Please, My Professor

Chapter 26

“Oh Kevin basta ‘yong tugon ko sayo ha. ‘Wag ka masyadong pasaway doon sa probinsya. Iba ang buhay doon kumpara rito sa siyudad. Tatawagan ko na rin ‘yong lola mo sasabihin para sunduin ka nalang sa may bus stop.” Bilin naman ng inang ni Kevin na si Boging.

Mabuti nalang talaga at hindi ganoon ka layo ang probinsya niya kay Prof. Kenny. Well, isang sitio lang naman ang kaya hindi na siya mahihirapan pa. Besides, madalas naman si Kevin rito lalo na tuwing bakasyon kaya madali na lang din sa kaniya ang makisalamuha sa kaniyang mga kamag-anak.

“Sige, nang… aalis na ako.” Sagot naman ni Kevin sa kaniyang inang.

Dumukot naman ng pera ang inang niya at inabot ito sa kaniya. Ngunit kahit ganoon ay hindi ito tinanggap ni Kevin dahil may dala naman siyang sapat na pera.

" Hindi na…nang. Sa inyo na lang po ‘yan. May naipon naman po ako rito kaya ito nalang muna ang gagamitin ko. Tatawagan ko nalang po kayo kapag may kailangan ako.” Ani pa niya sa inang nito.

Well, siguro kung may pinakamakapangyarihan sa lahat ng bagay. Iyon bang kayang bagohin kahit gaano man ka sakim, iyon ay walang Ina kundi ang pagmamahal. Imagine how people do impossible things just for love. They exceed more that what they can, and become braver enough for love. Madalas nga kahit gaano pa tayo ka duwag, kapag tinamaan tayo ng pag-ibig nagiging malakas tayo bigla. Kahit pa nga bituin pinipilit nating abutin kung iyon ang tanging makakapagpatunay ng ating pag-ibig. And that's what love really does to us. It will always make us more than what we think we are.

Excited namang sumampa ng bus si Kevin dahil at last ay makikita na rin niya ang kaniyang professor. Sa isip niya ay isang worth it lahat ng paghihirap niya because it seems that destiny works for them. That it finds a way for them to meet.

Well, mayroon ba talagang destiny? Or perhaps only our actions shape our lives. Imagine if we do something, do the results of our rationality be considered as destiny? That those are meant to happen? Well, I guess that contradicts the essence of free will. What is the point of having to think rationally, if we are already been judged? But even so, maybe because our life is highly influenced by the divine being. The most important thing together with our existence is our spiritual being. And that explains everything. That no matter what we do, our rationality is already been influenced by divine, and that is what we call destiny. It tells about the difference between people, which produces different perceptions.

Masayang inaalala ni Kevin ang mga masasayang nangyari sa kanila ng kaniyang professor habang nakasakay siya sa isang bus. He was really hoping na sana nasa mabuting kalagayan ang kaniyang professor.

“Saang probinsya sa inyo?” Nagulat naman si Kevin sa kaniyang narinig dahilan upang napalingon siya. Nalaman niyang ang katabi pala niya sa upuan ang nagsalita.

“Oh… sa Punot ako eh. Ikaw ba?”

" I see. Doon rin ako eh.”

" Fiesta right?”

Nakangiti namang tumingin ang lalaki sa kaniya.

" Well yes. Sino ba naman ang hindi gugustohing pumunta sa probinsya ng Punot eh ang ganda ng fiesta nila. Besides may mga tourist din. Idadag mo pa ang mga well preserved na cultures and more.”

Napatango na lang si Kevin bilang tugon sa lalaking katabi niya. Ngunit ang kumuha talaga sa kaniyang atensyon ay ang camera na nakasabit sa leeg nito.

" Ahhh…I am a photographer. Sa isang newspaper company ako nagtatrabaho at balak kong sumulat ng article patungkol sa probinsya ng Punot." Dagdag pa nito.

Totoo naman at isang tunay na maganda at well preserved na probinsya ang Punot. Mayaman ito sa kultura at ang kanilang fiesta ay tunay nga napaka-aliw. Isa rin ito sa binalik-blkikan ni Kevin sa probinsyang ito.

“So, anong gagawin mo sa probinsya?" Tanong pa nito sa kaniya habang nakatingin.

“Oh…I'm Nolan…” Pakilala naman nito kay Kevin at inialok ang kaniyang kamay. Agad namang nakipagkamay si Kevin at sinabi ang kaniyang pangalan.

"Kevin…"

“It's nice to see you, Kevin. Well sorry ha for the much much talk. I am just, you know, really excited about the province's vibes. After all, iba pa rin talaga ‘yong puros nature ang nakikita mo. Nakakagaan sa pakiramdam.”

Napangiti nalang si Kevin at hindi alam kung ano ang sasabihin. Well, he hoped sana ganoon lang din kadali ang dahilan niya kaya siya pumunta rito sa probinsya. Siya kasi ay iba. He was heading because he wanted to clear his feelings. He wanted to speak out loud at ilabas ang lahat ng kaniyang nararamdaman. And it's complicated. Unlike from Nolan, he wasn't sure kung aayon pa ang panahon para sa kaniya. He might lose his battle, or might win it. It's complicated.

“You're right.” Sagot naman ni Kevin sa photographer na si Nolan.

“ When times get rough, the province’s vines will always be our home. Imagine after all the torments we get from our realities, we are here trying to run away from it.”

" You're too deep, Kevin. I guess may malalim ka pang dahilan kung bakit ka nandito sa probinsya. Kung ano man ‘yon, good luck sa ‘yo.”

Tumango nalang din si Kevin at ngumiti ng marahan.

Napuno ng kwentohan ang buong byahe ni Kevin kasama ang bago niyang nakilalang photographer na si Nolan. Well, they have a lot of fun telling about their different stories.

“Oh, paano ba ‘yan parang ang dali lang ng buong byahe eh. Nandito na tayo.”

" It's nice to know you, Nolan.”

" Ako rin, Kevin. Oh kita na kang tayo sa fiesta ha. You have free shota from me.” At ngumiti pa ito habang pababa ng bus. Si Kevin naman at natuwa sa kaniyang narinig. After all, he was really glad to have someone on a ride.

Nang makababa na rin si Kevin sa bus ay napalingon siya sa paligid. He was hoping na makita niya kahit isa man lang sa mga pinsa niya. Well, alam rin naman kasi niyang susunduin siya rito.

“Kevin!" Sigaw naman ng isang lalaki sa di kalayuan.

“Kevin! Sabi na eh ikaw talaga ‘yan. Malayo pa lang kitang-kita na ang kapogian mo. Well syempre saan ka pa ba nagmana kung hindi ba naman sa dugo ng mga Duran.” At umakbay agad ito sa kaniya.

" Oh Enting. Sa dinami-rami ba naman ng pwedeng sumundo sa akin, bakit ikaw pa?”

" Aba, mukhang tumatapang ka na ah, Kevin. Dati kinukutungan lang kita eh.”

" Kinukutungan ka d'yan! Hoy siraulo sabay tayong kumaki ‘no! Sayang nga lang at lumaki rin ‘yang ulo mo.”

" Ang daming sinasabi eh. Hali ka na nga at naghihintay sina Lola sa ‘yo.” At kinuha na rin ang kaniyang mga gamit sakay ng isang pedicab.

Si Enting ay isa sa mga pinsan ni Kevin on the side of his mother kaya hindi na rin maipagkakailang malapit sila sa isa't-isa. Sabay rin silang lumaki dahil magkasing-edad lang. May pagka-sira ulo rin kasi ito eh palibhasa kasi kinulang sa buwan. Ngunit ganoon pa man at masarap itong kasama at tunay na kaibigan.