
"Ganyan ka na kanina pa simula nung mahanap natin si Marina" nagulat naman ako sa sinabing iyon ni Sanjo
"S-syempre naman, hindi mo naman maaalis sakin yung kaba kanina na nawala si Marina eh" pagpapalusot ko sa kanya, syempre hindi ko naman pwedeng sabihin sa kanya na yung taong nakahanap at nagdala kay Marina sa police station ay yung taong ayaw ko na ulit makita sa buong buhay ko at higit sa lahat tatay pa nya mismo ang nakahanap sa kanya, para bang pinaglalaruan na naman ako ng tadhana.
"I get it ate, pero okay naman si Marina at walang ibang nangyari sa kanya at buti na lang talaga eh mabuting tao yung mga nakahanap sa kanya at dinala agad sya sa polic station" sambit ni Sanjo
"Hehe, oo nga eh" I smiled at him awkwardly
"Sayang lang at hindi namin nakita" Saad naman ni Danwil na kakapasok lang sa kusina at agad na dumiretso sa ref at kumuha ng tubig
"Hindi nyo naman na dapat makita dahil andito naman na si Marina, nagpasalamat na rin kami ni Hunter sa kanila" paliwanag ko
Hindi naman siguro ako tanga para hayaan na makita nila yung taong ayaw din naman nilang makita, ano na lang kaya ang gagawin nitong mga 'to kapag nalaman nila na yung taong nakahanap kay Marina ay yung taong kinagagalitan nila at tatay ng anak ko.
"Paraanin nyo ako at dadalhin ko na itong mga pagkain sa lamesa. Tawagin nyo na din si Zaikie sa taas" saad ko naman at dali dali kong binuhat ang malaking mangkok papunta sa lamesa
"Danwil, ikaw na magtawag kay Zaikie sa taas at ako na lang ang kukuha kila Marina at Nile" aniya Sanjo at agad itong lumabas papunta sa sala upang kunin ang mga anak ko.
Marina and Nile are twins, hindi ko rin akalaing magkakaroon ako ng kambal na anak kaya ganun na lang ang kaba ko kanina nang magkita kaming muli ni River. Natakot akong baka kapag nakita nya si Nile ay malaman nya ang totoo dahil kuhang kuha ni Nile ang mukha ni River simula sa mata, ilong, bibig, kilay, at kulay ng buhok. Carbon copy ni River si Nile kumbaga, kaya ganun na lang din ang pasasalamat ko na si Marina lang ang nakita nya dahil ang kamukha ni Marina ay ako. At sana lang iyon na ang huli naming pagkikita ni River.
"Mommy!" Sabay na tawag sakin ni Nile at Marina
"It's dinner time, kids. Come here and I'll wash your hands." Saad ko sa mga ito na agad naman akong nilapitan
"Whach shood, mommy?" Bulol bulol na tanong ni Marina
"I cooked your favorite sinigang, sweetie" nakangiting sagot ko naman sa kanya
"Yay! Shiwinigang!" Masayang saad nya. Ang cute nya talaga kahit bulol!
"There you go, sweetie, punta ka na kay tito Sanjo para mapunasan ang kamay mo" sabi ko pa sa kanya at agad naman syang tumakbo kay Sanjo na may hawak na towel upang punasan ang kamay ni Marina
"Your turn, little guy" sabi ko naman kay Nile na kanina pa nakalahad ang mga kamay at naghihintay na hugasan ko ito
"Mommy?" Tawag nya sakin
"Yes, sweetie?" Tanong ko sa kanya habang hinugusan ang kamay nya
"Punta ulit tayo kay lola?" Tanong naman nya
"Hhhmm, gusto mo ba ulit makita si lola?" Tanong ko at mabilis naman nya akong tinanguan. Ilang linggo na rin kasi kaming hindi nakakabisita kay mama, mukhang miss na nilang linisan ang puntod ng lola nila.
"Anyway, ate may nagpadala nga pala ng balikbayan box dito. Hindi namin kilala kung sinong nagpadala pero may nakasulat." Aniya Sanjo habang inaayos sa upuan si Marina
"Kanino anong sabi sa sulat?" Tanong ko naman.
Nakakapagtaka naman na may nagpadala ng balikbayan sakin eh wala naman akong ibang kamag-anak dahil parehong nag-iisang anak ang mga magulang ko at ganun din naman ako, sino kaya ang nagpadala?
"It's October"
"Ayon ang sabi sa sulat eh hindi pa naman october di ba?" Pft!
"HAHAHAHAHAHA!"
"Anong tinatawa mo, ate?" Tanong ni Sanjo
"Okay, alam ko na kung kanino galing yung box. Thank you Sanjo" nakangiting sagot ko naman sa kanya
"Eh? Paanong alam mo na? Code ba 'to?" Sunod sunod nya pang tanong at kasabay naman nito ang pagdating nila Danwil at Zaikie
"It's from my friend named October. Halos tatlong taon na kaming hindi nagkikita dahil mas nauna syang maging opisyal na archeologist kaysa sakin, you guys probably don't know her since hindi pa sya bumabalik dito" paliwanag ko naman sa kanila
"Ang old school naman, may messenger naman pero bakit kailangan pa nya mag-sulat ng letter?" Nakangiwing saad naman ni Zaikie
"Actually, as far as I know walang signal sa pinuntahan nila at isa pa ayaw daw ng boss nya na lagi nyang hawak yung phone nya. Nasa remote area sya sa Egypt for new expedition, sinabi nya sakin 'yon noong huling usap namin sa phone call nang magkaroon sila ng dalawang araw na break, that time nasa China na ako 'non" paliwanag ko pa
"May mga ganun pa pala?" Saad ni Zaikie
"So it means she doesn't even know that these two troublemaker is existing?" Kunot noong tanong sakin ni Danwil sabay turo sa kambal
"Yeah, I didn't tell her since hindi ko rin naman alam na buntis na pala ako noong mga panahon na 'yon" sabi ko
"Buksan na natin yung box!" Said Zaikie
"Kumain na muna tayo dahil lumalamig na yung pagkain" saway ko naman sa kanya, kung tutuusin sa tatlong 'to? Si Zaikie talaga ang pinaka-isip bata
"Nga pala ate Keilee. My Dad called me and said he wanted to see Nile tomorrow, because his friend's company released a new toy for boys and gave him some of it. He wanted to see Nile to give the toys to him because there were no children in the house." Said Danwil
"Oh, that's sweet. Sakto dadalhin ko sa doctor itong si Marina bukas para sa monthly check up nya at iniisip ko naman na hassle kapag dalawa pa silang dinala ko, you can take him there tomorrow" nakangiting pagsang-ayon ko naman sa kanya
Mukhang gustong gusto ng Dad ni Danwil itong si Nile, naalala ko pa nung nanganak ako at binisita ako nitong tatlo na kasama ang mga magulang nila. I think even though they didn't see my mom and dad, they were both blessed with many grandparents, even though they were not blood relatives.
"That's cool! Oh, narinig mo 'yon Nile?" Tuwang saad ni Danwil at ginulo ang buhok ni Nile
"Oh" Said Nile in a cold tone
"Aren't you happy, sweetie?" Tanong ko sa kanya na kanya namang mabilis na inilingan
"I want to play with Marina" he said
"Pwede naman po kayong maglaro kapag nakauwi na kayo pareho dito" sabi ko naman
"Y-yes!" Pagsang-ayon naman sakin ni Marina at nag-thumbs up pa sa kambal nya
"You heard her?" Tanong ko pa kay Nile
"Hmm" he murmur as he nodded at me
"That's good to hear, sweetie. Oh sya, kumain na tayo para makatulog tayong lahat ng maaga dahil may mga kanya kanya pa tayong lakad bukas" sabi ko naman at pinagpatuloy ko na lamang ang aking pagkain
TWO YEARS LATER
"Happy birthday, Happy birthday, Happy birthday to you~~~~~~"
"Yehey!" Sigaw naming lahat
"Now, blow your candle now!" Saad ko kila Marina at Nile na agad naman nilang ginawa
CLAP! CLAP! CLAP! CLAP!
"Happy fourth birthday mga anak!" Bati ko sa kanilang dalawa
"Oh my, look at these two angels. Ang bibilis lumaki, eh parang kailan lang ay sobrang liit pa" aniya Mrs. Hernandez, Zaikie's mother
"Oo nga po eh, palaki na sila nang palaki kaya mas sumasakit na rin ang ulo ko sa kanilang dalawa HAHAHAHA" sabi ko naman
"Indeed, ganyan na ganyan rin si Danwil noon, diyos miyo habang lumalaki ay pakulit nang pakulit" saad naman ni Mrs. Mckerney, Danwil's mother
"Mas nagiging kamukha mo nga si Marina habang tumatagal" dagdag pa ni Mrs. Rivera, Sanjo's mom
"Oo nga po. In fact, many people say that we are just like sisters because of how we look." Natatawang paliwanag ko sa kanila
"HAHAHAHA malamang sa malamang dahil ang bunga ay hindi nahuhulog ng malayo sa puno" said Mrs. Rivera as she took a sip on her drink
"And as time goes on, Nile gets more handsome and more quiet. I wonder why Nile is being like that." Said Mrs. Hernandez
"Yes, and I also noticed Nile doesn't look like you nor resemble you a little bit." Mrs. Mckerney added
"Perhaps he takes after his dad's looks." Aniya Mr. Hernandez na kung saan saan na lang lumilitaw
Ayoko mang aminin eh hindi ko naman talaga kamukha si Nile. In fact, wala naman talagang nakuhang kahit ano sa akin si Nile bukod sa itim na buhok, and the rest kay River na nya nakuha.
"Oh my, may point ka dyan" pagsang-ayon sa kanya ni Mrs. Hernandez
"But the fact na ayaw sa kanila ng sarili nilang ama..." saad ni Mrs. Mckerney na ikinatahimik naming lahat at laking gulat naman naming nang biglang lumapit samin si Nile at nagsalita
"We don't need him" he said that left all of us speechless
"We don't need her because we only need mommy. If he doesn't like us, we don't like him either." He added
"W-what a-are s-saying, s-sweetie?" Utal utal kong tanong sa kanya
"Sinasabi ko lang naman po yung totoo" sagot nya sakin sa malamig na tono, pati ba naman ang pananalita at ekpresyon ay nakuha nya sa tatay nya
"Nile, don't say that" aniya Mr. Mckerney at binuhat si Nile
"Hindi ka dapat basta bastang nakikisali sa usapan ng mga matatanda, Nile, that's not polite" dagdag pa nya
"But..." Nile
"Y-yehey! Happy birthday sa dalawang anghel ng pamilya! Tara dito Nile, Marina, play with me... Look oh, ang dami nyong bagong toys" pagsingit naman ni Zaikie at mabilis na kinuha si Nile. I give a thumbs up to him for breaking our awkward situation.
"I'm sorry Keilee, we shouldn't have said those words. Because of that, Nile lost her mood. We're really sorry." Paghingi naman ng pasensya nila Mr. Hernandez
"No, that's okay, you just told the truth, and I also can't blame Nile if that's how he reacted to our conversation." Sabi ko naman
In fact, nasa akin din ang sisi dahil lumalaki silang wala ang kanilang ama at ako lang ang lagi nilang nakakasama. Kasalanan ko rin naman dahil itinago ko sila, dahil kapag nalaman ni River na anak nya sila Nile at Marina ay baka hindi nya tanggapin o hindi nya sila kilalanin dahil una sa lahat, ang naging relasyon namin noon ni River ay kontrata lang naman, pero ang mas ikinakatakot ko ay kapag nalaman nyang anak sina Nile at Marina at tanggapin ito ay baka ilayo naman nya sakin ang mga anak ko at ayoko namang mangyari ang bagay na iyon
"Anyway, mag-enjoy na lang po tayo hehe" dagdag ko pa
Hindi na sila mga nagsalita bagkus ay kanila na lamang akong nginitian na lang nila ako kaya naman ay nagtungo na lang ako sa kusina upang maghugas ng ilang mga pinaglutuan ng mga handa nila Marina
"Ate Keilee?" Tawag sa akin ng isang pamilyar na boses mula sa pinto ng kusina. It's Sanjo for sure
"Yes?" Saad ko ng hindi man lang lumilingon sa aking likuran dahil abala ako sa paghuhugas
"Umuuwi na yung ibang bisita" aniya Sanjo nang makalapit ito sakin
"Send them off for me, busy kasi ako dito sa kusina eh" sabi ko naman
"Sila Zaikie na ang nagaasikaso na kanila, andito ako para tumulong sayo" saad ni Sanjo kaya nginitian ko naman sya
"Thanks" maiksing pasasalamat ko dito
"Wala ka na bang balak bumalik sa trabaho mo?" Biglang tanong naman sakin ni Sanjo na ikinagulat ko kaya naman napatigil ako sa aking ginagawa
"Why did you suddenly ask me that?" Kunot noong tanong ko sa kanya
"Just because" he just said
"You know, from the beginning, when Nile and Marina came into my life, they became the center of my life, and I couldn't afford to not see them for a few days." Paliwanag ko sa kanya at ipinagpatuloy ko na ang aking ginagawa
"But you love your job, don't you?" He added
"Oo naman, mahal ko ang trabaho ko pero mas mahal ko ang mga anak ko kaya gusto ko lagi ko silang nakakasama. Gusto kong lumaki silang nasa tabi nila ako, wala na nga silang ama ipagkakait ko pa ba ang pagkakaroon ng ina?" Sabi ko naman
"Sorry, hindi ko na dapat sinabi 'yon" aniya Sanjo
"It's okay, you don't have to be sorry" sabi ko naman sa kanya
"Anyway, I heard you're courting one of my junior?" Pagiiba ko naman sa usapan at bakas naman ang pagkagulat sa mukha ni Sanjo nang marinig nya ang tanong ko
"Where did you hear that?!" Tanong nya sakin
"Of course, as their senior, I still knew what was going on in my previous course dahil bumibisita pa rin ako sa school." Saad ko at nginitian ko naman sya ng mapang-asar
"Nalaman mo rin ba kung sino sa kanila?" Tanong naman ni Sanjo
"Nah, I didn't bother to ask" sagot ko sabay iling sa kanya
"Is that so?" Said Sanjo
'So, what's her name?" Tanong ko naman
"Her name is Damara Keller" nakangiti nyang sagot sakin
"Damara?" Patanong na saad ko
"You know her?"
"Ah? No... I guess?" Nakangiwing sambit ko
Hindi ko maalala pero parang narinig ko na noon ang pangalang binanggit ni Sanjo, pero hindi ko lang maalala kung kailan at saan ko ito narinig.
"Paano kayo nagkakilala?" Dagdag na tanong ko
"School festival" maiksi naman nyang sagot
"Ohhh, sounds interesting, sobrang normal ng pagkikita nyo" nakangiting saad ko sa kanya
"Huh? What do you mean?" Kunot noong tanong ni Sanjo
"Nothing" sagot ko sa kanya
"Ilagay mo na lang ang mga 'yan sa taas and make sure na mga naka-taob ah" paalala ko sa kanya kasabay ang pagpunas ko ng aking mga kamay dahil tapos na ako sa paghuhugas
"Sige" saad ni Sanjo. Tinanguan ko na lang sya bago ako lumabas sa kusina at bumalik sa sala upang asikasuhin ang iba naming bisita at tignan kung anong ginagawa ng mga anak ko
AFTERWARDS
"Finally! Tapos na rin tayo sa pagliligpit!" Aniya Zaikie habang naguunat-unat pa
"Salamat sa tulong guys ah" sabi ko naman sa kanila
"Wala 'yon ate" sabay sabay nilang tugon sakin
"Aakyat na ako sa kwarto ko ah, kayo na lang ang bahalang mag-lock ng bahay dahil antok na antok ako sa pagod" sabi ko sabi ko sabay hikab
"Go to sleep. We'll take care of the rest." Nakangiting saad naman ni Danwil at kinindatan pa ako
"Thanks a lot" sambit ko sa kanila bago ako tuluyang umakyat papunta sa kwarto ko, kanina pa naman tulog sila Nile at Marina kung kaya naman ay hindi na ako nagpunta sa mga kwarto nila dahil alam kong pagod rin silang dalawa at ayaw kong guluhin ang pahimbing nilang pagtulog.
When I entered my room, I immediately lied down on my bed and was about to close my eyes when I suddenly remembered something. "s**t! May check up nga pala si Marina after lunch tomorrow!" Saad ko at napabalikwas ako sa aking hinihigaan at agad na kinuha ang phone ko sa aking bulsa upang mag-set ng alarm
"And... Set!" Saad ko matapos kong maayos ang alarm ko at pagtapos 'non ay bumalik na ako sa pagkakahiga hanggang sa tuluyang na nga akong nakatulog.
RING! RING! RING!
RING! RING! RING!
RING1 RING! RING!
"Mommy, wake up!"
"Mommy!"
"Mommy!"
"Hmmm"
"MOMMY!"
"Ouch!" Sigaw ko nang maramdaman kong para akong nahulog kung saan
"Mommy, you're so hard to wake up!"
"Oh, Marina" saad ko nang maimulat ko ang aking mga mata at makita si Marina na nakatayo sa aking harap
"Your alarm has been set numerous times, but you still haven't woken up, mommy." Said Marina and pout
"I'm sorry sweetie, pagod lang talaga si mom--- Oh? When did I fall out of my bed?" Saad ko naman
"Just now, ilang beses na po kitang ginigising pero ayaw mong gumising" pagalit nyang sambit sakin na ikinatawa ko naman
"It's my fault, sweetie, mommy is sorry" natatawang tugon ko sa kanya
Sobrang cute talaga ni Marina, napakasarap talagang gumising sa umaga lalo na kung ang mga anak ko ang una kong makikita sa pagmulat ng mga mata ko
"Umalis na po sila kuya Danwil, sinama nila si Nile. All boys day out daw" mga hindi man lang nagpaalam sakin na ilalabas nila si Nile
"That's okay, sweetie. We're both leaving too." Sabi ko naman sa kanya at agad akong bumangon mula sa sahig na aking pinagpagsakan
"But we will go to the hospital because I have another check-up." She said unhappily.
Binuhat ko muna si Marina bago ako muling nagsalita at lumabas sa kwarto ko "We're leaving early so we can go somewhere else. Do you want to go to the mall or the playground?" I said
"Really, mommy?!" She asked excitedly, and I just smiled and nodded at her as my answer.
"Yehey!" Masayang sigaw nya
And when we got down, I immediately sat Marina on the sofa, and I immediately went to the kitchen to wash my face and eat. While I was eating, I could hear Marina watching TV. She didn't seem to be watching cartoons based on the voices and other things I heard on the TV. Balita siguro ang pinapanood nya.
"Mommy!" Tawag nito sakin mula sa pintuan ng kusina
"What is it?" Mabilis na tanong ko sa kanya at agad naman nya akong nilapitan
"I want to watch on Netflix. Where can I press?" Tanong nya at kasabay nito ang pag-abot nya sakin ng remote ng TV
Ah, hindi sya nanonood ng balita, kundi hindi nya maalis sa balita. Pft! These little angel of mine is really cute!
"Just press here, sweetie" nakangiting sagot ko sa kanya
"Okay, thank you mommy" tugon nya at agad na bumalik sa sala upang manood na habang ako naman ay tinapos ko na ang aking
pagkain upang sa ganun ay makapag-asikaso na ako ng aking sarili, buti na lang ay inasikaso na nila Zaikie si Marina at dahil doonay sarili ko na lang ang aasikasuhin ko.
Sobra siguro ang pagod ko kaya hindi ko narinig ang alarm ko at anong oras na ako nagisingg, kung hindi lang ako ginising ni Marina at nalaglag sa higaan ko ay late o hindi sana kami makakapunta sa check up nya.
"Let's go now, sweetie" saad ko
"Okay!" Masiglang tugon sakin ni Marina at agad na humawak sa kamay ko. It's a good thing Danwil left his car here because otherwise Marina and I might have a hard time getting to her check-up at the right time due to today's traffic.
AT THE HOSPITAL
"Wow! Marina is very, very good!" Aniya Doc. Kenji
"Is there a change or improvement in my daughter's health doc?" Tanong ko sa kanya
"Theraphy helps to improve her body, but that is not enough to say that she is recovering. Marina really needs to undergo a bone
marrow transplant, but because of Marina's blood type, it will be difficult for us to perform the surgery because her blood type is very rare for this in our country." Doc. Kenji explained
"Sobrang hirap ba talagang makahanap ng kaparehong dugo ni Marina?" Tanong ko pa
"AB- blood type is considered one of the rarest blood types in the Philippines at mahirap din makahanap ng compatible bone marrow donor para sa kanya kaya hindi tayo pwedeng mag-take at risk dahil apat na taon palang si Marina, Alam mo naman na siguro ang gusto kong sabihin di ba?" Sabi pa ni Doc. Kenji
"Yes, doc. Pero kung mahanap tayo ng compatible bone marrow donor sa kanya at kaparehong blood type eh pwede na nating gawin ang operasyon?" Saad ko, dahil sa pagkaka-alala ko eighty percent ang chances na maging successful ang operasyon kay Marina.
Pero natatakot pa rin ako kahit pa sabihin nating sobrang laki ng tiyansa na magiging matagumpay ang operasyon dahil sobrang liit pa ni Marina, hindi ko gusto na nakikitang nahihirapan si Marina sa tuwing iniiyakan nya ang sakit nya
"Wala ba kayong kamag-anak na compatible kay Marina?" Tanong nya sakin
"Actually doc. Wala eh" maiksing sagot ko sa kanya
"Then what about her father?" Hindi naman ako agad nakapagsalita dahil sa tanong nyang iyon, hindi ko alam ang isasagot ko dahil una sa lahat hindi alam ng taong iyon na may anak kami, at pangalawa, hindi ko naman alam ang blood type nya kaya napaka-imposibleng masagot ko agad ang tanong nyang ito sakin
Huminga muna ako ng malalim bago ako muling nagsalita "The truth is, matagal ng patay ang tatay ng anak ko kaya hindi ko rin alam, doc."
"Oh... I-i'm sorry to here that Mrs. Raven" saad naman nya
"It's okay, doc." I smiled at him bitterly
"Pero masasabi na nating ang swerte ni Marina dahil hindi sya katulad ng ibang pasyente na dito sa hospital na nanatili dahil may aplastic anemia. She's a brave girl. At the age of four, she resists and her body so she doesn't have to stay here in the hospital like others." Nakangiting sambit ni doc.
"Well, that's all for today. Magkita na lang tayo sa susunod na buwan o kung mas lumalala ang mga sintomas nya" dagdag pa nya
"Sige doc. Maraming salamat" nakangiting tugon ko naman sa kanya
"Yes, be careful" he said
"Marina, we're leaving now, say bye to doctor Kenji" tawag ko sa anak ko
"Goodbye doctor Kenji, see you again!" She said happily and wave at him
"Always listen to your mommy, okay?"
"Yes!"
After I picked up Marina, we immediately went out and quickly went to the pharmacy to buy her vitamins, and we decided to eat at the newly built restaurant near the hospital, where we unexpectedly met some people I did not expect to see again after a few years.
"Y-you?" Utal kong saad nang makita kong muli si River
"KEILEE?!" Seems like these guys did not change for the past four years
And all of the people who I can run to in this place, it's really River and his friends. I look like I'm really being toyed with by destiny.
"Is that really you, Keilee?" Tanong sakin ni Red na para bang hindi pakapaniwala sa nakita nya.
"It's a coincidence to meet you guys again here" halos walang ganang saad ko sa kanila
"Do you know them, mommy?" Biglang tanong ni Marina
"Woah, who's this little girl?" Red asked
Fuck! Ito yung sitwasyong ayaw kong mangyari, what if malaman nilang anak ni River si Marina?
"I am mommy's baby!" Masiglang sagot sa kanya ni Marina
"Sya na ba yung anak mo?" Biglang tanong sakin ni Seven na nagpakunot naman sa noo ko
"W-what do you mean by sya na ba yung anak ko?" Did they already find out about Nile and Marina's existence?
I wanted to leave, but Marina and I hadn't had our food yet, and if I forced her out of this place, she might suddenly cry, and might even trigger her illness, which I don't want to happen... What should I do in this kind of situation?
"I heard from River's driver about what happened two years ago" said Seven. What happened two years ago? Yung araw na nawala si Marina at sila River ang nakahanap sa kanya?
"Hinihintay nyo ba yung order nyo?" Tanong sakin ni Red
"Isn't it obvious, Red?" Sarkastikong tanong ko naman sa kanya at bakas naman sa mukha nilang dalawa ang pagkagulat dahil sa sinabi ko, mukhang hindi nila inaasahan na magsasalita ako ng ganito sa kanila dahil iba ang pagkakakilala nila sakin noon
"Huh? Where's River?" Tanong ni Seven nang mapansin nyang wala na sa likod nila si River. Hindi ko rin naman sya nakitang umalis
"Are you mommy's friend?" Tanong naman ni Marina sa kanila
"Sweetie, they are not mommy's fri---" Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko nang bigla akong sapawan ni Red sa pagsasalita
"Yes, little girl. We are your mommy's friend" Nakangiting tugon ni Red sa anak ko
"My daughter and I are here to eat. I don't know if it was fate or an accident that we met in this place, but I hope you two leave because you have no reason to stay here and talk to me because, first of all, you are not my friend and I don't remember you being my friend." I said in a serious tone
"Hey, hey, It's been four years since the last we saw each other at ngayon pinagtatabuyan mo na kami?" Aniya Seven na nag-pout pa
"Sa pagkaka-alala ko ay wala tayong ganyang relasyon, so please stop acting all friendly because I don't want my daughter misunderstood something here" taas kilay ko namang sambit
"Eeehhh? Di ba little girl gusto mo kaming kasamang kumain kasi kaibigan kami ng mommy mo?" Anong pinagsasabi ng sira ulong ito?!
"Yes! Mommy said the more the merrier!" Masayang pagsang-ayon naman ni Marina kay Red
"Sweetie, these two are actually a busy person, so we can't disturb them hehe" sabi ko kay Marina
"Is that so?" She said unhappily
"Ah! You made her sad" aniya Seven na halatang kinokonsensya ako
"Busy kasi talaga sila eh, di ba?" Saad ko at ngitian ko naman ng peke sila Seven at Red bilang senyales na sumang-ayon sila sakin
"No. we're not busy" sabay nilang saad
WHAT THE FUCCCCCK!
"You guys must be kidding me" para bang biglang nawala lahat ng lakas ko sa aking katawan dahil sa mga nangyayari ngayon. I'm fully aware that Seven and Red are the kinds of people who like to pull pranks, but I didn't know that they would go this far just to annoy me, Tch!
"Where is the other uncle?" Tanong pa ni Marina
"Sweetie, that uncle is----"
"Oh, you're looking for River? Okay, I'll go get him" saad ni Red at pipigilan ko na sana sya nang bigla akong akbayan ni Seven upang pigilan sa aking gagawin
"Waaaa! It's been four years, hindi ko inaasahang magkikita tayo dito!" Nakangiting sambit ni Seven. His smile is telling me something
"Get off me" saad ko at kasabay nito ang pasiko ko sa tagiliran nya
"Ouch!" Inda naman nya sa sakit habang ako naman ay muling naupo sa tabi ni Marina
"Sweetie, since wala pa naman yung order natin manood ka na lang muna sa phone ko. Wear earphones, okay?" Ayokong marinig ni Marina ang mga sasabihin ko kay Seven, ayoko namang marinig ako ng anak ko na magsalita ng ganito
"What's your deal?" Diretso kong tanong kay Seven nang masuot ni Marina ang earphones nya
"Nothing, we just want to hang out just like before" he said, knowing Seven I know he's plotting something.
"So, how have you been these past four years?" Bigla nya namang tanong
"Ano sa tingin mo?" Sarkastikong tanong ko
"The fist time na narinig ko kay Ricky na may asawa't anak ka na daw ay hindi ako agad naniwala, but seeing you here like this. You do really changed" said Seven
"Kaya kung pwede lang ay layasan nyo na lang kami ng anak ko. You guys must be on their VIP list just by looking at how they greet you." I smirked at him
"Parang hindi mo naman kilala si River na kapag kumakain sya labas eh ang gusto nya walang ibang taong nakakakita sa kanya"
"Hindi naman talaga" mabilis na tugon kon sa kanya
"Wow, ang cold" biro nya sakin at umarte pa na para bang lamig na lamig talaga
"We're here!"
"Bakit bigla bigla ka na lang umaalis, River?" Kunot noong tanong ni Seven sa kanya nang makalapit ito sa lamesa namin
"This is not our table, so why do I have to stay here?" River stated matter-of-factly.
"Come on, dude, just because she's your ex-wi----"
"Ikakatuwa ko kung hindi mo na itutuloy kung ano man ang gusto mong sabihin, Seven" pagpigil ko naman sa kanya at kasabay
naman nito ang pagdating ng mga waiter at waitress na may dalang mga pagkain na halata namang hindi ako ang nag-order
"Are we going to eat now?" Tanong ni Marina matapos nitong mapansin ang mga pagkain sa lamesa
"Yes, sweetie" nakangiting sagot ko sa kanya
"Oh! The uncle who left earlier!" Turo ni Marina kay River. Hindi ko talaga alam ang gagawin ko sa mga oras na ito
"If you are not comfortable that we are here, just say so." At para naman akong nilamig dahil sa tono ng boses ni River, kahit apat na taon na ang nakalipas ay hindi pa rin ako sanay sa malamig nyang boses
"You're not comfortable with them, mommy?" Tanong naman sakin ni Marina na kumakain na pala
"N-no, sweetie, you said you wanted to eat with them, right?" I fake my smile at her
Alam kong kapag sinabi ko kay Marina na hindi ako komportable na nandito itong tatlong 'to ay baka isipin nyang dahil iyon sa kanya at panigurado rin akong hindi magpapaawat si Seven at baka kung ano pa ang masabi ko sa kanila sa harap ng anak ko
"You heard her? Tara na dito, River, dito na tayo kumain" saad ni Seven at hinatak si River paupo sa tapat ko
"Let's eat now!" Sambit naman ni Red
"I just want to say that I'm hoping that this will be our last meeting. I’m just doing it for my daughter." Sabi ko naman bago tuluyang kumain. Gusto ko nang matapos kumain agad at makauwi na kami ni Marina
"How old are you, little girl?" Pagbasag ni Red sa katahimikan naming lahat
- Writer
