I stared at him with a blank expression and a mixture of confusion. I better looked away instead of directly stares in his eyes but I did not.
“A-anong ibig mong sabihin?” naguguluhan kong sabi.
He smiled. “I want to help you to take away the pain in your eyes.” sagot niya.
I chuckled awkwardly and nods my head. “Hindi ko alam kung anong sinasabi mo.”
“Lagi akong nakatingin sa mata mo pero laging iyon lang ang nakikita ko.” natulala ako at hindi maka-react sa kanya maliban sa pagkunot ng noo ko. “I can always see your pain. I can tell you the pain and despair all over you.”
“A-ah…” kinagat ko ang pang-ibabang labi ko at umiling. Bumuga ako ng malalim na hininga. “Babalik na ako sa kwarto.” pagpapaalam ko at umalis na nang hindi lumilingon sa kanya.
Hindi naman niya ako pinigilan
